Adventure Trekkers

2011 Outreach: Magbigay Sa Aringay

2011-11-04T22:29:00.000+08:00

MAKMOK A SALAMAT

2010-12-17T22:37:00.000+08:00

2011 Calendars for Dingalan Outreach

2010-10-05T17:38:00.000+08:00

ADTrek will be giving away these calendars as souvenirs to our generous friends who will donate more than P150 for the Dumagat people.

For ADTrek members, please contact Lota Reyes to get the calendars for distribution.

ADTrek Outreach 2010: Paskuhan sa Dingalan

2010-09-27T10:03:00.009+08:00

Project Name:      Paskuhan sa Dingalan
Who:                    Dumagat people (120 families)
When:                  November 27-28, 2010
Where:                 Brgy. Matawi, Dingalan, Aurora

Scope:
1. Grocery package per family (priority is rice)
2. School supplies for Dumagat students
3. Feeding program
4. Construction of two public restrooms
5. Film showing (health and environmental awareness videos/programs)

Please click this for full resolution.

Mountaineering group extends outreach drive in Itogon

2010-03-22T23:10:00.002+08:00

http://pia.gov.ph/?m=12&r=&y=&mo=&fi=p100320.htm&no=35

by Liza Diase

Baguio City (20 March) -- A Cavite based mountaineering group in their outreach dubbed as "Tugon sa Itogon - 2" donated and delivered school supplies for the pupils and students of the remote schools of Oling Elementary School and the Fianza Memorial National High School - Bantic Annex both in Dalupirip, Itogon, Benguet last February 20-21, 2010.

This is the first time for Adventure Trekkers (ADTREK) to reach Barangay Dalupirip although they are not new in Itogon. The group is a frequent visitor of the municipality of Itogon because of their support and participation to the Annual Mt. Ugo Summer Climb.

Eric Escalante, the group's coordinator, signified their interest with this writer to extend outreach service with the request that it will be in a far flung school and it does not matter if they will hike long trails just to reach the area, thus Bantic and Oling were recommended.

This was immediately informed to Punong Barangay Ramon L. Cariño of Dalupirip and Mr. Sammy Ayangdan, the Teacher-in-Charge of both schools who both acted upon to support the activity. The local government unit of Itogon provided the municipal truck to convey the visitors and the supplies from Baguio City to Balococ, Dalupirip and back.

After giving few details about the place and after providing the complete list of the pupils/ students to ADTREK, Eric broke the good news that the group agreed to have an outreach in the area.

The group was amazed by the way the school and the community welcomed them. As a sign of gratitude, both schools prepared a simple yet superb entertainment in a late afternoon program before the distribution of the supplies. The program was hosted by Oling Elementary School.

The parents and the children were indeed very happy as they disclosed that it was the first time that a group would reach their place to donate school supplies. The children also played games that ADTREK introduced. A few teacher materials were also given to the teachers.

This is the second time that the Adventure Trekkers (ADTREK) of Cavite extended their simple help to show their affection for the people of Itogon. The first time was in November 27, 2009 when they were among the groups who responded to the needs of the evacuees affected by the landslide at Luneta, Loacan, Itogon as a result of typhoon Pepeng.

ADTREK is composed of businessmen and employed professionals whose objective is to encourage people to work in harmony with nature. (Itogon)

Salamat Ja Pasiya!

2009-12-01T12:34:00.005+08:00

please click image for higher resolution...

mga kaibigan, kapamilya, kapuso at ka-ADTREK, muli ay ipanakita ninyo ang inyong kahandaang tumulong sa ating kapwa na nangangailangan. sa pagkakataong ito, mga kapatid sa itogon naman ang binahagian ninyo ng biyaya. marami sa atin ay nagpaabot na ng tulong sa mga naging biktima ng sunod sunod na bagyong humagupit sa atin, ngunit hindi ninyo isinara ang inyong mga pintuan ng kami'y kumatok para sa mga taga-Itogon. maliit man o malaking halaga, kaunti man o maraming kagamitan, ng ating pinagsama sama ay naging napakalaking tulong para sa kanila. bawat bata ay may ngiti sa mga laruan at school supplies na kanilang natanggap. bawat ama at ina ay nakangiti habang kanilang tinatanggap ang grocery package na ating alay. marahil ay nabawasan ng alalahanin kung paano at saan sila kukuha ng ihahain sa kani-kanilang mga tent na nagsisilbing tahanan sa luob na ng dalawang buwan. at ang lahat ay nagalak sa simpleng pananghaliang aming inihanda para sa kanila.

ang pamunuan ng ADTREK ay nagpapasalamat sa lahat ng members, mga kaibigan at mga nagtiwalang magpahatid ng tulong sa itogon. hayaan nyo pong sa pagkakataong ito ay i-quote namin ang winika ng aming kasamang social worker ng Itogon; "a million thanks to your group for sharing your blessings. a thousand fold goes back to all of you". ang mensahe pong ito ay di lamang para sa ADTREK kundi maging sa lahat ng aming donors and sponsors. hanggang sa susunod na pagsasama sama natin para sa mga nangangailangan...

ebadeg ja salamat shi imapantulong djo son sikamin!

ADTREK's CHRISTMAS OUTREACH: Tugon sa Itogon

2009-10-26T14:20:00.000+08:00

Paki-click po ang image para sa mas malaking view. Salamat po!

Operation Bayanihan: Typhoon Ondoy

2009-10-01T22:02:00.001+08:00

WHAT:
Repacking Activity for Relief Operation (Operation Bayanihan: Typhoon Ondoy)

WHEN:
October 2, 2009

WHERE:
GMA Kapuso Foundation Warehouse
Charles Conrad Street
Doña Faustina Village II
Brgy. Culiat, Tandang Sora
Quezon City

MAP c/o Wikimapia:
Please click for larger image

Donations for Typhoon 'Ondoy' Victims

2009-09-30T19:57:00.007+08:00

Una po sa lahat ay nais namin kumustahin kayo at maging ang inyong mga pamilya. We are hoping na walang matinding tinamaan sa atin ng nagdaang bagyong Ondoy. At kung sa kasamaang palad ay mayruon sa atin o sa ating mga pamilya na nangangailangan ng tulong, maari po lamang na ipagbigay alam agad sa kahit sinong officers natin.

Kaugnay po nito, napagkasunduan po ng officers na tayo ay magpaabot ng kahit anung tulong sa mga nasalanta -- cash, used/new clothes, sapatos, tsinelas, canned goods, noodles at kung anu-ano pang pwede nating maiambag. Pwede rin po mag-volunteer ang mga naka-day-off sa GMA or ABS CBN sa pagrerepack ng mga relief goods or we can even join sa relief distributions, just like what we did in 2004.

Mangyari po lamang na dalhin agad dito sa GT upang, sabay sabay madala sa mga foundation na pagbibigyan natin. Kung may mga kaibigan kayo o kapamilya na gusto ring magbigay ng kahit anu, mas maganda po' yon. Sama sama po tayo sa pagtulong sa mga nangangailangan bilang pasasalamat na rin natin na hindi tayo kabilang sa matitinding naapektuhan.

Para po sa mga non-ADTrek o mga walang personal na kakilala sa ADTrek e i-derecho na sa mga foundations or PNRC o kahit saang tumatanggap ng donations.

Maraming salamat po...
ADTREK Officers

2nd ADTREK Family Day (AFD) and 5th Anniversary

2009-08-13T09:46:00.000+08:00

Mt. Batulao Dayhike Traverse

2009-07-08T19:02:00.006+08:00

By Master Bets

On July 5, 2009 at 8 am, five members of Adtrek went on a day hike at Mt. Batulao in Batangas. Present were Bopek, macho man, dora, Master Bets (the 'Cobra') and Lota (the 'Gentle Destroyer').

Preparation before the climb

Bopek and Dora texted me last Friday July 3. I was sooo excited because at last makakaakyat ako this time na di worry about my studies. He he, tapos na namin yung report sa TM251 ni Prof. Edison, so Saturday night pa lang medyo I was mentally preparing for the climb (not physically!!). 4:30 ng umaga ako nagising buti na lang masama panaginip ko (iniwan daw ako ng grupo!),dali daling naligo sakay ng trisikel papuntang Pasay at sakay agad ng bus papuntang Mendez Tagaytay. Putsa! ang bagal ng bus sarap murahin ng konduktor, takaw sa pasahero kada kanto hinto.Anak ng tokwa malelate ata ako. Past 7 am dumating ako, check ng cel ko me text si bopek, nagtatanong kung san na ko, text bak agad at sabi ko Palapala na sabay tanong kung asan na sila. Derecho ng Jollibee at yon nakita sila, kaso sarado pa mga konting minuto na lang openning na sila. Proceed agad at umorder ng tapsilog, kelangan heavy breakfast, inom ng Centrum (secret weapon!) chit chat ng konti maya maya dumating na si Mam Angie, bili na agad ng kanin para baon. then pakitaan ng mga nabili na gamit si bopek. Inggit ako sa spork (pinagsamang spoon and fork!)super lightweight, sinubukan kong baluktutin di kaya super strong!Dala ni bopek yung pinabili kong drybag (I love it!yellow color!!)me bago na naman akong iinggitin nya ha ha!

The climb proper

We arrived at the site at around 8 am and after the usual routine of changing the costume (take note: suot ko yung mamahaling cycling short!).We started the climb gradually,sa sobrang bilis we arrived at the summit before 12 noon. But before that we took our lunch at campsite number 8 ba yon? (not sure me mental retardation na ko!). Stop over namin e uminom ng sabaw ng buko, parang bottomless sa dami ng sabaw!(kakaloka, bloated na yata ang tiyan ko).Sarap ng lunch, puro healthy foods courtesy of dora. Home-made hotdogs, buttered camote tops, fish (mayamaya)and chicken (by 'Destroyer').Habang kumakain nagdemo si bopek ng mga bagong gadget, impressive!Konting pahinga, then akyat uli before 12 noon nasa summit na kami, kodakan dito kodakan doon sa bagong camera ni bopek na galing pa ng U S of A.Nakatuwaan naming basahin mga kasabihan mala-Loren Legarda(kanya kaya lahat nun?) tungkol lahat sa kalikasan. Kakalungkot lang dahil me entrance at exit fee (20 pesos each!). Sabi ni bopek ke manong dapat sampu sa kabila, sampu rin dito. Sabi naman ni manong kung papayag yung kabila why not! Di ba?

The post climb

Bandang hapon biglang umulan! Pagkalakas lakas! buti na lang me payong syang katapat at poncho, boy scout laging handa!!!Nawala pa ko, buti nalang sabi ni koya balik daw ako at kumanan. Naghanapan pa nawawala si bopek! Hay naku, nauna na pala at nakapagbulalo sa tindahan. Hiniram ni macho ang payong ko't susundan si bopek, si dora naman hiniram yung trekking pole ko para sunduin si bopek! Dami namang nagmamahal sa yo bro! Nauna kami ni destroyer tapos nakita namin si bopek sa tindahan palabas na ng highway. Nauna kaming tatlo sa labas at hinintay ang dalawa, nagpaload ako ng Globe then mayamaya dumating na yung dalawa(macho and dora), text si destroyer ke Mat para umorder ng bulalo, kalamares at tawilis. Ayos! Kumakalam na sikmura ko, sakay agad ng trisikel at sa wakas nakarating din. First time ko kina Mat, tinandaan ko place, ibaba ng radar, para pag me gimik kina Mat na ang pwesto.Time to freshen up, bihis dito ayos don, paglapag ng pagkain nauna na kong humigop ng sabaw. Sarap!!! Tanggal agad ang pagod ko sa pag-akyat medyo masakit pa muscle ko sa baba ng kanang tuhod ko, paki ko basta me sabaw ng mainit nalimutan ko pansamantala. Nameet na namin asawa ni Mat, 5 months preggy na pala sabi ko ke dora, ang tulis din pala ni mat! 7 pm na at dumidilim kelangan ng umuwi ng grupo, tagal ng bus, mayamaya lang me dumating aircon, kaya lang tayuan, ok lang basta makauwi. Babaan silang lahat sa Palapala, naiwan akong mag isa, Pasay pa kasi ako bababa, bayad ng 94 pesos sa konduktor, sa wakas nakarating din ng Rotonda. Sakay uli ng jeep papuntang FTI, trisikel and then finally home sweet home.

All in all the day hike was worthwhile. It removed all my stress, made my legs (kuno) stronger and my soul. There's another climb by the last week of July and I can not wait to that event. Im just hoping my legs wont fail me this time around.

This is Master Bets (alias 'cobra') signing off and see you again the next time around.

Mt. Batulao Day Hike

Mt. Maculot Clean-Up Climb

2009-07-02T21:44:00.005+08:00

by JM...

Isang masayang pagbati sa mga ADTREK members…..

Masaya ako dahil noong nakaraang June 26- may walong adik este adtrek members ang nagpasyang mag night trek sa Mt Maculot at magsagawa ng clean up climb. Sa totoo lang mukhang nagugustuhan na ng mga adik ang night trek- bakit kamo? Matipid kasi sa oras at higit sa lahat ma e-experience mo pa ring gumising sa bundok na una mong malalanghap ang samyo ng sariwang hangin…walang polusyon. Hay!

Sa kabutihang palad ang naitinakdang schedule ay maganda- sapagkat hindi na inabot ng bagyong Ferria. Matyagang nagbantay ang macho man sa ulat panahon- ayon sa kanyang bubuwit ang Batangas area ay partly cloudy. Salamat saiyong pag momonitor Macho Man at tila sakto naman ang weather forecast.

Karamihan sa mga sumama ay nag-aalala na baka di maabot ang campsite ayon sa IT, dahil sadya talagang kinakalawang na ang mga tuhod. Marami ang nagsasabing pang newbie lamang ang Maculot- subalit eto ay may katarikan na talagang hingal ang aabutin mo. Nagtakda lamang ng 2 hours para marating ang campsite. Sa kabutihang palad kahit ang mga tuhod ay kinakalawang na hindi naman kami naipahiya at naabot namin ang campsite ng mas maaga pa ng 15 minutes hehehe tawad!

Syempre, kahit alas dose na, meron pa ring socials. Maraming salamat sa nagbalikbayang si Tikboy dahil kami ay nakatikim ng espesyal na alak- ano ba un NO LABEL? Hehehe- eto ba “sana” ang special request ni bossing MJ? HEHEHE peace! Ang socials ay puno pa rin ng kulitan na laging nauuwi sa hagikhikan nyahahaha. Subalit kelangang matulog ng maaga ang mga adik sapagkat kelangan magsagawa ng clean up sa susunod na araw.

Hindi kumpleto ang akyat kung hindi kami makakatikim ng espesyal na luto ng chef ng adtrek ang mahal na bise-presidente hehehe. Of course masarap ang aming agahan at sadyang napakarami…akalain mo ba namang pang labing dalawang tao ang pagkaing dala.

Pagkatapos ng agahan may limang adik na nagpasyang mag rockies- para samahan ang kasama nilang may tama sa heights nyahahaha….mabuti na lamang at matyaga nila tong pinilit na subukan na ang rockies…dahil nag enjoy daw sya sa view- sinunod nya daw ang payo ng henyong bopek na pagtingin muna sa malayo- palapit- and nevermind d dungaw nayahahaha. Samantalang ang mga naiwan ay nagpasyang maghukay nyahahaha, ng kayamanan ba? Aaaah….basura….kasi nga naman clean up climb ‘to.

Pagkabalik ng limang myembro buhat sa rockies- saglit na pahinga lamang at isinagawa at agad ang pagkolekta ng basura. Ang lahat ay masipag sa pagsipat ng basura dahil si henyong bopek ay nagbigay ng paalala, na noong nakaraang clean up climb sa Maculot ay labingdalawang sako ng basura ang kanilang nahakot….kaya naman ay labinlimang sako ang aming dinala nyahahaha. Isang sako lamang ang aming naipon mula sa campsite- tila yata may naglinis na o dili kaya nama'y tinangay na sa lakas ng ulan ng mga nakaraang araw. Kaya naman sa aming pagbaba ay para kaming nagtatanim ng palay dahil sa laging nakayuko at namumulot ng basura. Pagdating namin sa paanan ng bundok ay dalawang sako pa uli ang aming naipong basura- suma tutal tatlong sako lamang ng basura ang aming nakolekta.

Good news ba ‘to? Gusto kung isipin na marami ng umaakyat ng Maculot ang concern na sa environment.

Nadatnan din kami ni manong, yung may tindahan sa campsite- subalit di na naming inantay pa ang masarap nyang halo-halo dahil karamihan ay gusto na ring makauwi ng maaga. Nagulat nga kami sa bati ni Manong- sya ung may Friendster account na “Rockies Maculot” hehehe totoo po eto- dahil nga daw ay meron ng water source (hindi nga lang namin nakita, na marahil ay aming sasadyain sa susunod na akyat na lamang) at ang kanila daw baranggay ay may mga ipinatupad na pagbabawal sa basura sa bundok- kasama na dito ang pagtanggal ng tindahan sa campsite…ayon kay manong ay hanggang katapusan na lamang ng June ang halo halo station. Totoong masarap man na may halo halo sa bundok at may malamig na softdrinks pagkatapos ng dalawang oras na lakad- di pa rin sulit ang basurang maaring dala nito… Kaya kung seryoso man ang pagpapatupad nina manong sa pagalis ng tindahan sa campsite- isa ‘tong magandang balita para sa ating lahat, maliban na lang siguro sa mga umaasa sa food suplies duon sa tindahan.

Syempre pa ang pinakamasarap gawin pagkatapos ng climb ay kumain- dati laging chowking. Para maiba naman ay syempre pa niluto ng macho man ang chicken na dala ni Spidey. Maraming salamat nga pala sa matyaga mong pagbitbit paakyat at pababa hehehe ng 1.5 kg na manok). Napakasarap talaga ng sabaw ng tinola- hmmmm –salamat kay Macho man sa pagluto ng tanghalian.

Sino kaya tong mga lasing pro d naman uminom na pinagtripan ang mga manok ni Mang Manuel- akalain mo bang pakainin ang chicken ng chiken din bwahahaha at d nasiyahan pinakain pa ng itlog (scrambled egg naman). Kulit! Sino kayang pasimuno- Pre ha! Kaw talaga!

Pero 'tong c Pre aka Happy feet ang syang naiwang body guard ng mga gurls hanggang makauwi sa Cavite….napaka gentleman nyahahaha.

Sa kabuuan Masaya ang climb na ‘to –may kabuluhan ang clean up climb at higit sa lahat may magandang balitang inihatid si Manong na nakatira sa paanan ng maculot.

Lahat ng elemento ng isang Masaya at memorable climb ay naandito- walang mahilig sa ARTS, kwela lahat, kulitan at kabaluhan rolled into one event. Sana maulit muli hehehe

P.S. Mukhang dahil naging madalang ang pagakyat ng mga nakaraang buwan ay susulitin sa mga susunod na buwan….madami ata tayong aabangan….kaya sa mga kinakalawang ng mga tuhod na gaya ko….praktis praktis na tayo dyan kahit takbo or dayhike para d mapag-iwanan nyahahaha.

busy lang ng konti...

2009-06-19T03:01:00.003+08:00

nangangalahati na ang 2009, tagal na rin mula nuong huling post dito... ano na nga ba ang nangyari sa tropa?

naging busy lang ang karamihan habang ang iba naman ay iniinda ang tila walang katapusang krisis pang ekonomiya, habang ang iba naman ay may ibang priority muna sa buhay, mga nangibang bayan, mga magiging tatay na, nagpapagawa ng bahay, at kung anu ano pa.

magkagayon man, umasa kayo na ang tropa ay masaya pa rin namang nagkukulitan tuwing nagkakasama sama. andyan ang mangilan ngilang 2 bottles, mga road trips at syempre ang walang kamatayang chikkahan sa YM, IM at kung anu ano pang "M".

meron pa rin namang ilang nagagawang umakyat. mga taong dati rati ay naghihintay lamang na may mag-organize. at least ngayon ay masasabing kahit paano e nadaragradagan na ang mga magpapasimuno ng kahit minor climbs muna.

ang tanung ngayon, ano ang pagkakaabalahan ng tropa sa susunod na kalahati pa ng taong 2009? yan ang magandang abangan.

ikaw na nakakabasa nito, mag-aabang ka na lang ba ng activity or ikaw na ang susunod na mag-plano ng ating lakad?

Mt. Manabo Midnight Trek

2009-02-03T23:44:00.002+08:00

Isinulat ni Shine Romero

Da hu ang walong adik ng grupong AMC na nagtungo sa bundok ng Manabo noong ika-30-31 ng Enero. Miyembro din sila ng ADtrek Zoo at kilala din sila sa mga titulong:

* Happy Feet
* Kermit the Frog
* Black Panther (pansamantalang bansag habang wala pang naiisip )
* Spider***** (hulaan nyo kung anong letra ang mga asterisk na yan, I'm sure it's not new to you… makahula may kiss! Kiss sa Kape Alamid na Fresh from the poo poo ng Alamid… nyahahaha)
* Miss Piggy (dalawa po sila)
* Sandugo (dalawa din po sila, big & small…pansamantalang bansag lamang din kailangan makaisip pa ng mas brutal na pangalan…nyahahaha)

Siguro naman ay may naglalaro-laro na sa isip nyo kung sino ang walong adik na ito… Dumating sila sa paanan ng nasabing bundok sa ganap na ika-sampu ng gabi upang akyatin ito… O diba adik talaga… Bago ko po pala makalimutan, nais po pasalamatan ng walo ang pagsuporta ng kanilang kaibigang parrot, bagamat hindi siya nakasama sa adik climb na nagdaan ay "He made the climb possible naman for the 8 Adtrek Zoo members"… nyahahaa… Salamat po! Alam naming alam mo na kung sino ka… Nga pala bilang ganti ay may uwing pamalit na asul na tuka sa yo ung si small sandugo adik… hindi ko lamang alam kung fresh pa ang mga beak na iyon… Ang alam ko lang ay ingat na ingat ang kaibigan nating butiking iyon sa pagbitbit ng mga ito…

Sa pagpapatuloy ng aking kwento… ang pagkakaalam ko ay dalawang oras aakyatin ng grupo ang bundok Manabo… iyon ay kung walang ligaw… subalit, sapagkat, datapwat sa kadahilanang hindi ko maintindihan ay sadyang nakakaligaw naman talaga Itong bundok na ito… halos lahat ng liko ay may kanan at kaliwa... kaya naman hirap kaming magdesisyon kung anong daan ang susundin… at dahil nga dyan ay nakailang ligaw kami bago matunton ang aming destinasyon… Buti na lamang at may asong kumahol na tila tumatawag at nagtuturo sa tamang daan… Again commercial muna… salamat sa sounds courtesy of our secretary at sa LED lamp (tama ba ako?) courtesy of Celestino (nyahahah) na napakalaking tulong kay spider***** malamang kung wala ito ay magta-transform nanaman ako… Dahil sa mga yan ay nakarating kami sa aming destinasyon… Sa buong pagmamayabang na dalawang oras na may ligaw at sa hindi inaasahang laspag na trail… oo tama ang nabasa nyo, laspag na nga ang trail ng nasabing bundok dahil base sa kwento ni Kermit the Frog at Ms. Piggy parang Gulugod Baboy lamang ito noon subalit ngaun ay parang mini Cristobal na din siya… Ano kayang klaseng akyat ang ginawa ng mga mountaineer dito at humulas ang lupa ng trail… At last campsite na! Matapos magtayo ng tent ay nag-umpisa na ang walang kamatayang patay kung patay na tagayan… nyahahaha… This is it! Ang dahilan ng akyat na ito ay socials… At kahit pito lamang kaming tumagay ng dalawang malaking bote ng paborito nating inumin ay bitin pa din sapagkat wala pa din naghanap ng dwarf at blue hawk… Subalit, iba pa din ang tama pala nito… nagkalabasan ng mga lihim… Halina at ating alamin kung sino-sino ang tinutukoy sa mga blind item na ito:

* Da hu ang small but papable fatherly na ito na pinagnanasaan daw ng isang girlalu at ginawa pa daw wallpaper sa kanyang office computer at balita ko pa ay nagbabalak daw ang girlalu na mag-join sa AMC as batch5 (hmmmm)… actually hindi lang pala isa ang nabihag nitong subject natin kasi recently lang ay may napag-alaman din akong may matinding pagnanasa dito… syempre quiet nalang ang lola nyo kasi I know na kilala nyo cia… Da hu ba ang subject natin -may konek cia sa Kape Alamid at kilala din siya sa bansag na Kermit the Frog (shhhh)...
* Sino naman ang girlet na ito na talaga namang humihirit pa kahit lahat ay nasa kanya kanyang tent na upang magpahinga… palibhasa ay walang bantay kaya naman itinodo na nya ang paglaklak… nyahahaha… napakakulit naman talaga at nag-roll call pa ng mga kasama… clue: isa siya sa dalawang sandugo (esep… esep…)
* Sino ang matagal makaubos ng kanyang lollipop? Hehehe!
* Syempre pa hulaan nyo ang mga tunay na identity ng mga ADtrek Zoo Member na naka-enumerate above… ang makahula sa lahat ng yan ay may premyo...

Matapos ang walang humpay na tawanan, kulitan at tomaan sa campsite ay nag-umaga na nga… Nag-almusal at syempre mawawala ba naman ang picture-picture… at babaan na… bakit nga ba kami nagmamadaling bumaba? Ahhhh… oo nga pala kasi ang mga girls ay nakakaramdam na ng sakit ng tyan… ay hindi lang pala girls pati pala boys, ika nga ni Happy Feet, "the feeling is mutual"… sa buong paglalakbay pababa ay walang ibang topic kundi ang EBZ… bakit nga ba iyon ang topis? Nakakapigil nga ba ng paglabas iyon? Ang kasagutan ay wala na sa aking mga kamay… mapa-baba o mapa-akyat ang trail ay di maiwasang maramdaman ang pagdungaw nito… kaya naman para maiwasan ang mga ganung bagay ay dapat dahan-dahan lang sa pagbagsak sa pababang trail at pag-ire naman sa pataas na trail… at kahit may ligaw pa ay kayang kaya ng walong adik tapusin ito ng dalawang oras (angas!)… Pagdating sa bukuhan ay supsup at lunok pa din ng napakasarap na Buko Juice at Buko Meat (jebz na jebz na yan ah) ang pinagkaabalahan ng grupo… At ng makarating nga sa baba ay… naku sarado ang paliguan at depositan… waaaaaaahhhh… buti nalamang ay napag-isip ng grupo na maglakad-lakad at maghanap ng madedeposituhan, este masisilungan… at tamang labas naman ng care taker sa bahay nito… yes! At pila-pila na nga kami para maglabas ng sama ng loob… hayyy… sarap! Naligo at lumisan na upang lumafang at umuwi… sa van ay talaga namang bulagta lahat… nakakahiya man sa mga nakasakay sa van na hindi naming kilala at nakanganga kami ay ok lang din kasi hindi din naman naming sila kilala… nyahahaha… that's what you call quits… tama ba? O pano hanggang sa muling pag-ahon…sana mag-enjoy at ma-inspire kayo dito…

P.S.
Sa mga tinamaan sa naisulat ko dito ay mangyari lamang na ipagpatawad nyo ako at ang malaki kong bibig (in English… forgive me and my big mouth… nyahahaha)… tabi-tabi po! Peace!

MALHAY YA SALAMAT

2008-12-15T11:31:00.004+08:00

pindutin mo para sa ilang larawan... hatid ng nagbabalik na si cruise...

ADTREK's Outreach Project: Maagang Pamaskong Handog Sa Cawag

2008-10-22T17:01:00.008+08:00

Venue: Sitio Cawag, Brgy. Cawag, Subic, Zambales
Date: November 29-30, 2008 (November 28 ng gabi ang alis ng mga sasama)

We, the Adventure Trekkers Mountaineering Club (ADTrek), are organizing an early Christmas outreach project for our Aeta brothers and sisters in Sitio Cawag, Brgy. Cawag, Subic, Zambales on Nov. 29-30, 2008. This is in line with one of our group's continuous missions in reaching out to the indigenous communities whom we encounter and interact with during our mountaineering activities.

Sitio Cawag can be found near the jump-off point of Mt. Cinco Picos, where we held our 4th Induction Climb last Oct.4-5, 2008. They are a minority group on the outskirts of Subic so they rarely receive help from the local government and non-government organizations (NGO's). Their main sources of livelihood are charcoal-production and wild animal hunting. With the recent onslaught of natural calamities in the area, farming on their lands has not been very fruitful.

Just like our two previous outreach projects in Brgy. Lantuyang, Oriental Mindoro (Mt. Halcon jump-off), we are again asking for your help to make this Christmas merrier for our Aeta brothers in Sitio Cawag. After all, Christmas is the season of giving and sharing our blessings with the needy and less fortunate.

We are targeting to hand out school supplies for the Aeta students and grocery package for the families. If the budget permits us, we will also sponsor a feeding program for the community. Aside from monetary contribution, we will also accept used clothing/slippers/shoes and books.

We also encourage you to inform your family and friends of this outreach project. We are hoping for your positive response on this solicitation. Any little contribution from you will be a big help to our Aeta brothers and sisters. Thank you.

We are also selling these pocket-sized 2009 calendars (PVC laminate material) @ P150 each, as part of our fund raising for this outreach project. You may approach Eric E. to see the actual samples.

You may direct your inquiries to Jojo G. (0917.873.6220), Ave A. (0917.873.6170) or Eric E. (0927.559.4368).

For your donations, please contact any ADTrek member.

Batch4 Induction Climb @ Mt. Cinco Picos

2008-10-21T17:51:00.007+08:00

nagsimula ang lahat sa isang imbitasyon para sa ikaapat na BMC ng adtrek... at matapos ang ilang araw na class room training, practice climbs, training climbs ay narito na nga ang labingwalo sa 26 na nagsimula... induction climb sa cinco picos, traverse to silanguin/anawangin cove.

dumating ang itinakdang araw ng pagtungo sa subic zambales upang duon ay isagawa ang simplemg induction climb ng mga bagong kapamilya, kapuso, katagay, kaasaran, kakulitan at kung anu ano pang "ka-"... balita ko nga e meron pang "ka-ibigan"... nakampu... sabi na nga ba e.

sa terminal pa lang ng gabing magkita kita ang lahat ay animo ilang daang taon ang lumipas ng kanilang huling pagkikita kita... kaliligalig, asaran dito, asaran duon... at sa unang pagkakataon e walang late sa hintayan ng buong grupo... dapat lang, kasi kung hindi, maghintay sila ng 4hrs para sa susunod na byahe o kaya naman e uwi na lang at dun sa bakuran mag-pitch ng tent nya...karamihan sa mga batch 4 ay ngayon lang susubukang bumiyahe ng gabi para sa isang climb. dumating ang tropa sa olangapo bandang alas-dos ng umagang umaga. sugod muna sa chowking upang duon matulog, kumain, mag-repack at maghintay ng jeep. sinadya ng mga organizer na may 2hr waiting time sa chowking dahil sa takot na maraming ma-late kung 3am ang alis sa pasay...buti na yung sigurado, tsaka para na rin daw mas maaga start ng climb at mas mahaba ang time para sa trekking.

ayon kasi sa aming sources ay 7hrs average ang trekking time from jump-off to campsite...patay na naman kami... at dahil lahat nga ng IT na aming nakuha sa kung saan saan ay nagsasabing 3am ang start ng byahe nila, gulat na gulat ang driver ng jeep na aming kausap... kami pa lamang daw ang magpapasundo sa olangapo ng 5am at papahatid na sa jump-off sa sitio cawag...sensya na manong, marami excited sa mga kasama namin e, heheheh.

pagbaba sa jump-off ay sinalubong na kami agad ng ilang guide duon upang pag-usapan na ang kalarakan ng mga guides duon. may bago na raw patakaran at nuong nagdaang araw lamang napag-usapan...kaya naman medyo nagulat din kami, ngunit nakiusap na lamang kami ng maayos na baka pwede wag muna maiimplement sa amin totally yung lahat ng pagbabago... pinakinggan naman po nila kami sa ilan sa aming kahilingan... salamat kay kuya binggoy, ang aming lead guide.

o sya, simulan na ang lakaran, tila isang malapad na rough road ang aming unang binagtas, para tuloy naaalala ng ilan sa amin, actually 2 lang pala kami, ang ganito ring trail sa tapulao.dahil nga sa maaga kaming inihatid ay medyo maaga rin kami nakapagsimula at di pa ganun kainit ang sikat ng araw.pagdating namin sa unang ilog na kailangang lusungin, tanging tatlong tao lamang ang naghubad ng kanilang mga sapatos, at ang lahat ay masayang tinanggap ang kapalaran na magbabasa na lamang sila ng sapatos, heheheh.

sa hindi maipaliwanang na kadahilanan, ang isang pobreng mama ay umabot sa dibdib ang basa ng tubig ng sya'y lumusong sa ilog, samantalang hanggang tuhod lamang sa karamihan...hmmmm...alam nyo dahilan nya? yun daw kasing isdang dala nya e naglumikot dun sa plastic bag dahil naramdamang nasa tubig, gusto raw maglublob kaya nilabanan pa nya yung pwersa ng mga isda... yah ryt, antok lang yan boy!!! matapos ang ilog, walang katapusang kalsada na naman ang aming binaybay hanggang sa marating namin ang isa na namang maliit na batis, mag-a-alas-dyes na ng umaga yun, kaya nag-isip na rin ang karamihan na kumain na ng tanghalian dahil nga sobrang aga rin naman nung agahan namin... sabi ng isa naming guide ay may isang malapit na kubong pwedeng kainan sa bandang itaas ng batis na aming kinalalagyan,yun nga lang e medyo mainit daw dun at malayo sa water source.ang siste, may ilang dun sa kubo kumain at ang ilan naman ay sa batis na lang upang sa gayon ay sagana sa inumin.

matapos ang pananghalian ay sige na naman sa paglakad. pambihirang buhay yun, ang aming babaybayin ngayon ay puro talahiban at walang mga punong masisilungan at higit sa lahat, tanghaling tapat na po iyon. sigh... dahil nga inaakala naming medyo malayo pa kami e tinuloy tuloy na namin ang paglakad, alas onse pa lamang yun ngunit pamatay ang init at tila nagdaramot ang subic bay ng kahit kaunting hangin maging ang kalangitan ay nagdamot ng kaulapan. matinding init ang pumapagod sa lahat,nais mang magpahinga ay di na rin ninais ng karamihan.baket kanyo? nakampu! pag tumigil ka ay mas ramdam mo ang init ng araw dahil wala ka namang masisilungan sa trail, kaya naman ang lahat e sige sa paglakad, sa campsite na lang magpahinga.

makalipas ang pinakamahaba at pinakamainit na isa't kalahating oras namin ay narating na namin ang campsite. huwat?!?! campsite na? pero teka, 1230 pa lang ng tanghali,di ba't 3-4pm ang ETA natin dito?tayo ba'y namamaligno? nag-shortcut?time space warp? hindi po, simple lamang po ang sagot.dahil kayo'y mga adik. maging ang mga guide ay nagulat sa bilis ng ating paglalakad at pagdating sa camp.wala daw marunong magpahinga sa atin ng matagal e, lakad na akala mo'y wala ng bukas, nyahahah...ano pa nga ba ang gagawin natin sa camp ng ganung kaaga? ang iba ay nagtampisaw na sa water source na malpit dun, karamihan naman ay natulog muna, habang ang iba naman ay kwentuhan at ang ilan naman ay naghahanda na para sa hapunan.

matapos ang masayang hapunan, socials at program na ang tropa. dahil sa ito ay induction climb ng batch 4, bigayan na ng certificates. unang nagbigay ng talumpati si angas1, na sinundan ni tiny at ni bopek. syempre ang pang finaleng pananalita ay kay *J, ngunit sa kasamaang palad, matapos pa lamang ng unang pangungusap nya ay biglang bumuhos ang ulan, malalakas na hangin, kulog at kidlat. tila ba nagagalit ang kalangitan sa kanyang sasabihin?walang nagawa ang lahat kundi ang kumanlong sa kani kanilang tent.

ngunit makalipas lamang ng ilang minuto ay may mga sumisigaw na ampunin daw ang mga cg's dahil medyo nababasa sila sa tent nila. si macho man ang umampon ng isa, habang ang tatlo naman ay inampon ni pula at ni boy lindol. alam nyo ba kung kaninong tent yung gamit nung lima? kay kuya arn-arn, kung inyong maalala ay ito rin ang tent na umampon sa ilan ng bumuhos ang ulan sa pico.sadya yatang may 2nd floor or basement ang tent na iyon at talagang kasya ang lima kahit sa specs ay dalawahan lamang iyon.sa tent ding iyon nanggagaling ang ingay na narinig ng lahat hanggang alas tres ng umaga, panay kwento at tawanan lamang daw ang nangyari duon. inyo bang naalala ang isang ale na panay ang sigaw sa pico tuwing kumukulog at kumikidlat? nyahahahah, kasama uli sya nuong araw na iyon.isang mahabang dagundung ng kulog ang sumabay sa malakas na hangin at ulan, at sa takaot ng ale, sinabayan nya ng sigaw ang haba ng dagundong ng kulog, heheheheh. ok, lighhs off...

kinabukasan ay maagang nagsigising ang lahat at nagsipaghanda ng almusal at nag-ayos ng kani kanilang mga gamit upang makababa agad at ng mas matagal ang kanilang pamamalagi sa anawangin, yun ang akala nila. 830 ng umaga ng magsimulang tahakin ang daan tungo sa silanguin cove, unang bahagi ay mahaba at matarik na pababa sa talahiban, na sinundan naman ng ilang minutong tila paikot ikot sa gubat, di kasi masyadong establish ang trail dun sa gubat, tanda na mukhang madalang ang dumaraan duon.matapos sa gubat ay talahiban na naman na kung minsan ay nawawala ang trail. deng!buti na lang at may guide.sa dulo ng huling talahiban ay isang batis ang pinagpahingahan muna ng tropa. matapos nun ay sige na naman ang lakad, or shoud i say lusong. ilang hakbang lamang mula sa batis na yun ay ang pinakamahabang river trekking ng tropa ang sumunod na eksena. talon dito talun duon, lusong dito lusong duon. akyat dito baba duon. sa luob ng dalwang oras ay puro ganyan ang eksenang iyong makikita sa kahabaan ng ilog na iyon. bagamat puro tubig nga sa ilog na iyon, sobrang init naman ng batuhan duon kung kaya't medyo hinihingal na rin ang lahat at isa nga ay sinumpong na ng migraine habang ang tatlo naman ay alalay sa kani kanilang mga tuhod. pagkahaba haba man daw ng lusungan, sa tabing dagat pa rin ang bagsak.sa wakas ay narating na rin ang silanguin cove at naruon na ang bangkang susundo sa amin, na kulang kulang tatlong oras na palang naghihintay duon.sensya na po mga kuya, hirap lang talaga nung trail. walang inaksayang sandali ang lahat, sakay agad sa bangka ng makumpleto na upang baybayin naman ang karagatan, isang oras din ang aming paglalayag sa karagatan mula silanguin patungong anawangin cove.

bago pa man lumisan ang tropa sa chowking 'gapo ay nagkasundo ng mag-stay lang sa anawangin hanggang alas singko ng hapon at sabay sabay ng uuwi din ng araw na iyon. ngunit ng makita ng batch4 ang anawangin ay ayaw ng magsiuwi ng mga ito.

kahit na ba napakasunduang uuwi ang lahat ay sadyang gusto nilang mag-overnyt pa sa mala-paraisong lugar na ito. pero wala kayong dalang pagkain para mag-overnyt pa sa anawangin. lahat ng problema ay may solusyon. pinakiusapan ang isang bangkero upang mamili ng kanilang mga kakainin sa kanilang pamamalagi dito,at dahil the price is right, pumayag namang mamili ang isang bangkero sa pundakit. ang walong gustong magpaiwan ay naging labing apat pagsapit ng alas singko, ano pa magagawa namin, mga adik na rin ang mga ito e, akala mo ba e wala ng bukas, heheheheh.

da hu ang mga ito?:

sino ang nakramadam ng malakas na lindol sa campsite matapos ang ilang shot ng gilbeys?

sino ang nagpabango ng grand-ma, di lamang sa damit kundi sa buong bag?

sinong mama ang namumukod tanging umabot sa dibdib ang nabasa matapos lumusong sa unang ilog?

sino itong matipiuno at matikas na habang patungo sa anawangin mula silanguin ay walang habas ang pagnguya ng butong pakwan na tila ba nililibang ang sarili?dahil sa takot?wala ako kinalaman dyan ha.

sino ang pinay henyang nag sign language ng "paki-kuha ng dalawang manasanas dyan sa bag ko"? di kasi magkaintindihan sa bangka e

sino-sino ang dalawang nilalang na panay ang iwas mabasa ang sapatos kaya't pinagod muna ang mga sarili sa pag-ikot ikot sa ibat ibang bato, ngunit sa kalagitnaan ng river trekking e walang ibang daan kundi ang tubig.pinagod nyo lang ang sarili nyo, heheheh

sino ang bagong boy bakat ng adtrek? clue, mahilig sya sa cobra drinks at may cobra din ang kanyang trekking pole...

sino itong saksakan ng ligalig sa anawangin at bagsak sa papag matapos ang ilang shot ng gilbeys?

sino nga kaya ang nagalit na mama dahil nalasing ang kanyang inaabangang binibini?

sino ang most improved adik sa lakad na ito? dati rating laging sweeper, ngayon e mukhang di pahuhuli ng buhay sa paghabol sa kung sino man

sino daw ang takot lumusong sa dagat sa anawangin ng umulan, baka daw kasi tamaan ng kidlat ang kanyang ipin. may nagkwento lang sa akin nyan ha..

sino ang pobreng nawalay sa mahal nyang sapatos dahil naiwan sa bus nuong pauwi na?kaya nga may plus 10 yung bag e, heheheh

sino sino ang members ng ACG at ano ang ibig sabihin nito?

at ang pinakabonggang bonggang katanungan ay ito: sino ba itong nilalang na nahulog ang kaluoban sa isang dalaginding (bata pa raw kasi sya e, heheheh) sa luob ng buong BMC training? at ito nga ay tinaguriang "ISANG BMCng PAG-IBIG"

sa bumubuo ng adtrek batch 4, congrats sa inyong lahat. nawa ay may mga napulot kayong aral sa ilang buwan nating pagsasama sama sa BMC training nyo. at nawa ang mga bagong kaalaman ninyo, lalo na sa pangangalaga sa kalikasan at ligtas na pamumundok, ay inyong isabuhay. taas kamay kami sa lakas, pagkakaibigan at higit sa lahat ay ang ipinakita ninyong ka-adikan.

hanggang sa muling pag-ahon...

sa dako paruon...

2008-09-24T11:00:00.004+08:00

itong buwan lang ng setyembre ay dalawang adtrekkers ang lumisan patungo sa ibang dako ng mundo...masakit man sa kaluoban nila ang iwan ang mga minamahal na kampilya, kapuso at ka-adtrek ay kinailangan daw nilang gawin yun upang hanapin ang mas magandang kinabukasan para na rin sa kani-kanilang mga pamilya.

una, si adik na momsie, tumungo sa lupain ng mga kangaroo. alay sa kanya ng tropa ay ang anniv climb na sya nyang nais huling maakyat ngayong taon. syempre pabaon ay ilang patak ng luha, mga paalala at masasayang huling sandali... o ang atay wag kalimutang ingatan ha....

sumunod naman ay si kathy putik, tumungo naman sa fine country (fine as in penalty, heheheh). handog ng batch4 ang "takbo para kay putik" este kathy pala. 15 kasapi ang nakilahok sa huling takbo nya dito sa gateway kasama ang mga adik na lagi nyang kasama sa mga akyatan at takbuhan. syempre, matapos ang pagbabawas ng ilang fats and calories, kailangang palitan yun, kaya last supper naman sa bulaluhan, nyahahahah.... wag ding kalimutang ingatan ang atay ha...

sa inyong dalawa, lagi nyong pakatatandaan, saan man kayo magpunta ay naruon lamang kayo at narito naman kami, heheheh....

sa kasalukuyan, ay nasa 15 adtrekker ang nasa iba't ibang panig ng mundo upang hanapin ang kani-kanilang mga kapalaran duon. saan mang dako sila ngayon, mananatili silang adtrekker, mga taong nagnanais umakyat ng bundok, mga taong mangagalaga sa kalikasan in their own little ways, at mga taong mananatiling mga ADIK....

sa inyong lahat, "hanggang sa muling pag-ahon"

Ang Naaalala Ko Lamang po sa Nagdaang Kaarawan ng ADTrek…

2008-09-04T14:47:00.010+08:00

by Shine Romero

Mula sa dating tagpuan ay nagtipon-tipon ang mga bundok-lover at ilang kamag-anak at kaibigan, nang makumpleto ay tinahak ang papuntang batangas kung saan naroon ang bundok na pagdarausan ng kaarawan ng grupo… may ilang nawala sa daan ngunit nakarating din naman… nananghalian, nagluto para sa hapunan at nagpasyang umakyat na ang grupo…

Sa pag-akyat, imbes na ang mga bata ang alalayan at pagpahingahin ay ang mga beterano at beterana ang nagmamakaawa sa mga bata na mgpahinga muna at wag bilisan ang paglakad… concerned kaya sa mga bata baka madapa at mapagod o kabaliktaran? Hahaha… I smell something fishy… dahil sa hindi paawat sa pagakyat ay narating na din ng mga bundok-lover, family & friends ang campsite kung saan idaraos ang kasiyahan…

Habang nagtatayo ng tent at nagluluto ng hapunan ay hindi mawawala ang “picture-picture”… na hindi na bago sa grupo kapag sinabing solo ay ang photographer lang ang nagsosolo sa pagkuha at lahat ay andun nakaporma na magpakuha..nyahahaha… ibang klase talaga ang mga bundok-lovers. Habang kainan, ay may taga batch4 na nagbabantay sa mga pagkain… akala ko may catering service na ni-hire ang grupo eh… ang lupet! Hmmm… o baka naman di na makayanan ang amoy ng pagkain at yun ang napili nyang pwesto… I smell something fishy ulit…

Matapos ang hapunan ay itinuloy na ang kasiyahan… aba kita mo nga naman oh… hindi handa ang grupo ah at may “Program” pa… habang iniisa-isa ang mga nakatatanda este beterano (officers) ng grupo ay may natuklasan ang lahat… Alberto Jr. pala ang pangalan ng namumuno at screen name nya lang ang Jojo… hehe… huli ka! Matapos magbigay ng “inspiring messages” ay ang mga representative per batch naman ang nagsalita… nalungkot ang grupo sa balitang paglisan ng isang bundok-lover… pero naampat naman agad dahil sa mga pabaong salita ng grupo… lalo na ang walang kamatayang… “ingatan ang atay”… kung ano man yun… pakitanong nalang sa bise presidente natin…

Matapos ang happy and sad moments ay inumpisahan na ang palaro… hinati sa dalawang grupo… ang team 1 at team 2 na pinangungunahan ng presidente at bise presidente na sina Sir Alberto also known as “Jojo” at Sir Jonathan also known as “Ave” para sa team 1… at para naman sa team 2 ay sina kalihim na Eye at ingat yaman na Ericson also known as Bopek… unang pinaglabanan ay ang patigasan ng itlog… nasaksihan ng lahat na hindi pahuhuli ang mga babae sa patigasan ng itlog… sa una ay lumalamang ang team 2 ngunit nahabol p din ng team 1… at dahil nga tabla ang 2 grupo… ay ang mga namumuno nmn ang nagtunggali… panalo ang team 1 sa unang palaro… paningit muna… dahil sa pangyayaring iyon ay sumikat ang bagong salita… ang “Time Breaker” also known as Tie Breaker… san kaya galing yung “m”? hmmmm…baka sa manok kung saan galing ang itlog… joke…peace tayo!

Sa pagpapatuloy… ang pangalawang pinaglabanan naman ay sipsipan challenge… akala ata ng team 1 ay inuman at namili sila ng malalakas uminom ngunit ang kailangan pala ay magagaling lamang sumisipsip pero mahusay din bumuga..kasi ililipat lang pala ng lagayan… how sad... excited p nmn ang team 1…hehehe… tie na ang magkatunggaling grupo… at ang sumunod ay itlog challenge nanaman at ito ay tinaguriang labas pasok na itlog… panalo nanaman ang team 1 namili kasi sila nang magkakasing tabas ng taas este damit pala… at ang huling maglalabanan ay ang supsupan challenge na kapatid ng sipsipan challenge… nagpoprotesta ang team 2 dahil nagpalit ang team 1 ngunit dahil wala sa pinagusapan na bawal ang magpalit ng player ay tuloy pa din ang laro… at dahil sa mga beterano sa supsupan ang mga player ng team 1 ay sila pa din ang nagwagi… congratulations sa team 1!

Matapos ang masayang itlog challenge & supsupan-sipsipan challenge ay back to socials na ulit… dito hiningan ng message ang mga guests kung ano ang feeling nila sa experience nila sa anniv climb… mukhang na-brainwash na sila at magaganda ang mga mensahe… naghandog ng kanta ang ilang magagandang dilag ng batch4… at pagkatapos ay nagpa-raffle ng ilang mga bagay… pang-finale pa ang Christmas light este colorful LED light ni Kathy… nice nice… si matt mangyan pala nageevolved… yan ay dahil sa mabilis na camera ni Kathy at nakuhanan ang malupit na makalaglag p... (panga) na pic ni Matiyo… maraming tv commercial na offer sa kanya ngayun… nariyan ang white castle at red horse… peace din tayo! Best wishes sayo… hehehe… kwentuhan at tawanan, hanggang sa maubos ang agua de pataranta… nagsitulog na ang iba habang natira naman ang uhaw pa… at pilit nagko-concentrate kung pano i-turn into wine ang sprite, Gatorade at iced tea…how sad… -lights off-

Kinabukasan… picture-picture na walang humpay… bumaba at nagbeach… may nawawalan ng damit pang-uwi… hanggang sa hindi kinaya ang silakbo ng damdamin at naluha… pero nakita din nmn ang nawawala… happy ending din pala… at naguwian na… sa uulitin…

<<<<<<>>>>>>

kaninong linya 'to "anak hintayin mo ang daddy, dahan dahan lang" --- habol!!!
sino itong batch3 na masyadong nanggigil sa tsupon ng feeding bottle? ingat-ingat baka makasugat!
kapag lumalalim na ang gabi at nais nyo pang magtawanan, shift to "balikat mode" para di nakakaabala, heheheh
mukhang napaaga ang feeding program ng adtrek at sa breakfast pa lang e tinatakal na ang kanin, nyahahah
tama bang magpahilod ng katawan sa gitna ng dagat
sa unang pagkakataon ay hindi inulan ang batch4, sino sa mga di nakasama ang may balat sa pwet?
may isang nabuhay muling batch2 member na sya pa ang pinipilit umakyat ng kanyang sinta. swerte ka bosing, ikaw ang pinipilit, yung ibang kilala ko gagawin ang lahat payagan lang makaakyat, bwahahahahah...
isinama rin ng muling nagbabalik na batch3 ang kanyang kabiyak, ang wika nito ay masarap palang umakyat, uulit pa raw sya. ayan, may basbas ka na, sa susunod na minor climb e sama uli kayo ha, wala ka na dapat dahilan, isama mo na rin sa batch5 para mas maganda
nuong 2nd anniv ay isang member ang nagpaalam sa pagiging binata, ngayong ika-apat na taon natin ay dalawang matitipuno ang magpapaalam na rin sa buhay binata, makakaakyat pa rin kaya sila after ng kasal? abangan ang susunod na kabanata...
mas mabilis ang inyong jeep na sasakyan kung may extrang "horse" power, di mabibitin sa paahon yun, heheheh
kapag pagod na at naglalakad pababa sa kalsada, subukan ang pabaligtad na lakad...baka naman patalikod? which is which?
salamat nga po pala sa lahat ng nag-pledge

<<<<<<< >>>>>>>

matapos ang apat na batch ng bmc, ilang outreach programs, ilang parties at 2-bottles, humigit kumulang apatnapung climbs at beacheneering, narito't ipinagdiriwang natin ang ika-apat na taong pagkakatatag ng samahan ng adtrek. isang samahang nabuo upang di na muling maranasan ang sinapit sa napulauan, mga taong naghahanap ng outlet sa mga napakagulo at maingay na buhay sa lungsod, mga taong nais magbawas ng stress sa trabaho at ilang tao na nais lang ng sariwang hangin at konting katahimikan. tulad ng isang alak, habang tumatagal ang samahan ay lalong sumasarap...lalung nakikilala ang bawat isa.

at tulad ng laging tinuturan ni katotong d' mabolo... "hanggang sa muling pag-ahon!"

<<<<<<<>>>>>>>

"Congratulations to everyone of batch 4 who were instrumental to the success of our 4th anniversary climb. we're sure we will share a long road of responsible mountaineering." --- officers

Mt. Cristobal Traverse (San Pablo-Dolores)

2008-08-25T08:36:00.007+08:00

by Angie Olivar

...and now I understand why Mt Cristobal is well-known to most mountaineers as the 'Devil's Peak" - ala eh damonyo naman talagang bundok ito, dito ko naranasan maglakad na ang ginagamit paa-tuhod-kamay (6-wheel drive)...maghukay gamit ang kapirasong kahoy para lang may maapakan ang paa ko sa sunod na step... mag rapell ng walang harness, kumapit ng maigi at magdasal dahil kaliwa't kanan bangin... kausapin ang mga ugat at damo na wag silang bibigay dahil sila lang ang chairman (kapitan) namin, magpahinga habang nakatayo sa mlamig, madilim na kasukalan dahil nagbubutas pa ng trail ang leader nyo at hinahanap ang dating daan na ginawa nila at binura na ng panahon--hooh ahhh...matulog sa camp na parang kamuka ng napanood ko sa amityville horror. Nangyari lahat yan habang bumubuhos ang ulan. Sabi ng guide, 6 hrs lang daw ang trek, malapit lang "walking distance" nga e! Pero hindee! kase in a nutshell - 10AM nag start at 10PM kami nakarating sa camp, which means 6 hrs na lakad, 3hrs na gapang at 2 hrs na pabitin bitin at 1 hr na pahinga lang. Dahil hindi kasama si porter este pastor arnel, sempre full pack ako with tent, cookset,water, stove, insulation at warmer-churva at iba pa... nag mukha nga ako ditong AMAZONA. Dinala ko pa si nikon--- nagsisi ako sana si sony o kodak na lang pala... pero kagaya ng laging sinasabi ng mountaineers, after all -- sulit !! So here's some of my captures during pit stops and light moments na walang ulan...indulge yourself with the pics.

Batulao DayhikeTraverse (BMC4)

2008-08-07T15:36:00.006+08:00

nagsimula ang lahat nang maudlot ang planong pag-akyat sa tarak ridge sa bataan sa kadahilanang nataon sa EOQ ang araw ng sana'y pag-akyat. kundangan ba naman kasi e walang tumutol nung ilabas ang schedule na yun at kung kailan malapit na e tsaka sinabing eoq churva daw yun... sigh...baka naman di rin nila alam na eoq.. baka nabigla rin ang lahat paggising nila isang araw na eoq pala...yah ryt! anyways,ito na nga ang ipinalit muna sa naudlot na tarak, practice climb-dayhike-traverse ng batulao plus yung naunang dayhike traverse sa maculot (na lima lang ang tumuloy).

eto na po... halu-halo na ang mga ideyang ito...bahala na kayo mag-isip kung hi o lo lyts o lessons learned o kakaibang pangyayari o kung ano pa man...

14 out of 26 ng batch4 ang sumama

3 out of 14 ang late...tradisyon na yatang talaga o sadyang may sumpa lang sa adtrek na laging may ma-late sa bawat lakad...sigh...

inyo bang naalala ang CG's (conquer girls), eto na naman po sila...this time, kumuha pa ng isa pang kakampi...

kung inakala nyong nakita nyo na lahat ng mga "di sinasadyang magkakaparehong gamit" nagkakamali kayo... may ilalabas pa pala, sa pico e puro gray/black shirt suot nila, ngayon naman e red shirts naman at terno pa ng mga sapatos...as in size lang yata ang magkakaiba... pero di ko lang din sure...baka pareho din yun, nyahahahah

sa meeting place pa lang ay may mga naghahanap na ng shovel...hmmmm

sino kaya itong naglabas ng lampin, na ang sabi pa ng iba e bigkis, at itatali daw nya sa nuo nya... kung bigkis man yun, para syang si bondying nun, nyahahah

ano ang gagawin mo kung sa ilang patak ng ambon ikaw ay nagsuot ng poncho habang ang iba ay naka cap lang o payong? masaklap nito, biglang tumigil din ang ambon? ano ang gagawin mo? huhubarin ang poncho? magmamatigas kang isuot yun kahit wala ng ulan o ambon man lang...kahiyaan na 'to e...o manalangin na sana ay umulan para di naman sayang ang suot?

masarap na trail food ang saging, kaya bumili sa nasalubong na ale.sabi e matamis daw,pero may nagsabing mapakla pa. alam nyo sabi ng tindera? "dapat e bukas mo pa kinain para siguradong matamis na".... yan kasi reklamo pa e, nasisi ka pa tuloy...

sa batch1 ay nabuo ang pangungusap na "distansya amigo!"... mukhang di naituro ito sa batch4...matapos kasi ang pananghalian at magsimula ng i-assault ang summmit,marami ang humuhiyaw sa daan... tila raw ba may kung anung "nakalalasong amoy" ang pinakawalan... nanghina ang mga nasa likuran... makailang ulit na pumailanglang ang hiyaw ng mga tumatangis at naghihinagpis...

matiwasay namang nakarating ang lahat sa summit kahit na nga may tila isang golum daw ang gumagapang sa ridge line habang binabaybay ito...inyo pa po bang naalala yung may tama sa heights sa pico? heheheh

kung ikaw ay magbibiro, piliing mabuti... may nagbiro kasi sa telepono na napakalakas daw ng ulan at hangin sa itaas nung mga oras na iyon kahit na foggy lang naman.wala pang 5 minuto ang nakalilipas matapos ang usapan ay bumuhos na nga ang pinakamalakas na ulan at hangin na inabot namin sa climb na yun...bilis na talaga ngayon ng karma, nyahahaha...

may isang mamang mangyan na pasaway, makulit habang nag-aasist ng mga pababang chicks...pi
napipili nya ang mga ito kung sino mag-assist... sa gwapo (mangyan) daw ba o sa macho... sa pagkakataong yun, mas marami pumili sa macho... mas sigurado raw na maibaba sila nito e, nyahahah...

"bopek tama ba dinadaanan ko?" "bopek dito ba ako aapak?" "bopek, ano ba..pansinin mo naman ako...." ilan sa mga katagang namutawi sa ating guro...paano ba naman, di raw sya pinapansin ng bopek (na syang nangangasiwa kung sino ang bababa at kung saan dadaan) dahil daw may iba pang ina-assist ang bopek...may favoritism daw ang bopek... di naman, malaki lang tiwala nya kay mam, beterana na yun e, heheheh...sabi ko beterana ha, hindi matanda... peace!!!

bakit kaya nauna pa sa bukuhan yung pangatlong group?naruon na ang una at pangatlo pero wala pa ang pangalawa...alam nyo kung bakit?dun kasi pumunta sa "biglang liko" imbes na dumerecho... yun kasing takot sa kidlat e nalito daw dahil maulap (baka kinakabahan na baka kumidlat na naman kaya nagmamadali) at traverse daw sila ngayon kaya ganun...buti na lang at kasama nila ang macho at nakakita sila ng local na naghatid sa kanila pabalik sa tamang daan, nyahahaha...kung sabagay, yung dinaanan naman nila e pabalik pa rin sa jump-off, mas mahirap nga lang kasi akyat-baba daw, heheheh...

may nakasama na ba kayong umakyat na puting puti ang damit nung magkita kita sa meeting place nung umaga pero naging kulay tsokolate na pagbalik sa jum-off?ikaw na magpadulas sa tila lubluban ng kalabaw na trail...tingnan lang natin kung di mangyari sayo yun...disposable naman daw yng damit nya e... mura lang naman daw kasi, heheheh

kung may masalubong kayo sa daan na mga paakyat na mga nakapaa sa putikan at tingin nyo ay kailangan ng tulong...suriing mabuti at baka mga "suplada" e tablahin ka pa...yan kasi ang himutok ng machong mama, nag-alok na nga daw sya ng tulong sa aleng nakapaang lumusuong sa putikan e sinupladahan lang daw sya... hanggang sa nasa byahe na e masamang masama pa rin luob nya dun sa suplada, heheheh

yung parehong grupo na lumulusong sa putikan alam nyo ba ginawa ni mam sa kanila?tinakot!!! na bakit daw sila nakapaa sa putikan e marami daw bulate dun, nyahahah...ayan macho, ibinawi ka pala naman ni mam e, heheheh.sabagay tama naman yun, baka kung ano pa ang maapakan nila sa putikan at kung ano pa pumasok sa katawan nila...

sa bundok, pag bumili ka ng buko natural na walang kasamang kutsara yun...papagawa ka dun sa nagtitinda ng kutsarang gawa sa pinagtabasan nung buko mo... sabagay sabi nga nila mam, pang masa lang yung ganung gawain e... di raw alam ng mga RK... or better yet e VRK, nyahahah... wala din daw kasing ganung tinda sa TNF kaya di nya yata alam, heheheh...

the who itong batch4 na matindi ang gayuma sa mga kalalakihan? akalain nyo ba namang nabangga nya lang ng kaunti yung isang taong grasa dun sa may hi-way e di na sya nilubayan... lagi ng nakadikit sa kanya nung nasa tindahan habang naghihintay kami ng masasakyan... hanggang sa ng makasakay na kami sa aming jeep e andun pa rin sya.. at ng magsimulang umusad ang aming sasakyan ay tila ba naghuhumiyaw ang kanyang damdamin at sinasabing "wag mo akong iwan!!!!" ang lupet mo talaga... clue, member ng CG's, heheheh

kung ang CG's nuong pico climb e hindi mga nagsipagpaligo, ibahin nyo sila ngayon... sila lang po ang bukod tanging naligo sa bahay ng gawapo at ang iba naman ay nagpalit na lang ng damit at wet wipes (na amoy baby daw, buti na lang at di amoy baby na bagong lungad, nyahahah) at alcohol treatment. lintek naman kasi lamig dun sa tindahan nina gwapo e... hindi ma-i-off yung napakalakas na electric fan...

para daw makatipid sa tubig at mas mapabili ang paliligo ng mga girls, pwede naman daw sabay e, wala na lang daw pintasan, nyahahahah... henyo ang nagwika nito e...

bawat akyat na pinagsasamahan ng mga ito ay lalong nagpapatibay ng kanilang bondying, este bonding pala... unti unti ay nawawala na ang mga hiya ng lahat sa bawat isa, nadaragdagan ang mga ka-close na tropa, nakikilala ang lakas at kahinaan ng bawat isa. na isa naman talaga sa hangarin ng mga ganitong gawain, ang pagbuklod buklurin ang mga taong may pare-parehong pagnanasa este pagnanais na i-enjoy ang ganda ng ating kalikasang likha NIYA...

PS.. yung tatlo dyan na nag maculot traverse e hinahamon ang buong batch4 na mag-maculot traverse daw silang lahat, sasama daw uli silang tatlo matuloy lang...

BMC4 Training Climb - Pico de Loro

2008-07-16T14:44:00.008+08:00

ADTREK BMC batch 4... sadyang napakabilis ng panahon at sinong mag-aakalang mag-aapat na taon na ang samahang nabuo sa isang inuman sa sembrano... at ngayon nga ay katatapos lamang ng unang training climb ng BMC4. sa kabuuan ay naging masaya at makabuluhan para sa mga baguhan at nagnanais maging kapamilya at kapuso ng adtrek. narito ang ilang high lights at low lights ng nagdaang akyat. kasama na rin ang ilang kakaibang mga pangyayari...

16 out of 26 ang sumama sa pico climb
3 out of 16 ang late, yung isa nga e late na late, buti na lang at may van kaya nahintay pa
on time pa rin nakapag-start ang trekking dahil adik yung driver ng jeep na naarkila at yung driver nung van
malalakas pala ang batach 4,di humihingi ng pahinga at nagagalit pa ang iba pag panay ang break, maliban sa mga "bayani" na pinasan ang buong mundo
12 out of 16 ang umakyat sa beak, yung 4 kasi ay may mga tama, isa may tama sa tuhod,isa may tama ang sapatos, nakanganga na, isa may tama sa heights...at yung isa naman ay tamang tinatamad lang dahil naakyat nya na yung beak before...
na-late lang ng konti ang balik sa denr dahil mukhang nag-enjoy sa falls... or di yata naisama sa IT yung pagdaan sa falls... sino ba kasi gumawa nung IT?
mostly ng itinuro sa classroom training ay nai-apply naman ng batch4... good job!!!

collage by eye

dumako naman tayo sa mga kakaibang mga pangyayari

nabuo ang tinatawag na conquer girls...t-shirt, pants, bag, backpack cover, ay parepareho ang tatlong dalaga, sayang nga lang daw at di nakasama yung isa, apat dapat sila.may discount kaya sila?
ang conquer girls ay pare-pareho din ng poncho na nabili naman daw sa ace, pero di raw sadyang nagkapare-pareho ang bili nila dahil di naman daw sila sabay sabay bumili, yah ryt!!!
2 sa conquer girls ay pareho pa ng sandals na gamit sa campsite, sandals na usually sinusot ng mga abay sa kasal!!! nagreklamo pa ang isa dahil mas mahal daw ang bili nya nung sa kanya...light weight nga naman yun!!!
1 sa conquer girls ang matindi ang ritual during trekking at pagkagising, maglagay ng press powder... deng, in my 12 years of climbing, ngayon lang ako may nakasamang ganyan... astig!!! kaya naman may hon na sya bago bumaba, heheheh
may isang babae ang natapatunayang nawawala sa sarili tuwing nakakainom, sabihan ba naman ng parang kutson yung sinasandalan nya na nagmamasahe sa kanya at bagay daw sya sa pico dahil maraming kawayan... bwahahahah
na tuwing sinasabi ni master bets ang "go girls" ay bumubuhos ang ulan... baka naman na-tsambahan lang...
prepared pati sa pagtulog ang batch4, akalain mo may dalang poncho sa luob ng tent, at ng bumuhos ang ulan ay nakasuot ang tatlong basang sisiw ng poncho sa luob ng tent habang natutulog, nyahahah
ang tatlong basang sisiw ay pinalipat sa isang tadpole tent na may laman ng 2 tao, paano kaya sila nagkasyang lima dun sa buong magdamag... hmmmmmm
ang jac di raw nakatulog dahil may jacuzzi sa luob ng tent nila, pero yung kalahating side lang, yung side lang nya, nyahahah....
may 2 chicks na takot pala sa kulog at kidlat. tuwing lumiliwanag ang maulan at madilim na kalangitan ay duet na sumisigaw ang dalawa ng "aaayyyy". mukha nga lang na- OA itong isa at ng magbukas ng headlamp ang kasama e sumigaw pa rin... nyahahahah may kidlat sa luob ng tent!!!
ang mga adik, tila ba may babagansya sa kanila nung nagso-socials at may sumigaw na "ayan na ang ulan"... kanya kanyang dampot ng mga gamit,pagkain at takbo sa kani kanilang tent...mga di pahuhuli ng buhay
saan ka nakakita na ang pouch bag ay mas malaki pa sa clutch bag na usually ay dala dala ng mga bodyguards...

lessons learned:

kung nais ng magagandang picture, dalhin ang sariling camera at wag iaasa sa iba ang hirap ng pagdadala
distribute the load equally to the whole group para naman lahat ay enjoy while trekking hindi yung iba ay hirap na hirap
pag sinabing shortcut ay hindi nangangahulugan na mas madali ang daan, mas maigsi lamang po
kahit na t-rex mode ka,dapat pa ring magdala ng emergency food mo at ng hindi kayo nagugutom kung maisipan nyong mauna sa trail at walang datnang softdrinks o pagkain sa jump-off
wag itago ang mga pagkain sa luob ng tent at baka may mabait na alaga sa taas at butasin ito para mkuha ang pagkain sa luob

leave nothing but footprints...and the mark you leave behind when you slide

kill nothing but time... and your toe nails on your descent

take nothing but pictures... display nothing but your own pictures

ADTrek goes to Mt. Apo for a Clean-up Climb

2008-06-23T09:27:00.005+08:00

Throughout the years, it's so frustrating to see how some mountaineers have been irresponsible. You would expect by now that individuals would be more sensitive to environmental issues and become more nature friendly as they grow older, but there comes a time when immaturity still kick-in. We only hope that in one way or another, this kind of mentality changes within every hiker, mountaineer or adventurer who climbs not only Mt. Apo, but any other mountain there is. Our hope is that all Mountaineering Groups will become more responsible in orienting their members and guests with proper garbage disposal and environmental awareness.

In line with this undertaking, the ADTrek Mountaineering Group organized a Clean-up Climb at Mt. Apo - "The Grandfather of Mountains". Last June 8-10, 2008, an 8-member team (J. Averin, R. Legeza, A. Mabaet, M. Manalo, A. Vecinal, A.Sapdoy, J. Toledo, J. Defeo) with loaded backpacks, enough food to sustain the 3-day and 2-night trek, and accompanied by 4 local porters, headed to the Kidapawan Trail. Heavy downpour was experienced a few weeks before the climb but the expectation of a muddy and slippery trail did not become an obstacle for the group to aim on reaching the top. Maybe because the team has a good purpose, the weather cooperated and the climb only encountered afternoon mists and morning dews to provide a more comfortable climb. The weather provided the chance to do stargazing in the evening sky and sunbathing in the cloud-filled sunny day.

Below are some of the pictures taken during the clean-up climb. We hope that this will be an eye opener to future climbers as well.

Basic Mountaineering Course - Batch 4

2008-06-18T16:02:00.004+08:00

To all,

Here are the guidelines that we will follow during this training course.

BMC 4 is only open to those who will meet either criteria:
1. ADI employee
2. Non-ADI employee but actively participating in ADTREK activities

ADTREK Membership will only be attained after completing the following:
1. BMC training
2. One minor climb
3. Two major climbs
4. Induction climb

After the BMC (classroom training), an MFPI BMC certificate of completion will be given. Only those who will complete the climbs will be given an induction certificate, be allowed to have an ADTREK t-shirt (if he/she wants to), and become an ADTREK member.

The ADTREK Batch 4 design will come from a logo making contest. The winner will have a free t-shirt. So those who have talent, please submit your design.

Here is the schedule of the entire training course:
Activity Date - Venue
BMC Day 1 - 21 Jun ADGT, SRC
BMC Day 2 - 28 Jun ADGT, SRC
Minor 1 - Mt. Pico de Loro
Major 1 - Mt. Makiling Traverse
Major 2 - Mt. Cristobal Traverse
Induction Climb - Mt. Amuyao Traverse ( 3-day climb)

Thanks and regards,
ADTREK Officers

1st ADTrek Family Day

2008-05-02T13:41:00.015+08:00

- Hango sa blog ni DM's

Nagsimula "daw" ang lahat sa usapang lasing.. ( wala po ako nung napag-usapan 'to basta natanggap ko na lang ang e-mail ).. at gaya din naman ng ibang lakad, maayos na napagplanuhan ang lahat, hanggang sa tuluyang maisakatuparan..

family day - gaya ng aking pagkakaunawa, upang mabigyan naman ng pagkakataon ang aming mga mahal sa buhay na maranasan ang outdoor life.. mga taong silang naiiwan at nag-aalala sa amin sa tuwing kami'y paparoon sa pamumundok.. mga magulang, asawa, anak, kasintahan at maging mga kaibigan.

Pugad Lawin adventure camp sa loob ng Las Haciendas sa Laurel, Batangas ang napiling pagdausan ng nasabing pagtitipon. sa may tagaytay muna kami nagtipon-tipon lahat bago tuluyang dumiretso sa aming destinasyon. at eto na nga, kanya-kanyang bitbit ng mga tsikiting at mga asawa at maging biyenan pa ata.. medyo may kalayuan ang lugar at nakakapagod ang byahe, subalit masusulit naman ang lahat dahil una, ang kasama ay mga kapamilya at kapuso. the rest, dahil sa mga activities..

pagdating pa lamang namin dun ay kaagad na naming inayos ang aming mga gamit kung saan kami magka-camp.. pagkatapos ay sinimulan na ang mga palaro para sa mga bata at maging matatanda.. rope courses kaagad ang sinabakan.. nakakatuwang pagmasdan na ang lahat ay nag-eenjoy kasali ka man o alalay lang o kaya ay nanonood lamang..

ang iba naman ay abala sa pag-aayos ng gagamitin para sa paint ball (sakitan ng katawan).. isang masarap na tanghalian ang syang nag-iintay sa amin sa clubhaus.. at ng makapagpahinga ang mga bundat na kabanalan ay tinungo naman namin ang "ambon-ambon falls" at matapos ang ilang saglit na pagpapa-ambon sa falls ay bumalik na kami sa camp para sa iba pang activities.. ang iba ay naglaro ng paint ball habang ang iba naman sa mud slide nagpasasa.. mejo nakakapagod din ang magpabalik-balik sa taas ng slide pero nakaka-enjoy kaya't sige lang..

isang masarap na hapunan na naman pala ang syang naghihintay sa amin sa club haus at ang nag-aanyayang tubig ng pool.. at matapos makapagbabad at makapagbanlaw ay bumalik na ulit kami sa camp para naman sa night activities.. ihaw-ihaw ng mallows at hotdog sa bonfire at ang hindi nawawalang socials.. kampay!!

kinabukasan, ilang ulit pa ng paglalaro at pagbababad sa pool ang aming ginawa.. piktyuran at ilang ikot-balik sa loob ng camp.. matapos makapagligpit ng mga gamit at isang meryenda ng spaghetti na basta may sauce ay nagpasya na kaming umuwi sa aming tahanan.. ilang paalaman muna sa mga bago at dati na ring mga nakakasama at bago tuluyang umusad ang gulong ng aming mga sasakyan..

nagpapasalamat ako sa ispiritu ng alak at kahit papano ay may mabubuting bagay din pala itong naidudulot.. weeehhhh!!!!

Mt. Maculot Clean-Up Climb

2008-01-31T12:35:00.001+08:00

nagsimula bilang usapang lasing ang clean-up climb ng maculot nuong christmas party ng adtrek. dahil sa taal na taga-cuenca ang mabolo, hindi naging mahirap para sa kanya na isaayos ang lahat ng kailangan matapos mapagkasunduang ituloy ang maliit ng proyektong ito. ilang tawag sa malakanyang at national defense, este brgy hall at sa mga brgy tanod pala at kay konsehal ay naisaayos na ang paglalagakan ng makokolektang basura.

nanawagan ang pamunuan ng adtrek sa lahat ng kasapi, sa una'y marami ang nagsabing "count me in", "sama ako dyan" at "itala mo na pangalan ko sa final list", ngunit sadya yatang napakaramingdi maiiwasang bagay-bagay at pangyayari ang dumarating sa mga kasapi kaya ng lumaon ay anim lang na adtrek ang natuloy. mabuti na lang at may apat na magigiting na panauhin kaya naging sampu ang final count.

enero 26 ang araw ng pamumulot ng basura, nahati sa dalawang grupo ang pag-akyat, isang 9-man team at isang 1-man team(nyahahahah, team ba yun?) ang umakyat at sa summit na lang nagkita-kita, muntik na kasing di makasama yung nagsolo sa pag-akyat e, pero nagawan naman daw ng paraan. matapos ang pananghalian at siesta at kaunting kodakan, ayun na! kalkalan na ng basura sa campsite na animo'y mga scavengers sa smokey mountain. may ilang grupo ang tila nag-iisip kung ano ang aming ginagawa at wala kaming tigil sa pagsako ng mga nagkalat na bote ng alak, sopisdrink, mga plastikware, balat ng chichiria, mga lata at kung anu-ano pa. akala siguro nila ay ibebenta namin sa junkshop sa ibaba... dah!!!! pero sumagi rin yata sa isip ng ilan sa amin yun para may pang merienda kami, heheheh. di kalaunan ay napagtanto nilang isang clean-up climb pala ang aming pakay sa bundok na 'yun. mukhang na-engganyo ang mga boyscout ng SCPS na magbaba rin ng basura kaya hayun, nag-iwan kami ng tatlo o tila lamang sako yun. kung nagbaba sila, di na po namin nasaksihan. kung hindi man, ok lang din basta di rin sila nagdagdag pa ng basura sa itaas. pero kung sakali mang nagbaba sila, mabuhay kayo!!!

bakit maraming basura sa itaas ng mt. maculot at maging sa iba pang bundok? ito marahil ang tanung ng ilan... simple po ang sagot, bagama't kabi-kabila na ang nagbibigay ng BMC (basic mountaineering course) sa mga nagnanais umakyat, sadyang may mga taong walang pakialam sa kalikasan. walang habas ang pagyurak at paglapastangan sa kagandahan ng lugar na kanilang dinarayo. sa kaso ng maculot, marahil sa dahilang malapit sa manila, madaling akyatin at di ganung kalakihan ang gastos sa pag-akyat dito, marami ang tropa tropa na nagpupunta rito. nakalulungkot nga lang na ang iba ay sadyang matigas ang ulo at matigas ang mukha na nag-iiwan ng mga basura dito.

sa kabuuan ay nakapagbaba ang tropa ng labindalawang sako ng basura nuong araw na iyon, bukod pa yun sa naunang nag-clean-up climb nuong nagdaan pang linggo.

sabi nga ni oldskul aka mabolo, sistema lang ang kailangan upang mapanitili ang kalinisan hindi lamang sa maculot kundi maging sa iba pa nating kabundukan. nais ko lang dagdagan ang kanyang opinyon, maliban sa maayos na sistema, malaking bagay din ang disiplina ng bawat umaakyat. wag nating kalimutan na tayo ay dayo lang sa ating bawat bundok na inaakyat. di kailangan ng matinding BMC para ating malaman na "MALI" ang mag-iwan ng basura sa itaas ng bundok o kahit saan pa man, maliban sa basurahan. sentido komon lamang na ang basura ay sa basurahan dapat ilagay at hindi dapat iwan sa kabundukan.

salamat sa nga pala sa kay kauste para sa pagtugon at sa ilang mga litrato dito. hanggang sa muling pag-ahon...

Kaarawan nila Boss Ave at Idol Eye Atbp.

2007-10-04T08:34:00.003+08:00

ika-22 ng setyembre ang napagkasunduang petsa upang ipagdiwang ang mga kaarawan ng aking mga kapatid sa Adtrek na sina boss Ave at idol Eye. Pagsanjan Falls muna ang unang pupuntahan at sa Eco saddle sa Cavinti naman magpapalipas ng magdamag..

kagaya ng nakaguhit na sa aking palad, mag-isa na naman akong bumiyahe patungong Sta. Cruz, Laguna, doon kasi ang tipanan naming lahat at mula doon ay aarkila kami ng jeep na sya namang magiging service namin sa aming paglalagalag. pasado alas-otso na yata ng makumpleto ang tropa at nagsimula ang aming pagbiyahe. pacensya na wala po kasi akong relos kaya hindi ko matandaan ang mga eksaktong oras ng mga kaganapan. mahigit isang oras din ang aming naging paglalakbay hanggang sa marating namin ang Pueblo el Salvador Picnic Grove na syang alternatibong daan patungo sa pagsanjan falls. matapos ang sandaling paghahanda ng aming mga dadalhing gamit at pagkain ay tinipon na kami ng namamahala sa lugar para sa kaunting pasakalye at mga paalala bago kami tuluyang humayo sa aming patutunguhan.

ang pagsanjan falls pala ay kilala rin bilang magdapio falls, hango sa pangalan ng mag-asawang magda at pio na mga ninuno sa lugar mismo ng talon sa cavinti matagal na panahon na ang nakakalipas. ang bayan ng pagsanjan ang naging pangunahing entrance patungo sa falls kaya ito na ang kanyang naging pagkakakilanlan..

sa una'y sementadong kalsada ang aming nadaanan bago kami bumaba sa mga baitang na lupa hanggang sa narating namin ang isang talon. kumukulo daw ang tubig dito subalit hindi naman mainit. bahagya ring nagkulay putik ang malakas na agos nito, marahil ay dahil sa mga nakaraang pag-ulan. matapos ang kaunting kodakan ay muli naming ipinagpatuloy ang pagtahak sa mabaitang na daanan. presensya ng kagubatan ang s'yang tumambad sa amin sa aming paglalakad, iba talaga ang pakiramdam kapag kapiling mo ang kalikasan. may mga parte rin na hagdanang bakal ang kaylangang babain at dalawa dito ang tirik na tirik sa pagkakatulos. kinakaylangan ang pagsusuot ng guwarnisyon (harness) dito upang masiguro ang kaligtasan ng mga bumababa at mayroon din namang mga nag-aasiste na taga-lulos ng tali (belayer). sa dulo ng hagdanang bakal ay mabubungaran ang mga nakahimpil na bangka na syang sinasakyan ng mga nanggagaling sa kabilang lagusan( doon sa magbabayad ka ng P600 o mahigit pa).

kaunting kodakan muna kasama ang talon habang iniintay ang iba pa naming mga kasamahan. nang makumpleto na ang grupo ay sinimulan na naming mananghalian. kanya-kanyang labas ng mga bitbit at mga patagong pagkain. meron pang nagdala ng pagkain daw ng mga sundalong kano na nakasilid sa di malaman kung anong uri ng supot na kapag binuksan ay mainit at umuusok pa ang laman. syempre ay salo-salo sa mga baon. matapos makapanghalian ay pumila na kami sa pagsakay sa balsa patungo sa ilalim ng talon. mabuti na lamang at may mga puyat na hindi maaaring maligo at mga likas na hindi mahilig maligo na silang kumuha ng aming mga larawan at nagbantay ng mga gamit. malamig ang tubig habang palapit ng palapit sa ilalim ng talon. napakalakas din ng ingay na nalilikha ng rumaragasang agos nito na animo'y nagmamayabang sa kanyang katatagan at kasikatan. matagal din kaming nagbabad sa ilalim ng talon hanggang sa kinaylangan na naming bumalik sa pampang. matapos ang ilang solo picture ay sinimulan na naming panhikin ang mga baitang na aming pinanggalingan. masakit sa binti kahit na masinsin at maliliit lamang ang mga baitang. marahil dahil sa kulang narin kami sa jogging at pag-akyat sa bundok. nang makabalik na kaming lahat sa pueblo at makapamili ng mga lansonez at rambutan ay nagsisakayan na kami sa jeep upang pumunta naman sa Cavinti Eco Sadddle kun saan naman kami magpapalipas ng magdamag.

sa biyahe pa lamang ay nagsimula ng pumatak ang mahina-hinang ulan kaya ng makarating kami sa campsite ay wala pa kaagad nakapagtayo ng tent. sa isang maliit na kubo muna kami nagsiksikan habang nagpapakiramdan muna kung paano makakadiskarte ng matutulugan. minabuti na naming magluto ng hapunan sapagkat pakagat na ang dilim at ang iba naman ay nagsipagtayo na ng kanilang mga tent ng mapagtantong hindi kami lahat magkakainari sa maliit na kubong iyon. mabilisan ang pagkilos sapagkat mababasa ang loob ng mga tent kung hindi ito maitatayo kaagad. sa kalagitnaan ng aming pagluluto ay dumating ang isang guest ng may kaarawan. si dagul denboy, at eto pa, may bitbit-bitbit pang cake na nabili sa Goldilocks, request ni...... ay, sino kaya un?

matapos maihanda ang mga pagkain at bago isagawa ang hapunan ay nagsipag-hihip muna kami ng mga lobo at nagsipagsuot ng party hats, astig tsong!! animo'y children's party ang aming nadaluhan. isang sabayang pag-awit ng happy birthday at isang taimtim na pasasalamat at panalangin sa biyayang nakahapag sa amin ang syang nagbigay hudyat upang maisakatuparan na ang hapunan. chow yun fat na!!, ika nga.. tinolang manok at porkchop ang aming ulam na pinagsaluhan at matapos ay sinundan pa ng minatamis na cake. bundat na naman ang aming mga kabanalan bago nagsipagbitawan sa aming mga kubyertos.

matapos makapagpahinga at malinisan ang mga pinagkainan ay sinimulan na ang pagtagay. dalawang galong fundador ang aming nilantakan. dito na nagkalabasan ng joke na pang year 2010 pa sana ilalabas subalit napilitan na lamang dahil sa request ng mga may kaarawan. dalawang ikot lamang ng tagay ay nagsimula na akong humilig sa lawanit na dinding ng kubo at maya-maya pa ay tuluyan ng nahiga. hindi talaga likas sa aking katawan ang makarami sa pag-inom ng alak. hindi ko na alam ang mga sumunod na pangyayari sapagkat naging masarap ang aking pagtulog dahil sa puyat mula sa panggabing trabaho. kinabukasan ko na nabalitaan na namayagpag ang career ng panauhing pandangal sa pagiging komedyante na kung nauna-una lang kay Dolphy ay malamang na sya ang tinanghal na comedy king. (peace dude) heheheh
at eto pa, alas dos na daw ng madaling araw ay mayroon pang animo'y mga bubuyog na nagbubulungan, mga jokes pa din kaya un?.....

hotdog at binating itlog ang aming naging almusal. matapos makapag-agahan ay kanya-kanya ng impake ng mga gamit. nang makaligo na ang lahat at makapag-impake ng gamit ay sya namang dating ng aming service na jeep. hudyat na ito ng uwian, balik na naman sa reyalidad si juan.. trabaho at magulong industriya ng showbiz. matapos dumaan at makapamili ng mga pasalubong na tsinelas, buko pie at cassava cake ay sa Calamba na kami naghiwa-hiwalay. natural, gaya ng inaasahan, mag-isa na naman ako sa pagbyahe.

isang masayang alaala na naman ang aking isisilid sa baul ng mga gintong sandali kasama ang mga kapatid sa adtrek. ang aking adhikaing nakiki-isa at sumusuporta ay patuloy na maglalagablab kasama ng aking mga letra. hanggang sa muling pag-ahon..

Muling Pagtawid at Pag-abot ng Tulong

2007-09-06T11:01:00.001+08:00

sa ikalawang pagakakataon ay muling kumatok sa inyong mga puso ang ADTREK-MC upang tulungan ang ating mga kapus-palad na kapatid na mga mangyan. sa sunud sunod na flash flood at mga bagyong dumaan sa mindoro ay tila di natinag ang mga mangyan. tuloy ang ikot ng buhay para sa kanilang komunidad, tuloy ang pag-aaral para sa mga batang mangyan. nasira man ang ilang bahagi ng kanilang magandang lugar ngunit hindi ang kanilang pag-asang makaahon sa hirap balang araw.

kung inyong matatandaan, ang adtrek ay namahagi ng ilang kagamitan sa pag-aaral ng mga bata dalawang taon na ang nakakaraan. natuwa hindi lamang ang mga bata kundi maging ang kanilang mga magulang at mga guro. sa unang pagkakataon ay may nagbigay ng tulong para sa pag-abot ng kanilang mga pangarap, tulong na di lamang nagmula sa adtrek kundi sa lahat ng mga taong nagbigay pahalaga sa karapatan ng bawat bata na makapag-aral. ngunit sabi nga nila, ano mang materyal na bagay ay may katapusan, darating ang panahong ito'y mauubos rin. ano ang kanilang gagawin sa pagdating ng pagakakataong iyon? mahirap mang isipin at tanggapin ng karamihan sa atin, ang magagawa nila ngayon ay umasa na lamang. umasa na sana isang araw ay muling may mag-aabot ng tulong.

batid ng karamihan sa adtrek na darating ang pagkakataong iyon. sa pagsisikap ng mga organizers, muling nagkaruon ng katapuran ang marahil ay panalangin ng ilang mga mangyan na sana'y may mag-abot muli ng tulong sa kanilang pag-aaral. at nuon ngang august 24 ng umaga, 5 magigiting na miyembro ng adtrek ang nauna sa mindoro upang paghandaan ang pagdating ng kabuuang tropa ng mga volunteers galing sa adtrek-mc at mga kaibiganng nais maglingkod. august 24 ng gabi, 5 van ang sunud sunod na bumiyahe patungong batangas pier, bukod pa dyan ang ilan na nag-commute patungong batangas pier, kasama na ang dalawang kaibigan na nagmula pa sa pampanga upang tumulong. umaga na ng august 25 ng kanilang marating ang lantuyang, baco, oriental mindoro.

maaga pa lang ay nagsigising na ang ating mga volunteers, ano nga ba naman magagawa nila kung sobrang agang pumalahaw ng bopek upang manggising. kung maaga mang nagising ang tropa ay marami ring mga bata ang maaang nagsipagdatingan sa paaralan. kulang man sa mga tulog at pahinga ay buong siglang nagtutulong tulong ang lahat ng kasama upang bigyan ng isang masayang araw ang mga batang mangyan dito. upang hindi mainip at mainitan sa arawan ang mga bata, nagkaruon ng munting film showing, kung nakita nyo lang sana ang ngiti ng bawat isa habang walang kurap sa panunuod sa puting telon, pawi ang inyong pagod at puyat.

matapos ang unang palabas, ay ipinaghanda sila ng isang munting merienda. marahil ang iba sa kanila ay hindi pa nag-aalmusal, kaya ganun na lang ang tuwa ng mga bata habang pinagsasaluhan ang aming munting nakayanan. sinimulan ang ikalawang palabas para sa araw na 'yon matapos ang kainan.

ang ibang bata ay masayang nagbabasa ng aming mga dalang aklat habang kami ay naghahanda. dahil sa ang bawat volunteer ay tao lamang, kailangan din munang magpahinga at kumain panandalian. sa pagkakataong iyon naman dumating ang isa pang sorpresa ng adtrek sa mga bata, ang bago nilang mga upuan. ang ilan sa kanilang upuan ay tatlo hanggang apat na bata ang gumagamit dahil sa kakulangan nito. ngayon ay di na sila masyadong magsisiksikan habang nagtuturo si teacher. matapos ang pananghalian ng mga bata at volunteers ay ipinagpatuloy ang film showing.

sa pagkakataong ito ay mas naging inter-active ang pagdadala ng tulong sa mga bata. kung nuong una ay mga parlor games bago ang pamimigay ng mga kagamitan ngayon naman ay mas nagkaruon ng "bonding moments" ang mga bata at ilang myembro ng tropa. tatlong bata ang babantayan ng isang ate o kuya habang sila ay tinuturuan ng pagkukulay ng mga coloring books, hindi alintana ng mga ate at kuya at mga bata ang init sa luob ng classroom dahil sila ay kapwa natutuwa sa kanilang ginagawa. tsaka, andyan naman ang ilan pang ate at kuya na walang kapaguran sa pagpapaypay upang kahit paano ay maibsan ang init, ang iba marahil ay sinakitan ng kilikili, heheheh!!! pero ok lang, for a good cause naman ika nga.

sa kabilang bahagi naman ay may nagaganap na story telling sina teacher angie at teacher betong. huling huli nila ang mga kiliti ng mga mas may edad na bata. napuno ng tawanan ng mga bata ang kwarto habang sila ay masayang nagkukwentuhan at may konting laro din. at sa mga bintana ay makikita mong nakadungaw ang mga magulang,nakangiti habang masaya sa luob ang kanilang mga anak.

matapos ang may ilang oras ding "bonding moment" nina ate/kuya at mga bata, sa labas naman nagkaruon ng palaro. ngunit katatapos pa lamang ng unang palaro ay bumuhos ang ulan at walang nagawa ang lahat kundi sumilong muna at ihanda na ang sususnod na activity.

feeding program naman para sa mga batang mag-aaral ng lantuyang.naghanda rin ang tropa, sa pangunguna ng best feeders group, ng konting sopas, tinapay at juice para sa mga bata. nang matapos pakainin ang lahat ng mag-aaral ay may sumobra pa sa niluto kung kaya't nakatikim na rin ang iba pang mga bata at maging kanilang mga magulang.

matapos ang konting salu-salo ay humupa na ang malakas na ulan. dito na ipinamahagi ang mga school supplies na para sa mga bata.bawat isa ay sabik na sabik buksan ang kanilang mga bagong bag na natanggap. sa pagkakataong ito ay nagsamasama ang mga bata at volunteers sa ilang picture taking upang sa gayon ay magkaruon ng isang magandang remembrance ng kanilang muling pagsasama sama.

batid ng karamihan sa atin na ang tulong na ating naipaabot ay hindi pangmatagalan. ngunit marahil sapat na ito upang hindi sila sumuko at mawalan ng pag-asa sa buhay. pag-asa ng mga magulang na kahit man lang sa elementary o high school ay makapagtapos ang mga anak nila; sa mga bata, pag-asa at inspirasyon na may mga tao pa palang nakakaalala sa kanilang kapakanan at karapatan na makapag-aral. makalipas ang ilang buwan, ang isang taon, ano na ang kanilang kalagayan? tanging mga bata ang makasasagot nyan,ngunit sa ganang akin, habang alam nilang may mga nagmamalasakit sa kanila ay marahil tuloy ang laban. laban sa kahirapan at mithiing makatapos ng kanilang pag-aaral. nawa'y hindi ito ang maging huling pagtulong natin hindi lamang sa mga mangyan kundi sa iba pa nating mga kapatid na nananahan sa mga kabundukan ng ating bayang minamahal.

Lantuyang II: Bunton Buwaywa Mga Kalo

2007-09-01T17:38:00.000+08:00

It is with great gratitude and appreciation that we Thank You for all your valued efforts, support, and donations that made this outreach project a success.

Your contributions have touched the hearts of our Mangyan brothers and sisters in Mindoro.

In return, we would like to share with you the simple joys and thankful smiles that captured our hearts and hopefully will capture yours as well.

Again, Thank You! Buwaywa!

Tulong sa Lantuyang: Ikalawang Yugto Tungo sa Kinabukasan

2007-07-15T17:00:00.000+08:00

What: ADTREK ' s “Tulong sa Lantuyang: Ikalawang Yugto Tungo sa Kinabukasan”
Where: Lantuyang, Baco, Oriental Mindoro
When: August 25-26, 2007

Agkangayan sa Kanyo buo! Greetings of peace to everyone!

Gaya ng sinasabi ng mga magulang...“Anak, mag-aral ka’ng mabuti.. Iyan lang ang tangi kong maipamamana sa iyo… Edukasyon…ang iyong tanging yaman”

Marapat lamang na ang mga magulang ang magbigay ng mga pangangailangan ng anak at isa na rito ang edukasyon. Pero paano kung ang mga magulang na mangyan ay di kayang tustusan ang pagaaral ng kanilang mga anak dahil sapat lamang ito para sa pagkain?

Sa panahon ngayon ay ramdam ng mga katutubong Mangyan ang mga suliraning kanilang kinakaharap, kaya naman sila ay nakikipag-ugnayan sa mga asosasyon na maaaring makatulong para mabigyan ng maganda at sapat na edukasyon ang kanilang mga anak. Alam nila na kung walang edukasyon ay mananatili silang walang kalaban-laban sa mga pagsubok ng buhay. Nais nilang maranasan ng kanilang mga anak ang marahil hindi nila naranasan… ang makapag-aral. Nais rin nilang matuto ang kanilang mga anak ng sapat na karunungan na makakapaghubog ng kanilang pagkatao upang maging matatag sa pakikipagsapalaran sa buhay.

Muli, ang pamunuan ng ADTREK (ADventure TREKkers) Mountaineering Club ay kumakatok sa inyong mga puso. Ang bawat sentimo at mga gamit sa iskwela na inyong maibabahagi ay karagdagang kaalaman at pag-asa para sa mga kabataang mangyan.

Maaaring ang ilan sa mga kabataang ating matutulungan ay makapagbibigay daan sa mga proyektong makapagpapaunlad sa ating inang bayan kaya’t atin silang suportahan sa pag-abot ng kanilang mga pangarap.

"Magbigay kayo at iyon ay ibibigay sa inyo - hustong takal, siniksik, niliglig, at umaapaw, ang ilalagay nila sa inyong kandungan" Lukas 6:38.

________________________________________________________

Scope of the project:

1. Donations of school supplies for every student
2. Donations of school supplies, learning materials and books to the school
3. Repair of classrooms damaged by the previous typhoons that hit Mindoro
4. Educational film showing
5. Feeding program
6. Repair of their playground set (if the budget permits)

We are hoping that you can, once again, support our project through your donations and prayers.

Click the link below to know more about us and our previous project:
http://adtrek.blogspot.com/2005/12/tulong-sa-lantuyang.html

Friendster

2007-06-30T11:51:00.000+08:00

Kamusta na mga katoto?? wala na ba tayong akyat?

Meron na nga palang friendster account ang ADTREK! Sali na:

http://www.friendster.com/13426453

Babsie

2007-02-01T12:27:00.000+08:00

Sino nakakamiss sa kanya?

Johnel @ Bahamas

2007-01-30T17:27:00.000+08:00

Kumusta na kayong lahat!

Nasa Bahamas kami ngayon,overnight dito kasi nag concert si Tim McGraw, yung country singer na asawa ni Faith Hill... Nakalabas kami at nagpunta kami sa Atlantis Paradise...Hotel / Beach resort, sobrang ganda. Ngayon lang ako nakakita ng ganito kagandang Hotel.

Here are some of the pics....

-- Johnel

CLICK IMAGE FOR LARGER VIEW...

Happy New Year!

2007-01-02T14:01:00.000+08:00

Nagkaron ng maliit na salu-salo ang ADTrek nung nakaraang Dec. 22, 2006 sa Manong's sa may Filinvest, Alabang. Eto ang ilan sa mga pictures. Hulaan ninyo kung sino yung na-late dumating dahil nagpa-parlor pa raw hehe!

Yung 2 nasa kaliwa eh tahimik nung party...

Malayo ang tingin nung isa, namumula na kasi.

Group pic uli, idol talaga yung isa dyan na naka-pose :D

Ang ikakasal at ang bagong panganak, congrats nga pala!

Da Mabolo pa rin pag nadaluyan ng alkohol ang dugo...

Ang tatlong siga, mga uhaw sa beer.

Ang matagal ng fafa at ang bagong tatay, congrats din!
Salamat nga pala sa dala ninyong cake.

More climbs for 2007!

Venice, Italy

2006-10-16T13:51:00.000+08:00

CLICK IMAGE FOR LARGER VIEW

Mt. Mansfield

2006-08-25T22:05:00.000+08:00

Mount Mansfield is the highest mountain in the U.S. State of Vermont. The peak elevation, in the town of Underhill, is 4,393 ft. (1339 m) above mean sea level. The mountain has the appearance of a human face when viewed from the east with distinct forehead, nose, lips, chin (the highest point) and an Adam's apple.

~wikipedia

Adtrek Conquered Mt Apo

2006-08-10T10:17:00.000+08:00

Coming Soon: Spiderman 3

2006-07-24T09:45:00.000+08:00

di kaya ma in-secure si Peter Parker neto ??!?!?!?!

adtrekker sa KUWAIT

2006-07-14T08:14:00.000+08:00

Meet Choco and his 4X4

Adtreker in Canada

2006-07-11T09:06:00.000+08:00

Shy lang po siya kaya ayaw humarap sa camera pero isa po siya sa haligi ng ADtrek kaya naman po masaya kami sa kanyang nararating ngayon. Actually siya pala yung nagbigay ng pangalang ADtrek sa grupo, kaya malupet ito! Likod lang nyan heartthrob na heartthrob ang dating. Check his photos, click here.

Gros Morne National Park of Canada was designated a UNESCO World Heritage Site in 1987. The park is an area of great natural beauty with a rich variety of scenery, widlife, and recreational activities. Visitors can hike through wild, uninhabited mountains and camp by the sea. Boat tours bring visitors under the towering cliffs of a freshwater fjord carved out by glaciers. Waterfalls, marine inlets, sea stacks, sandy beaches, and colourful nearby fishing villages complete the phenomenal natural and cultural surroundings of Gros Morne National Park of Canada.

Adtreker sa JAMAICA

2006-06-29T11:59:00.000+08:00

Click the image for larger view...

Adtrekker by the Cliffs

2006-06-14T07:37:00.000+08:00

Adtrekkers Underwater

2006-06-09T14:19:00.000+08:00

hulaan ninyo kung sino sila?
mga nagdadasal na wag makagat at malapa ng barracuda sa coron...

Ka-Adtrekker sa Cayman

2006-05-09T13:46:00.000+08:00

Adtrekker in Alpine

2006-04-14T15:19:00.000+08:00

Basic Mountaineering Course 3

2006-02-23T09:36:00.000+08:00

To all interested participants, kindly register at the ADGT Clinic (look for the Nurse on duty)
Last day of Registration is on Feb. 27, 2006.

Note:
All participants are required to attend the Orientation at the ADGT Sports & Recreation Center.
No orientation, No BMC.

Orientation Dates:
1, Feb. 28, 2006 (17:00)
2, Mar. 02, 2006 (17:00)

Bunton Buwaywa

2005-12-29T12:22:00.000+08:00

collage by J. NAZARETH

Sa ngalan po ng mga bumubuo ng ADTREK Mountaineering Club at Tribong A'langan ng mga Mangyan ng Lantuyang, Baco, Oriental Mindoro nais po naming ipaabot ang aming taus pusong pasasalamat sa lahat ng nagbahagi sa ginanap na "Tulong sa Lantuyang" outreach project.Ang inyo pong mga donations, oras at serbisyo ay naging malaking tulong sa pagtatagumpay ng nasabing proyekto.

"Lubos na lubos kaming nagpapasalamat sa inyo na nagbigay tulong sa mga estudyante ng Lantuyang Elementary School, ito ang kaunaunahang pagkakataon na nangyari ito sa lugar na ito. Nawa'y pagpalain pa kayo ng Diyos para hindi lang ito ang maging huli kundi umpisa pa lang ng pagtulong ninyo sa mga Mangyan. Pwede nyo po ba kaming ampunin na?..."

Ilan lamang ito sa mga katagang binitawan ng mga nagsalita galing sa barangay at paaralan. Bagama't sinasabi nilang marami at malaki ang naitulong natin sa kanila, nakita at alam ng mga volunteers na naruon na marami pa rin silang pangangailangan para sa pag-aaral ng kanilang mga kabataan. Batid nating kahit anung pagsisikap ang gawin nila ay sadyang mahirap, kundi man imposible, na maiangat nila ang antas ng edukasyon sa kanilang lugar kung walang tutulong sa kanila.

Sa pamamagitan po ng munting tulong na ating ibinahagi, ay nakapag bigay tayo ng panibagong ngiti, liwanag at pag-asa sa mga kabataang Mangyan.

Muli, "bunton buwaywa mga kalo"(maraming salamat po mga kaibigan).

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Bawat mag-aaral (110) ay nakatanggap ng mga sumusunod:
1 school bag
1 cane umbrella
4 notebooks
2 pad papers
12 Mongol pencils
1 ruler
1 16-color crayons
2 erasers

Ang paaralan naman ay nakatanggap ng :
100 pencils
30 8-color crayons
100 manila paper
70 cartolina
4 boxes of chalk
100 assorted color ballpen
50 notebooks
1 unit pencil sharpener
20 pad papers
Assorted school charts
Assorted flash cards
Assorted window cards (Math)
Children Illustrated Dictionary
English-Tagalog Dictionary
English/Math/Science Reference Books
Old Elementary textbooks

Ginawa rin ang mga sumusunod para sa paaralan:
Installation of electrical and light fixtures for four classrooms
Finishing of school restrooms for students

Ang mga nakalap na laruan ay ipinamahagi bilang prizes sa bawat parlor games.

Tulong sa Lantuyang

2005-12-07T11:50:00.000+08:00

Mt. Halcon, itinuturing na pinakamahirap akyatin na bundok dito sa atin. Ngunit ang taglay nitong kagandahan ang syang humihikayat sa maraming mountaineers na puntahan ito sa kabila ng hirap na haharapin. Ang mga Mangyan ang sinasabing lokal na naninirahan sa mga kabundukan ng Mindoro kung saan kabilang ang Mt. Halcon.

Sa ilang ulit na pag-akyat ng Adventure Trekkers Mountaineering Club (ADTREK) dito, nakita namin ang pangangalaga ng mga Mangyan sa kabundukang ito. Dito rin namin nasaksihan ang payak nilang pamumuhay. Isa sa popular exit routes ng ADTrek ay sa Brgy. Lantuyang, Baco, Oriental Mindoro. Dito matatagpuan ang isa sa maraming Mangyan Village, ngunit may mga mangyan na nananahan pa rin sa kabundukan. Pagdadala ng mga prutas at gulay sa kabihasnan ang isa sa ikinabubuhay dito habang ang iba ay inuupahan upang magtabas ng damo at maggamas.

Sa mga panahong may nawawala o naaksidenteng mga mountaineers dito, kabilang sila sa mga nangunguna sa pagtulong sa paghahanap. Pagtulong na kadalasan ay di nalalaman ng karamihan sa atin dito sa kapatagan. Tulad na lamang ng nangyari nuong November 2004, sila ang mga nagsilbing guide at katulong ng mga search and rescue unit ng mga kinauukulan at ilang mountaineeriong groups.

Sa kabila ng kagandahan ng kanilang lugar, masasabing salat sila sa mga pangangailangan sa pag-aaral. Sa aming huling pagdalaw, napag-alaman namin na ang mga silid aralan dito ay walang mga ilaw. Nagsusumikap ang bawat mag-aaral sa kabila ng kadiliman lalo na sa mga panahong umuulan. Pagsisikap na syang tinutumbasan ng kanilang mga guro. Kakulangan sa mga aklat at kagamitan sa pag-aaral ang masasabing isa rin sa kanilang pangangailangan. At sa tuwing sasapit ang tag-ulan ay tila nababawasan ang sigla ng ilang mga bata na magsipasok dahil sa sila’y mga nababasa sa paglalakad pati na rin ang kanilang mga gamit. Masasabi rin na ang kakulangan sa guro ang pinakamatinding problema dito. Sa 101 na mag-aaral, mula kinder hanggang ika-anim na baitang, ay dalawa lamang na guro ang nagtuturo dito. Sadyang malayo ang kalagayan nila kumpara sa mga mag-aaral na nasa lungsod.

Sa kabila ng kahirapan, nakatutuwang malaman na marami pa rin sa kanila ang nagsusumikap na mag-aral upang marahil kahit paano ay makaahon sa paghihirap. Ang mga sulat sa mga pinaglumaang notebook ay kanilang binubura upang muling magamit. Ang mga lapis ay patuloy na ginagamit hangang sa may pambura, at may natititrang carbon filling. Ang ilan ding mga bata dito ay kinakailangan pang maglakad ng 2 hanggang 4 na kilometro upang makapasok lang.

Masasabing hindi lamang ang lugar na ito ang naghihirap at maraming kakulangan sa pag-aaral ng mga bata. Marami pang komunidad sa maraming probinsya ang may ganito ring problema. Kung ating iaabot sa kanila ang ating mga kamay, hindi ba't masayang malaman na may ilang bata tayong natulungang simulan ang pag-abot ng kanilang mga munting pangarap? Mga batang syang sinasabi nating pag-asa ng ating bayan.

Ang pamunuan ng ADTREK sampu ng mga kasapi nito ay nagpasyang tulungan ang mga kapatid nating mga Mangyan ng Lantuyang. Ito ay bilang pagkilala sa kanilang pangangalaga ng kabundukan ng Halcon at ang walang sawa nilang pagtulong sa napakaraming mga umaakyat dito. Ang bawat sentimo at pahina ng mga aklat na ating maibabahagi ay karagdagang kaalaman at pag-asa para sa mga kabataang Mangyan.

At nuon ngang nagdaang Decmeber 3-4, sa tulong ng bawat kasapi ng ADTREK at ng ilang mga kaibigan at kasamahang volunteers, pinagkaluoban ang bawat bata sa Lantuyang Elementary School ng school supply package, na naglalaman ng mga, notebooks, pad papers, mga lapis, pambura etc. Mayroon ding mga bag, payong. Nagbigay din ng mga luma at bagong libro para sa kanilang gagawing munting silid-aklatan. Maging ang ilang kagamitan sa pagtuturo ng mga guro ay ipinagkaluob din ng grupo. At bilang tulong sa madilim nilang paaralan, ay kinabitan din ng mga ilaw ang bawat kwarto dito at binigyan din ng ilang pamalit. At sa dami ng sumuporta, nagawa ring ipatapos ang kanilang palikuran.

"Lubos na lubos kaming nagpapasalamat sa inyo na nagbigay tulong sa mga estudyante ng Lantuyang Elementary School, ito ang kaunaunahang pagkakataon na nangyari ito sa lugar na ito. Nawa'y pagpalain pa kayo ng Diyos para hindi lang ito ang maging huli kundi umpisa pa lang ng pagtulong ninyo sa mga Mangyan. Pwede nyo po ba kaming ampunin na?..."

Ilan lamang ito sa mga katagang binitawan ng mga nagsalita galing sa barangay at paaralan. kung inyo lamang narinig ang kanilang mga pasasalamat ay sadyang mawawala ang pagod mo sa lahat ng paghahandang ginawa para sa proyektong ito.

Simpleng ngiti mula sa mga bata ay sapat na upang mapawi ang pagod ng mga ADTREK members and volunteers sa outreach program na ito. walang anumang bagay ang pwedeng humigit pa sa taos pusong pasasalamat at saya ng bawat batang mangyan kapalit ng aming munting nakayanang handog para sa kanilang pag-aaral.

Bagama't sinasabi nilang marami at malaki ang naitulong natin sa kanila, nakita at alam nating marami pa rin silang pangangailangan para sa pag-aaral ng kanilang mga kabataan. Hindi ba't ang pabirong sabi nga nila ay ampunin na natin sila? Alam nating kahit anung pagsisikap ang gawin nila ay sadyang mahirap, kundi man imposible, na maiangat nila ang antas ng edukasyon sa kanilang lugar kung walang tutulong sa kanila. Kaya nga ba natin silang ampunin?

Sa munting naibahagi ng grupo, bawat volunteers at donors, maraming mga bata maging ang kanilang mga magulang ang nakaramdam ng saya at bagong pag-asa. At sa lahat ng tumulong sa kahit anung paraan, taos puso po ang pasasalamat ng ADTREK lalung lalo na ang mga batang Mangyan ng Lantuyang....

Nawa'y hindi ito ang una't huling pagkakataon na makakatulong tayo sa mga kapos palad nating mga kababayan. Wag din sana kayong magsasawang suportahan ang mga susunod pang project ng ADTREK.

muli ang aming pasasalamat sa mga tumulong upang maisakatuparan ang lahat ng ito.

"bunton buwaywa mga kalo" maraming salama po mga kaibigan

--- ADTREK-MC ---

Tulong sa Lantuyang

2005-10-28T16:15:00.000+08:00

Sabi nila, ang kabataan ang pag-asa ng ating bayan. Magsisimula ang lahat ng pag-asang iyon sa kanilang pag-aaral. Ngunit sa isang mangyan village sa paanan ng Mt. halcon, ay tila nahihirapan silang makita ang pag-asang iyon. Sa karimlan ng kanilang mga silid aralan, umulan man o umaraw ay nagsusumikap ang bawat bata na matuto. Pagsisikap na syang tinutumbasan at kung magkaminsa’y hinihigitan ng kanilang mga guro.

Sa kabila ng kagandahan ng kanilang lugar, masasabing salat sila sa mga pangangailangan sa pag-aaral. Ang mga classroom dito ay walang mga ilaw. Kulang din sila ng mga notebook, papel, lapis at maging ng mga libro. At sa tuwing sasapit ang tag-ulan ay tila nababawasan ang sigla ng ilang mga bata na magsipasok dahil sa sila’y mga nababasa sa paglalakad pati na rin ang kanilang mga gamit.

Ang pamunuan ng ADTREK-MC ay kumakatok sa inyong mga puso. Ang bawat sentimo at pahina ng mga aklat na iyong ibabahagi ay karagdagang kaalaman at pag-asa para sa mga kabataang mangyan. Atin silang tulungan sa darating na kapaskuhan.

Sila man ay may pangarap din...

Lantuyang Elementary School is located in Brgy. Lantuyang, Baco, Oriental Mindoro. It is the only elementary school for Mangyans, with 101 students. They need textbooks, reference books, school supplies and other stuff such as toys and clothing.

We are planning to give the donations this coming Dec. 3-4, 2005. Through the spirit of giving, let us all join our hands in helping these children reach their dreams.

For donations, please contact ADTrek Mountaineering Club at 0917.873.6187

Maalaala Mo Kaya. . .

2005-10-08T00:00:00.000+08:00

kagagaling lang ng grupo sa gulugod babsie, dito nag celebrate ng 1st aniv ng ADTREK at birthday ni el presidente babsie. masaya ang naging pagdiriwang. maraming dumalo, members at guests.

tayo'y magbalik tanaw sa pinagmulan ng ADTREK...

taong 1999, unang nagsulputan sa analog ang iba't ibang group na mahilig mamumundok. mga tropa tropang umaakyat, mga freelancer ba. at ang mga hiwa hiwalay na grupo ay nagkasama sama sa iisang akyat, mt. marivelez-tarak ridge, september 2001. simula nun ay nagkaruon na ng iisang samahan ng mga umaakyat, pero freelancer pa rin sila.

may 29-30, 2005 - isang akyat sa mt. sembrano ang syang magiging simula para sa ADTREK. habang masayang nag-iinuman ng bilog sa summit ay nagpag-usapan ang pagtatayo nga ng isang mountaineering group sa analog. dahil sa dumarami na raw ang nagkakainteres sa pamumundok, panahon na upang may isang samahan na syang mangagalaga at magtuturo sa mga baguhang nais ding maranasan ang buhay bundok. sa simula'y inisip ng ilan na isa lamang itong usapang lasing at lilipas din pag natauhan na. ngunit sa kanilang pagbalik sa trabaho ay sadyang sineryoso ng bawat isa sa climb na yun ang napag-usapan. nagsimula na ang mga pagpaplano.

sa araw ng pagdating ng bopek sa pinas galing offshore ay bumiyahe ang grupo papuntang mt. pulag. nasa erport na siya nung pasakay kami ng bus at inaya pa naming dumiretso sa pasay terminal at dalhin ang bagahe sa bundok hahaha! pass daw muna siya... ang unang batch ay tinahak ang akiki trail samantalang sumunod ang pangalawang batch sa ambangeg trail.

sa ilang ulit na pagmi-meeting ay maraming pangalan ng group ang iminungkahi, nariyan ang angas daw mountaineering group, at kung anu-ano pa. pero ang paborito ko ay ang KUPAL - Kapatiran Upang Palaganapin Ang Love, courtesy of tuod at angas1, pero ang nanalo ay ang ADTREK, courtesy of kikay.

habang binubuo pa ang group ay patuloy pa rin ang mga akyatan. marahil ay upang makakuha pa ng ilang idea kung ano ang kalalabasan ng ADTREK. nariyan ang muling pagbabalik sa tarak nuong july 24-25, 2004, na ginawa na ring birthday celebration ni jersom at jorge.

sinundan ng corregidor island (pang wow philippines na tripping) nuong july 31-aug.1 '04, dito nasaksihan ng lahat kung pano matakot ang dalawa sa pinakamaligalig sa group. sobrang tapang ni william hunghang at tuod sa luob ng malinta tunnel.

at talaga yatang mga addict ang mga ito, taal volcano naman ang sunud na pinuntahan makalipas lamang ang isang linggo. dito naman nakilala sina DM's, TUOD, Babsie at BOPEK. nakita nyo sana kung pano manakbo ang isang napaka-matipunong lalaki ng ito'y habulin ng babsie na may bitbit na uod, wahihihihi. itinapon ang tubig para lang di abutan ng uod. dito rin nagkaroon ng world record sa dami ng bitbit na tubig ng iisang tao lamang. ang sabi po namin ay 5L per head ang dadalhin, pero yung isang baguhan medyo maangas, 5 gal ang dinala. panis!!!!

at pormal ngang inilunsad ang gupo sa mismong kaarawan ng ating butihing pangulong babsie. dito ipinaalam ang lahat ng dapat malaman ng bawat isa, o nalaman nyo ba kung ano yun? may isa kaming kasamahan, hindi pa raw napapatumba ng kahit anung alak, kaya nakipagpustahan pa. tinamaan yata ng karma, ayun, bumigay.... ano kanyo? hindi karma ang tumama? e ano? .... pakilakasan lang para marinig din ng iba.... 1877!!!!!!! aaaaahhh, yun pala ang tumama. sabi nya, tyamba lang daw yun.

at para pormal na masimulan ang grupo, nagkaruon ng BMC. ano? hanggang ngayon e di mo pa alam ang BMC? search ka sa google, malalaman mo rin yun.

anyways, matapos ang ilang linggong lecture, sugod sa makiling ang karamihan para sa kanilang training climb. nakampu naman yung naging climb namin... masyadong pahirap. kung ilang daang taon yata walang gumamit nung trail na dinaanan namin paakyat. ikaw na gumapang sa mga damuhan, ugat at sanga ng puno habang medyo umuulan. tapos, pagdating mo sa campsite e may mga nag-aabang na limatik. pero tulad ng inaasahan, nalampasan din ng adtrek ang climb na ito.

napagkasunduan ng mga kumag na akyatin ang halcon bilang unang major climb matapos ang bmc. pero bago yun, kailangan daw ng preparation. matinding preparation. kaya ang mga adik na organizer, nagpa-double traverse sa maculot. ano naman ibig sabihin nun? basahin mo 'to.... ang kikay, bumigay ang tuhod. nadurog yata sa kaangasan. yung isa naman nawala daw ang ankle nya, pati daw auntie nya e nawala din.

d-day ng halcon, sugod ang grupo sa mindoro. organized ang lakad na iyon. pero merong hindi nakisama. biglang sumama ang panahon nung nagsisismula pa lang ang trek. kaya ang nangyari, 16 hours wet, 8 hours dry kami buong panahon namin na nasa luob kami ng bundok halcon. hindi na rin namin nagawang abutin ang tuktok nito dahil sa isang di inaasahang pagkakataon. may isang nanghina yata ang tuhod at medyo nadulas. medyo lang naman. kailangan lang naman bitbitin pababa yung tao. mabuti na nga lang at nadulas sya. i mean, blessing in disguise yung nangyari sa kanya. dahil nung bitbit na sya pabalik ng campsite, muling bumuhos ang ulan at hindi ma muling humupa. at kung itinuloy namin yun, tingin ko, may mas matinding masasaktan sa amin. ito ang kauna unahang pagkabigong maabot ng grupo ang summit. kaya pinangalanan ang climb na ito na halfcon climb. dahil kalahati nga lamng ang naabot. at ang lahat ay nagsabing, "we shall return". at ang isa pa nga ay nangakong di magpapagupit hanggang di nya nararating ang summit nito.

masyadong dinibdib ng bawat isa ang kasawian sa halfcon, deng!! pang drama sa AM station ah. matagal din bago nasundan ang lakad na iyon. next destination... mt. manabo, day hike/fun climb daw. akala ng lahat ay magiging maganda ang climb na ito, ngunit subalit, kabaligtaran ang nangyari, buong maghapong bumubuhos ang ulan. ang iba nga ay trash bag ang gamit na kapote, wala kasing dalang payong o kapote ang iba, kasi nga fun climb daw ito at day hike lang. kaya binansagan ang climb na 'to na mt. malabo day hike....

dumating ang apat na sunud sunod na bagyo dito sa pinas, marami sa ating mga kababayan ang nasalanta, bilang tugon sa panawagan ng ilang ahensya at pribadong sektor, ilan sa mga myembro ang naglaan ng kanilang oras at pagod bilang mga volunteers. ang ilan sa kanila ay napunta ng bulacan at bicol upang tumulong sa pamamahagi ng relief goods. meron din namng tumulong sa pagrerepack ng mga damit at pagkain na ipapamahagi.

pagpasok ng 2005, rumatsada sa pag-akyat ang grupo. 2 beses isang buwan sa luob ng kalahating taon, happppettttt!!! sinimulan ang bagong taon sa pag-akyat sa mt. marami. bago lang ang lahat sa lugar na 'to. itong isang katoto, best climb ever daw nya dito. pano ba naman, every 15min trek e 5min rest, kahit na sa patag na daan ha. masyadong isinapuso ang natutunan sa BMC, at least this part, bwhahahah... kaya pala mt. marami ang tawag dito e sa dami ng trail na pwedeng daanan at pwedeng pagligawan. at mukhang marami ring nice people around.

next stop, birthday climb ng ating secretary este PRO pala, minsan kasi paring chicks to, at kung minsan, masahol pa sa babae kung mag-inarte. wag nyong sasabihing nabasa nyo dito ha. sagot nga nya ang halos lahat ng gastos sa pico de loro. medyo maaangas kaya inakyat pati yung tuka ng loro kahit medyo gumagabi na, pati yung mga takot sa height(yung may best climb ever sa marami), ay walang nagawa kundi ang umakyat din. matindi ang pagkabangag mga tao dito. bakit? akalain nyo ba namang di na pwedeng magsalita ng tagalog nung simulan ng tagayin ang 1877.

di pa man nakakaisang taon ang grupo, nagkaruon na agad ng 2nd batch BMC training nung february 2005. marami ang mga sumali, may mga active at inactive at may mga maraming dahilan (dala lang daw ng pagkakataon kaya pagbigyan natin sila, heheheh).... peace.... first climb ng batch 2 ay sa manabo... pero medyo malas ang grupong ito... bumuhos ang ulan bago pa man sila makarating sa summit. di tuloy natuloy yung parlor games na inihanda ni kikay, dyan pa naman magaling yung taong yun.pero naging masaya pa rin naman kahit paano ang climb na ito.

naalala nyo pa ba ang grupong nagwika ng "we shall return"? eto na, muli ngang sinubukang akyatin ang mailap na mt. halcon. sa simula pa lamang ng akyat ay maganda na ang ipinapakitang chance. mainit, clear ang kalangitan at walang limatik. sayang at di sumama sina tuod at horhe. isa lang ang naging problema, kinulang sa bigas! nakampu! bakit nangyari yun? ewwan ko, ewan nya... basta nagkulang ang bigas. buti na lang may mga guide na mangyan na napakiusapang bumaba para bumili ng bigas at ilan pang supply at magkikita na lang muli sa aplaya campsite kinabukasan. dito naranasan ang takal takal na kanin, pero at least sagana sa ulam. hindi na dapat maulit 'to... pero buti na nga lang at narating ang summit bago mag sunset kaya panalong panalo ang inabutang view. kaya ng pababa na, ginupitan na si choco at sa manila na lang daw nya ipapaayos yung buhok nya.

one week after ng matagumpay na halcon climb, makiling traverse naman para sa batch2. 2 lang sa batch 1 ang nakasama. at tulad ng unang akyat ng batch2 sa manabo, inulan pa rin, may malas talaga sa isa sa mga ito, sino kaya? sinong may balat!!!??? pero akalain nyo, nung makababa kinabakusan sa UPLB side, e napakaaraw at clear na clear sa summit. talaga lang siguro may malas sa kanila.

isang buwan din bago nasundan ang makiling climb, birthday climb naman ni bopek sa gulugod babsie. marami rin ang sumama at may dala pang cake, courtesy of phillip. dito, 1877 pa rin ang baon, iyo pa bang naalala ang taong ibinagsak ng 1877 nung general assembly ng adtrek? akala nga namin at dahil nga sabi nya e tsamba daw, inom uli sya nito. pero wow!!!! talaga yatang mortal na kaaway nya ang alak na ito. muli na naman syang ibinagsak. tsk tsk tsk, sadyang ang bawat tao ay may katapat.

dahil sa isang napakagandang pagkakataon, nagplano ang ang ilan sa grupo na akyatin na ang mt. kinabalu. ikaw ba naman, less than 3k ang pamasahe round trip, palalagpasin mo pa ba naman yun? kaya nga todo todo ang paghahanda nila na sinimulan bandang april pa lang... awa naman ni kulafu, natuloy din at naging successful ang mt. kinabalu climb ng ating 7 members at isang guest. sadyang maraming magagandang pangyayari at ilang di kagandahang karanasan sa trip na 'to. pero ang pinakagusto ng karamihan ay ang nabuong "lovers in kinabalu". at nabuo rin dito ang bagong motto ng ilan sa tuwing sila'y nahihirapan sa pag-akyat. "it's a walk in a park... mt. kinabalu park". heheheh!!!! teka, teka... hindi mo pa alam kung nasan ang kinabalu? naman!? hindi nga? seryoso ka? di mo pa talaga alam kung nasan yun? ito daw ang highest mountain sa southeast asia na may taas na 4095.2MASL. ito'y matatagpuan sa ranau, sabah malaysia. i-google earth mo at i-check ang coordinates na ito, 6 04 13.37N 116 33 35.56E

ngayon, sino nga ba ang mga ito na kung tawagin ang kanilang grupo ay ADTREK? sila ba ay mga taong sawa na sa maingay na buhay sa kapatagan? mga taong gustong lumanghap ng sariwang hangin kahit sa luob lamang ng ilang araw? mga taong nais magbawas ng stress sa trabaho? ano man ang sagot nila, isa lamang ang tiyak natin, lalo na ng mga nakasama na ng ADTREK sa climb. sila ay mga taong pinagbuklod ng isang paghahanap. paghahanap ng isang mapayapang lugar, isang lugar dito sa lupa kung saan ay maari nilang pagmasdan ang malawak na kagandahan ng ating kapaligiran na likha ng nasa itaas. mga taong nais ibahagi ang kanilang mga karanasan sa bundok sa pamamagitan ng kanilang masasayang kwento na sinamahan pa ng sandamkmak na larawan. mga taong nag-iisip kung hangang saan ang pisikal at sikolohikal na paghihirap na kakayanin nila. sabi ng marami, mahirap daw ang umakyat ng bundok. tama sila. mountaineering is the art of suffering (lalo na pag naakyat mo na ang halcon). ngunit sa bawat hirap na nararanasan ng bawat isa sa tuwing umaakyat, sa matinding sikat man ng araw o sa walang humpay na buhos ng ulan, may kaginhawahang nadarama ang bawat isa kanila. ngunit kung magkaminsan, sadyang mahirap ipaliwanag sa iba. mas makabubuting subukan nyong sumama o subukang umakyat ng inyong malaman.

sila rin ang mga taong ayaw ng muling maranasan ang masaklap na mt. napulauan climb. kapag tinanung mo ang karamihan sa kanila kung anu ang pinaka pahirap at pasaway na climb ay ito ang laging kanilang tinutukoy.

maangas nga ba ang ADTREK tulad ng una nilang ipinangalan sa grupo nila? sa ganang akin, ewan ko lang sa inyo, hindi naman. maaring maligalig, makulit, masayahin, malakas mang-asar nga ang karamihan sa kanila. ngunit ito'y tanda lamang ng isang bagay, malalim na ang pinagsamahan ng bawat isa sa grupo. bakit? ikaw ba, kaya mo bang mangulit at manarantado ng di mo kakilala? wag kang pilosopo ha, alam kong pwede mong gawin yung kung talagang may sapak ka sa ulo. pero kung ikaw ay matinong tao, hindi natin magagawang biruin o kulitin ang isang taong di naman natin "close".

kaya sa lahat ng nakasalamuha at nakasama na ng ADTREK sa anumang climb, maraming salamat at nawa'y di kayo madala at umulit pa kayo. sa lahat naman ng bumubuo ng grupo, ating ipagpatuloy ang nasimulang adhikain, ang palaganapin ang responsible mountaineering. let's continue "encouraging people to work in harmony with nature". anuman at saan man ang susunod na climb, kakayanin natin ito kung atin lamang paghahandaan, remember...

"height has nothing to do with it. it's your strength that counts"

story by: risk07
photo layout by: eyefocus

Litsong Baboy sa Gulugod Baboy

2005-09-06T17:07:00.000+08:00

Sa puntong pong ito, samahan nyo po akong magbalik-tanaw sa isa sa pinakamahalagang pangyayaring umukit at naging bahagi ng ating mayaman na kasaysayan, ang mga impormasyoan at rebelasyong nakalakip sa sulating ito ay siya ring makakapagbigay linaw sa 22 taong misteryo ng pagkamatay ni Ninoy - ito ay ang pagdiriwang ng unang anibersaryo ng ADTrek (Adventure Trekkers). Ito ay tinawag ng mga dakilang historian tulad ni Zaide na “Litsong Baboy sa Gulugod Baboy” (hehehe..masyado kasing seryoso kwento ko)…

Ika-27 ng Agosto, sumugod ang isang batalyong ADTrek kasama ang kanilang mga POW (Prisoners of War po para sa mga imbeciles) este mga panauhing pandangal pala (isa ako diyan..yahoo!..hehehe) lulan ng dalawang 6x6 este jeep pala yun na yung isa ay may dalang WMD (Weapons of Mass Destruction po ang ibig sabihin nun para naman sa mga morons..hahaha), pero walang kwenta pala yung WMD dahil yung isa naming kasama, pastor pa naman lumanghap ng 46% na Carbon Dioxide, 33% Sulfur Dioxide, 18% Nitrogen at yung natitirang 3% ay iba’t ibang uri pa ng mga gas..(joke lang yan malay ko sa mga gases di naman ako chemist..yan ay pawang mga kathang isip lamang)..ok balik tayo sa kasaysayan..so ayun, sa awa ng Diyos buhay pa naman ang taong lumanghap ng sangkaterbang usok na pinaniniwalaang isa sa mga biological weapons na aming dala at eto pa nga ang mokong at nangungulit pa ngang gawin ko tong blog na to..hahaha..(tama na..hehehe...baka kotongan na ko nun..hehehe). Matagal ang aming naging paglalakbay animo’y para kaming mga kidnap victims na dinadala sa isang malayo at liblib na lugar, makailang ulit din kaming tumigil sa iba’t ibang bayan ng Batangas upang bumili ng mga “kikay kits”..nyhahaha..hindi...bumili sila ng kung ano anong mga bagay na gagamitin sa bundok.

Tumigil din kami sa Lipa, Batangas upang sunduin ang aming pinaka-espesyal na panauhin ang “litsong baboy” (nainip nga daw ang lolo mo sa tagal daw namin).

Lumipas ang maraming taon at matapos lampasan ang maraming unos, nakarating din kami sa aming destinasyon, isang resort sa Mabini Batangas, di ko na pinansin kung anong pangalan nung resort, gutom na kaya ako, pagkakaabalahan ko pa ba naman yun! Pagkarating namin sa resort ay nandun na pala ang iba nilang mga kasangga sa hirap at ginhawa..naks..mga alas-12 na ata nung dumating kami dun sa resort, buti na lang at nagpasya na silang kumain doon, dahil kung hindi lagot sila sa UN (United Nations po, yung pinamumunuan ng egoy na si Kofi Anan) dahil against sa Geneva Convention ang maltratuhin at gutumin ang kanilang mga POW hehehe..pagkatpos kumain naghanda na ang lahat sa kanilang paglusob, pero bago yan ay pinaghati-hatian muna ang ilang mga relief goods na dadalhin sa tuktok at ang pinakaimportante sa lahat ang “picture! picture!”

So ayun nga nagpasya na ang lahat na sumulong na sa pagakyat..pero makalipas ang ilang sandali nagpahinga muna ang lahat sa isang tindahan, buti na lang hindi lang ako yung nakaramdam ng pagod..nyhahaha…pero maya-maya umakyat na din kami..nag softdrinks lang muna dun..hehehe..

Tapos ayon..puro assault pala yun..pero ayon sa latest chismis at showbiz balita..hehehe..sandali lang naman daw yung akyat..hehehe..me kasabay din kaming ibang grupo..mga taga San Beda daw sila, at ayon sa aking bubwit, 1st climb daw nila yun, pasado ala-una ng umakyat kami at pasado alas-3 ng makarating kami sa summit with matching blessings from the sky hehehe..kasi umaambon.Since umaambon nga, nag-pitch na kami ng aming mga tents, habang ang ilan naman ay nag-preprepare na ng kakainin sa dinner, pero maya-maya nagulat na lang ako, nagkakagulo na ang lahat, parang magkakaroon ng isang matinding rebolusyon (daig pa ang iringan sa kongreso at matindi pa sa ralling ginagawa ng KMU sa Mendiola) pinunit nila ang kanilang mga sedula at sabay sabay na sumigaw ng BOPEK! BOPEK! BOPEK!..whew!!!...hahaha kala ko talagang maghahalo na ang balat sa tinalupan, dumating pala ang iba pang mga katipunero na pinamumunuan ni BOPEK. Animo’y isang artista si BOPEK, kung may dala lang sana akong papel at ballpen, nagpa-autograph na ko hehehe..

Lumalalim na ang gabi ng mga oras na yun, buti na lang nakisama ang panahon, kung hindi babatukan namin yun. Minsan lang magsasaya e, magpapaka-KJ pa..hehehe..pano kaya kami magpipicture picture kung umuulan. Maya-maya kumain na kami ng hapunan, ang menu, syempre si katotong litsong baboy, dinuguan, at tinola..syempre talo talo muna ang lahat..kumakain e..kaya ititigil ko muna ang kwento pansamantala..hehehe..

Nagkaroon din ng konting palaro, konti lang talaga kasi isa lang yung games (game pala)..hehehe..at sa kasawiang palad natalo pa kami,..hahaha..Pagkatapos ng lahat ng ito ay dumating na ang pinakamasayang sandali ang SOCIALS…in tagalong INUMAN..hehehe…dito naungkat ang kasaysayan ng who’s who ng ADTrek at ang ilan sa aking mga natandaan ay sina:

BOPEK – itong taong ito ay biniyayaan ng singing voice, sumali na din ito sa Pinoy Pop Superstar at Search for a Star kaya lang nagpasyang magback-out dahil panis daw ang kalaban..hehehe

TUOD – ito ang taong ubod ng tapang, mula sa angkan ni Lapu-lapu at Bonifacio, “a tapang a tao”, a putol ang ulo, di atakbo, a putol a paa di atkabo.

BOY B – pangalan pa lang Super hero na talaga ang dating, kagaya ng ibang superhero misteryoso din..hehehe..ano ba ung B?..hehehe

BABSIE – napaka-malnourished nitong taong ito kaya tinawag na babsie

D’ MABOLO – napakahirap naman i-explain..hehehe..cguro ang taong ito ay isang egoy..hehehe..tapos namumuti kapag umiinom ng alak..hehehe

IDOL – siguro mahilig tong mg onlne sa YM, pero di naman nagagamit kaya ang status niya ay lagging “Idol” (corny hehehe..di bumenta..hahaha)

KIKAY – pangalan pa lang machong macho, nagvolunteer pa yang magbuhat ng tinapay…hehehe

TIKBOY – ito ay pede sa tik at pede din sa boy kaya tikboy

CHOCO – pangalan pa lang gatas na gatas na ang kulay..hehehe

KALTOK – sounds like “katok” ano ba ibig sabhin nung katok, siguro wala silang pinto..(Corny ng lolo mo!!!)

ANGAS 1 & ANGAS 2 – sila ang mga taong humble at down to earth hehehe

TINY BUBBLES – petite to malamang, basahin niyo yung Pugad Baboy at malalaman niyo ang mga tanong sa inyong isipan..hehehe

PASTOR – secretary in English..hehehe, siya kasi yung secretary ng grupo..hehehe

Mr. SUAVE – dito ninyo mapapatunayang “To see is to believe!”

LILIBETH FERNANDO MABASA MANALO Jr – ang tangrera BOW!

Matapos maungkat ang reflections..hehehe..tuloy pa din ang inuman, muntik na ngang magwala yung isa panauhing pandangal, nabitin kasi sa 1877, sabi ba naman..teka lang wholesome nga pala tong blog na to..edit ko lang ng konti yung sinabi nya..ok game ganito nangyari (Tapik sa Noo!) sabay sabing “O my goodness! Di man lang ako tinamaan!” hehehe..kaya nagpasya ang lahat pati yung mani itagay na din..kawalawala pati yung mantika itagay na din e. Pagkatapos maubos nung 1877 at pagkatapos ng mga usapang lasing, natulog na din ako, naalimpungatan ako ng mga 1:30 ng madaling araw me gising pa din, usapang lasing pa din siguro..hehehe..pero puro kagamitang pambundok ang naririnig kaya lang nakatulugan ko na din, tinamaan ako e, sila hindi lalo na si BOY T...hehehe.

Mga 5:30 gumising na ako, madami na ding gising syempre magpipicture picture ng sunrise..yung isang photographer kawawa naman, hindi daw siya ginising hehehe...Pagkatapos naming mag-almusal ng sopas,hotdog, scrambled egg at camera, nagbalot balot na din kami dahil pinapalayas na kami ni haring araw, tutukan ba naman kami ng sun rays, para gusto ko pang matutukan ng baril at patalim kesa dun..hehehe...At dahil nga sa parang hinoholdap kami ni haring araw.

Kumaripas ang lahat pababa ng bundok..yung iba mga kalahating oras pa lang nasa baba na, nakabalik na dun sa resort...addict pala yung mga kasama ko..addict sa cottage hehehe...tuloy ako nahawa, naging addict na din...hehehe..mainit e!...mga alas 9 na nun ng makababa kami...sa sobrang pagka-addict ko nakatulog ako dun sa cottage..

hehehe..di ko na ikwe2nto yung ngyari sa beach..kasi mountaineering group naman yung sinamahan ko..hehehe..at hindi beachineering hehehe...hindi naman sila nag-BBC (Basic Beachineering Course) pero malay nyo silang yung unang grupong mag-conduct ng BBC..hehehe..ano kayang contents nun..teka cguro ganito...me tip dun on how to double traverse an ocean..syempre maglalangoy yun..kung sa mountaineering paa ang gamit sa beachineering syempre kamay ang gamit..hehehe..teka baka kung saan mapunta yung kwento..balik tayo..game..mga alas-3 kami na lang pala yung natitira, yung sakay ng 6x6 na jeep na may WMD ang natira kaya umuwi na din kami. –The End

Pahabol lang po... Kasabay ng unang kaarawan ng grupo ay kaarawan din po ng ating MAHAAAAAAAAAAAL na el presidente na si mc-coy.. Kaya ba nga ba may litson BABOY at PORKCHOP sa ating menu? Hehehe!

bagong tripping

2005-06-24T08:55:00.000+08:00

matapos ang isang succesful na climb sa kinabalu, bagong hobby naman ang sinubukan ng ilan. indoor wall climbing. bago sa group ang activity na 'to at si DM's pa lang ang nakasubok… kaya siguro di na sumasama sa pag-akyat ng group, heheheh!

sa halagang 150 per head, pwede ka ng magpakapagod at magpakasawa sa pag-akyat sa mga walls. sabi nila, good for 3-4 hours yung 150 depende sa dami ng tao. pero kung wala naman, pwede ring magpakasawa. yun eh kung hindi agad bibigay ang braso at mga kamay mo matapos ang ilang round ng akyatan, inisip nga naming parang bitin naman yata yung 4 hours. ngunit ng aming simulan at unti unti na kaming nag-eenjoy, e unti unti na ring nagpaparamdam ng kapaguran ang aming mga braso at kamay, at alam nyo ba kung ilang oras pa lang kami dun? 2 oras pa lang.

kung medyo pagod at sawa na kayo sa paulit-ulit na pag-akyat at pagbaba ay pwede rin namang mag-trek ng patagilid. ito raw ang talagang dapat na warm-up bago simulan ang wall climbing pero nung huli lang namin nalaman nung ngalay na kami hehe!

tuturuan din kayo ng mga bantay dun ng mga basics ng wall climbing at syempre kasama na rin ang belaying. At matapos ang ilang minutong turuan at some safety tips, hala sige, magpakasawa ka sa pag-akyat. wag kalimutan maglagay ng chalk para mas maging makapit ang mga kamay sa bato.

sa dami ng adtrek members na nagbalik iskuwela pansamantala, mukhang ito muna ang pagkakaabalahan ng ilan habang wala pang sapat na oras para sa mga weekend climbs. Maybe after a few months of indoor wall climbing, try naman namin rock climbing sa montalban, heheheh, who knows...

mt. kinabalu fun climb

2005-05-28T13:16:00.000+08:00

DREAMS AND PLANS

wala pang isang taon ang nakalilipas ng magbiro ang aming presidente at climb organizer na ang susunod na akyat ng grupo ay sa mt. kinabalu. dahil sa di masyadong pamilyar sa karamihan ay maraming nagpalista sa pag-aakalang ito'y isa na namang fun climb, at nasa pilipinas. nang malaman ng lahat na ito ang pinakamataas sa southeast asia at matatagpuan sa kota kinabalu, sabah, malaysia, marami ang nag-isip na tanging sa panaginip na lang ang lahat. bakit? dahil sa malaking salaping kakailanganin, ilang araw na di pagpasok sa aming mga trabaho at higit sa lahat, kailangan ng passport.

ngunit sinong mag-aakalang magkakaruon ng katuparan ang lahat. nagbukas ang isang bagong airline dito sa 'pinas, Air Asia. Sa halagang 1,700 pesos one way ay makakarating ka na sa kota kinabalu. Tunay ngang "now everybody can fly", ayon na rin sa kanilang motto.

walang inaksayang panahon ang mga organizer, naghanap ng mga impormasyong makakatulong sa pagbuo ng aming IT. isang paglalakbay na di dadaan sa kahit anu mang travel agency, para nga naman makamura. search sa internet, tawag sa malaysia, tawag sa Diosdado Macapagal International Airport ang ilan sa mga hakbang upang makabuo ng possible na IT. at matapos nga ang isang linggong pangangalap ng impormasyon, nag-announce na ang team leader ng mt. kinabalu "fun" climb. tulad nga ng inaasahan ay di naging ganun karami ang nagpalista.

sa kagandahang luob ng ating secretary ay nagpa-book na ng flight online ang grupo, na wala pang katiyakang may matutuluyan kami sa national park. medyo talagang swerte yata kami dahil ng magpa-book kami ay bumaba pa sa 900 one way ang pamasahe. ngunit, subalit datapwat, lahat yata ng swerte ay may kapalit, ng subukan naming magpa-reserve sa park ay fully book na raw para sa buong buwan ng May. nakampu! tapos tayo dyan! bakit ganun ang reaction? simple lang naman, kung walang reservation sa laban rata (rest area malapit sa summit), hindi pwedeng mag-climb dahil nga sa "no camping allowed" sa park na 'to. kabi-kabilang tawag na naman sa malaysia upang magawan ng paraan, medyo swerte uli dahil mukhang may nag cancel ng reservation at nagawang isingit ang walong tao. yun nga lang, bayad kami ng multa para sa change flight schedule. ok na rin yun kesa di matuloy.

nagkaruon din kami ng ilang pagmi-meeting upang pagplanuhang mabuti ang mga gagawin, dadalhin at mga kailangan sa pagpunta sa mt. kinabalu. nariyan din ang aming training climb. dapat sana ay akiki-ambangeg in two days ang training namin (meaning, mag night trek kami from marlboro to ambangeg). para sana masubukan ng lahat ang mag-trek ng malamig, madilim at sa high altitude na rin... pero napag-alaman ng grupo na may babayaran pa palang travel tax at terminal fee sa clark, isang bagay na di namin napaghandaan. ang magiging damage, 1970 pesos. mas malaki pa sa gagastusin namin sana sa pulag.

haaayyy..... change venue ang climb para di na masyadong lumaki ang gastos. makiling na lang daw para medyo malapit at medyo mura. tulad ng pulag climb sana, night trek ang gagawin ng grupo mula sa peak 3 patungong peak 2 pabalik uli ng peak 3, bago bababa uli ng sto. tomas. di raw magdadala ng tent para masanay daw sa lamig at sa tarp lang matutulog, yun ang akala namin. ngunit bago pa man dumating ang training climb ay may nag-back-out sa amin, pero dahil sa kalat na nga ang planong kinablu climb na grupo (hanggang sa ibang kumpanya), nakakuha naman agad kami ng pamalit. pagsapit ng climb, malas na naman, napakainit ng panahon na kahit nung naglalakad na nung madaling araw ay walang kahangin hangin. kaya napilitan na lang din kaming wag ng bumaba sa sto. tomas at ideretso na lang sa UPLB ang trek. sino ba naman kasing adik ang nakaisip ng climb na 'to? tanung ng ilan sa amin.... mukhang bangag at sabog sa ipinagbabawal na kung anu man ang nagplano nito eh, heheheheh.

5 days bago ang climb, final pre-climb meeting ang grupo over dinner sa magdaragat. dito, sa unang pagkakataon ay nabuo ang walong magkakasamasama sa kinabalu, kasama na rin ang 2 naming pinakamamahal na board members. matapos ang ilang paliwanagan, tanungan at palitan ng kuro-kuro (yun ay sa gitna ng nagkakantahang pamilya sa aming background), nabuo ang final plan. see you on may 17.

click on the titles to read full stories........

D-DAY (adventures and misadventures)

ito na ang araw na pinakahihintay ng lahat... isa sa pinakamahabang araw para sa grupo at sandamakmak na hassle sa pagtahak ng daan tungo sa tuktok ng mt. kinabalu.

THE ROAD LESS TRAVELLED

dahil sa talagang likas na maangas ang ilan sa 1st ADTREK kinabalu team, mas pinili nila ang mesilau trail sa pag-akyat. mas mahaba ito ng 2 km at rolling daw ang trail dito. sinong adik na naman ang nakaisip nito?

HIGHEST POINT IN SOUTHEAST ASIA

ang sandaling hinihintay at pinaghandaan ng grupo ay dumating na. marating nga kaya ng lahat ang tuktok? anong adventures na naman ang naghihintay sa lahat?

simply, eye...

2005-05-25T12:00:00.000+08:00

isa ka sa mga bumuo ng plano para sa kinabalu climb. ngunit maraming nag-isip, kung kakayanin mo nga ba? hindi sa wala silang bilib sa yo kundi, maraming concern sa'yo. dahil bukod sa nag-iisa kang girl, ikaw lang ang galing sa batch 2. hindi lang yun, puro maaangas pa sa batch1 ang kasabayan mo. di ka kaya nila iwan sa daan?

maging ikaw ma'y nagduda sa kakayahan mo matapos ang ating makiling climb. pero, what the heck. tuloy kung tuloy, andyan naman ang group para suportahan ka di ba? at kung kulang pa rin, maraming porter na nag-aabang dun.

so, baon ang lakas ng luob at paniniwala sa grupo sumama ka nga. medyo mahirap pala, sabi mo. parang gusto mo ng umayaw, pero andyan naman ang strangler group para sabayan ka. lumipas ang maghapong hintayan, ulan at mga baby walk ay narating din natin ang campsite, actually dormitory pala.

di ka pa rin makapaniwala sa'yong nakita, tila ba ang lahat ay panaginip pa rin. baka naman hypothermic ka lang... biruin mo, tayong mga pinoy lang ang nag-trek ng naka t-shirt lang.

dumating ang oras ng summit assault... ito, na syang kinatatakutan ng marami para s'yo. pero tulad nga ng naging usapan, dahan dahan lang. sa una'y hahabulin sana ang sunrise, pero gusto mo ng sumuko, ayawan na. pero papayag ba ang ADTREK na may sumuko? sige, paunahin ang gustong mag-sunrise, pero ikaw, dahan dahan lang. no matter how long it takes, you'll reach the summit and the rest of the group will be waiting for you. di mo naman binigo ang lahat, kahit anung pagod mo ay narating ang tuktok. ang bubong ng southeast asia ang iyong tinutungtungan ngayon.

di ka pa rin makapaniwala, parang kailan lang ay sa picture, internet at sa TV mo lang nakita ang lugar na 'to. pero ngayon, totoo na 'to, narito ka nga ngayon sa peak ng mt. kinabalu. bumilib sa'yo ang marami, hindi dahil sa lakas mo at angas, kundi dahil sa determinasyon mong tapusin ang nasimulan. bow kami sa'yo at siguradong marami na namang tatawag sa'yong "idol". lahat ng tulong ng grupo ay isang maliit na bahagi lang ng iyong tagumpay, its still your determination that brings you there... damn... ang lalim nun...

sa pagbalik ng headquarters ay panay pa rin ang reklamo mo, sino bang hndi. puro hagdan naman ngayon ang inyong tinahak. ngayon, bago na ang motto mo... sa kinabalu team na lang yun.

at sa pagsapit nga sa gate ng timpohon, abot tenga ang iyong ngiti at natapos mo at ng buong grupo ang paglalakbay na'to ng ligtas at puno ng saya at karanasan... sa mountaineering.

ikaw ngayon ang kaisa-isang babae sa grupo na narating ang itaas ng SE ASIA. puhunan mo'y hindi lakas ng katawan o angas, kundi ang iyong mga kaibigang handang tumulong sa'yo at higit sa lahat ay ang iyong determinasyon.

nawa'y maging halimbawa ka sa grupo, na hindi laging lakas at angas ang kailangan upang magawa ang isang bagay, higit sa lahat ay ang iyong masidhing pagnanais na tapusin ang iyong nasimulan.

sa 1st adtrek kinabalu team, congrats sa isa na namang matagumpay at tunay na masayang adventure.

watch out for our full story. our adventures and misadventures. coming soon....

reaching the summit

2005-05-19T01:00:00.000+08:00

230 am, wake up call ng grupo. luto ng soup at kain ng tinapay habang nag-aayos para sa assault. ilang patong ng damit ang isinuot ng bawat isa, dahil nga sa nilamig sila ng husto nung nagdaang gabi.

nang makapaghanda na ng mga gagamitin at makakain na ang bawat isa, labasan na ng kwarto at simulan na ang assault. ang donkey ang nahuli, sya ang nag-sweep ng room bago lumabas kaya humabol na lang sya sa amin. pero teka, bakit panay sigaw ng kumag at bakit ayaw nyang buksan ang kanyang headlamp habang papalapit sa amin. e ano naman ang bubuksan nya? naiwan daw ng magaling na mama ang kanyang headlamp sa kwarto. at dahil wala sa kanya ang susi ay di na nya mabalikan. ang talino! intelligent trekker, sabi nga ni choco. mag-night trek ng walang ilaw, isa ka talagang henyo. lumipas ang unang bahagi ng trail, sandamakmak na hagdan pa rin, ng walang problema.

makalipas ang kulang kulang isang kilometro, isang checkpoint. iniisa isa ng bantay dito ang mga pangalan ng aakyat ng summit, dito rin nagsimula ang puro batuhang daan. isang kakaibang mundo. ang buong paligid mo ay granite, malawak na granite field if we may call it. nakalatag na rin dito ang mga lubid. hindi naman kailangang hawak lagi ang mga tali sa pag-akyat. additional security lang kung sakaling dumulas ang daan. nagsisilbing guide na rin ang taling iyon. sundan mo lang ito at siguradong sa summit ang punta mo. sa iyong pagtingala ay makakakita ka ng mahabang guhit ng ilaw. mga headlamp ng mga maagang nagsipagsimula.

oooppppsss.... eto na! nagpaparamdam na ang ating muse. medyo hirap na raw sya. medyo napapagod na yata. medyo malayo pa tayo at malapit na ang sunrise. matiyagang naghihintay ang grupo sa kanya. ayaw namang sayangin ang pagkakataon kaya't pinauna na ang mga gustong makita ang sunrise sa tuktok ng kinabalu. hindi na ang sunrise ang main goal ng strangler buddies, bakit di na group? kasi dalawa na lang ang nahuhuli. ang tanging hangad na lang ay ang marating ang summit, no matter how long it takes, the whole group we'll reach the summit, pero una nga lang yung anim, heheheh.

halos alalayan na sa paglalakad ang hapung-hapong ale. marahil ay nakakadagdag na rin ang nipis ng hangin sa pagod na kanyang nararamdaman. pero sige lang, tuloy lang ang hakbang, slowly but surely. hanggang sa sumikat na nga ang haring araw ay naglalakad pa rin sila sa plateau. iniisip ng buddies na inabutan ng anim ang sunrise, yun ang akala nila ha. malalaman nyo kung bakit...

nang makalampas sa plateau ay tanaw na tanaw na ang summit pero di makita ang lead group. at sa tuwing titigil at nakikita ng ibang climber si muse ay iisa ang kanilang sinasabi: "don't give up, you're almost there, you can do it" animo'y energy drink ang mga katagang ito na kahit pano'y nagbibigay lakas sa kanya. hangang sa makasalubong namin ang isang malaysian guide at sabihan syang " dahan dahan lang, almost there" kung sabagay, talagang malapit na nga ang peak, pero medyo steep na ang trail.

mag drama ba ang ale, "sige una ka na para makapag-picture ka pa dun, sunod na lang ako" - ito ang sabi nya. pero natural, hindi pumayag ang alalay, hindi ba't dapat ay laging may kasama sa pag-akyat. at malamang kung iniwan sya nito ay di na tumuloy sa summit ang ale. parang narinig ko na rin ang dramang ito sa double traverse ng makulot ah pareho sila ng linya, hhhmmmmm, iisa ang iniisip, parang soulmate? sino nga ba yun?

sa hinaba haba man ng lakaran at alalayan at sandamakmak na words of encouragement mula sa iba ibang nationalities na climbers, sa wakas, matapos ang apat na oras, nabuo na ang grupo sa summit. ang buong akala na lahat sila ay matagal ng naghihintay sa summit ay mali pala. tanging si kikay ang mag-iisang oras na dun, at medyo nakakaramdam ng hilo at antok. ano nangyari sa lima? dun na lang nalaman na may "casualty" rin sila kaya hindi agad nakarating sa peak. ang mamang kalbo, nagsuka raw sa daan, morning sickness este mountain sickness pala. dahil nga niratrat ang pag assault, hindi agad nakapag adopt ang katawan nya kaya siguro nagkaganun sya. buti pa ang ale, hindi nagsuka. dapat lang 'no. yung bagal ng lakad na yun, ewan na lang kung di pa sya maka-adopt.peace!!!

alam nyo ang unang hinanap ng ale pag dating sa summit? ang kanyang pinakamamahal na k--, kamera po hindi si k... tila ba nawala lahat ng pagod nya ng makita ang kapaligiran. sino ba ang hindi mamamangha sa iyong makikita, bawat isa'y may kanya kanyang tanung. ganu kaya katagal bago nabuo ito? paano nga kaya naging ganito ang itsura nito? narito na ba talaga ako? hindi ba ako nananaginip? at kung anu-ano pang tanung. pero totoo na nga ito, ang 1st adtrek kinabalu team ay narito na sa ibabaw ng pinakamataas na bundok sa timog-silangang asya. wow! big time na! international na ang maangas... namnamin nyong mabuti dahil malamang ay di na maulit or matagal pa kung saka sakali.

pagdating pala ng lead group sa taas ay hubad na agad ang choco at nag video na agad dun habang panay picture taking ang ilan. may inabutan silang ilang foreigner na climber, kung sabagay foreigner din nga pala kami dun. ng kanyang tanungin kung saan sila galing ang mga ito, alam nyo ba ang isinagot "down there referring to laban rata)" bwhahaha... nakahanap ng katapat ang choco. at pabiro din syang sinabihan nito "you're crazy", bakit nga naman hindi, sya lang ang matindi ang sapak na naghubad sa taas at malamang ay ngayon lang nakakita ang mga iyon ng ganung klaseng nilalang, este tao pala.

dahil sa late na ngang dumating ang grupo ay halos sila na lang ang nandun, at medyo umiinit na rin. kaya ayaw pa man nila ay sinimulan na ang pagbalik sa dorm nila. medyo mabilis na sila ng konti dahil pabababa na nga, picture picture pa rin sila habang pababa na aninmo'y wala ng bukas. talagang wala ng bukas para sa summit ng kinabalu.it's now and only now, kaya sige, wag tigilan ang picture taking. kahit nga inip na inip na ang guide, heheheh. at bago pa man makababa ay isa-isa ng nagbabawas ng mga damit ang mga mokong, medyo mainit na nga kasi dahil tanghali na. buti na lang at natutunan namin ang layering.

so nakabalik na nga kami sa kwarto namin, nag-aabang na ang mga empleyado ng laban rata, sisipantehen na yata kami. kasi nga 10am ang check out time di ba? pinagbigyan naman kami hanggang 1030, na umabot pa ng 1045, heheheh. kaya ang iba, sa restaurant na lang sa laban rata kumain ng brunch.

sa kabusugan, itong si bopek ay di na makapaglakad at nangangatog ang tuhod. hahahah, di nya magawa ngayon ang rumatrat pababa, tulad ng mga nakasanayan nya tuwing climb. matakaw kasi! sa simula ay ang muse ang lead, nananakbo pa kung minsan. di namin expected na sadmakmak na hagdan pala ang daan dito pababa, at ang ilan pa ay more than 1ft ang taas. basagan ng tuhod! kaya nagpahuli na lang uli ang strangler group, para sa ating muse. kung bibilangin siguro ang mga steps ng hagdan dito ay di siguro malabong mahigitan pa ang 1,500 steps ng maculot papuntang taal lake, talaga namang mananawa ka sa hagdan.

makalipas ang kulang kulang apat na oras at konting pag-ulan, heto na ang huling paakyat, hagdan pa rin, sa dulo nito ay tanaw na ang timpohon gate. ang hudyat na natapos na namin ang mt. kinabalu climb ay nasa aming harapan na. ibang klase rin ang guide naming si spencer, pang 20 times na raw nyang climb 'to dito, sa di inaasahan, nilingon nya kami dahil patakbo na sya sa gate, sabay tingin sa summit at kanyang sinabi, "goodbye mountain..."pero sa aming pakiwari ay may karugtong pa yata yun, either ... mountain...climber or ...mountain...eer... iisa na lang kasi ang nasa likuran nya nung time na nasabi nya yun... sino kaya yun?

at sa aming pagtawid ng timpohon gate, ganap ng nasabi ng group na naakyat na nga namin ang pinakamataas na bahagi sa buong rehiyon ng southeast asia at ligtas na nakabalik ang bawat isa. syempre picture taking uli, naghihintay na ang bus na maghahatid sa amin sa HQ. pag dating dun ay kinuha, may bayad pala, ang aming mga certificates. isang pagpapatunay na nagawa mo ngang abutin ang summit ng mt. kinabalu. at walang humpay na picture taking pa rin.

...............................

isang biruang nagsimulang maging pangarap ang pag-akyat ng mt. kinabalu. marahil ay di lang ang grupong ito ang nangarap at nagplanong marating ang bahaging ito ng ating mundo. isang lugar sa ibabaw ng bundok na tila nasa ibang planeta o dimensyon at tunay ngang kamangha manghang likha ng nasa itaas. nawa'y mapangalagaan pang mabuti ang kabundukang ito upang marami pa ang makamangha sa ganda ng kalikasan sa bahaging ito ng asya.

sa matyagang pagpaplano at paghahanda ng mga organizer gayun din ang suporta ng buong ADTREK, ay nagkaruon iyon ng katuparan sa 7 nitong miyembro at isang guest. 8 nilalang na lakas luob na nakipagsapalaran sa ibang bansa at ibang kultura, ang ilan ay 1st time lalabas ng 'pinas. pero higit na naging hamon sa bawat isa ay ang mga problemang hinarap nila dito sa sariling bayan bago pa man sila makalabas. isang cool headed na ale na sinamahan ng swerte ang susi upang matuloy nga sila, salamat sa'yo eye.

at ng marating ang tuktok ng mt. kinabalu, lahat ay di makapaniwalang naruon na nga ang grupo. tila ba isang panaginip pa rin ang lahat. tunay ngang naging masaya at makabuluhan ang akyat na iyon para sa lahat. sa limang araw na pagsasama sama nila ay mas lalung tumibay ang pagkakaibigan ng bawat isa at maaaring baka nga may iba pang nabuong magandang pagsasama, di ba lovers in kinabalu?

para sa 1st adtrek kinabalu team, isang pasasalamat sa inyo sa magandang alaalang ating pinagsaluhan sa maiksing panahon sa mt. kinabalu. sa ating ligtas na pagbalik, nawa'y maibahagi rin natin sa karamihan ang masasaya, mga sablay at mga pasaway na sandali natin dun. we saw, we dream, we plan, we came, and finally with each other's help, we made it to the top of MT. KINABALU.

------------------------------

sa pagtungtung sa banyagang lupaing iyon ay di maiwasan ng lahat na malungkot. nalulungkot dahil sa malayong agwat ng estado o kalagayan ng bayang pinanggalingan sa bayang kanila ngayong kinalalagyan. masakit mang isipin o tanggapin, ang dating inaakala naming magulo at walang kaayusan lugar na ito ay kabaligtaran pala. maayos na sistema at magandang lugar ang aming inabutan. malayung malayo sa itsura ng manila o maging ng ilang malalaking siyudad sa pilipinas. bakit nga ba hindi nating magawang umabante tungo sa pag-unlad? corruption ba? disiplina? ano sa palagay mo?

the road less travelled

2005-05-18T13:20:00.000+08:00

unang nagising bopek, just in time sa kanilang wake up call. nag-ayos ng mga gagamitin, nagluto ng para sa pack lunch, naligo ang ilan. oo, ilan lang ang naligo dahil naligo naman daw yung iba bago natulog nung nagdaang gabi. nang makakain ng agahan ay naghanda na ang lahat para sa mahabang lakarin sa araw na yun. paglabas ng kwarto ay dun namin napagtanto na tanaw sa likuran namin ang summit ng mt. kinabalu. ito na ang pinakamalapit na pagtanaw namin ng mga oras na yun. picture picture muna bago nagtungo sa reception.

pagdating sa registration area ay nagbayad kami at inayos ang lahat ng dapat ayusing permits at guide. marami kaming inabutan at nakitang aakyat ng araw na 'yon. karamihan sa kanila ay european. at karamihan din sa kanila ay balot na ng mga jacket kundi man wind breaker. tila ba giniginaw sila. kami? ang attire namin ay ang usual na suot namin kung mamumundok sa 'pinas. t-shirts at shorts or jogging pants, arm guard at leggings... kaya naman siguro napapatingin sa amin ang ilan. pero patitinag ba ang 'pinoy? syempre hindi... wala kaming pakialam kung ano man ang tingin nila sa amin.

sa registration, inakala ng bantay na timpohon-timpohon trail ang kukunin namin, which is the usual trail na kinukuha ng karamihan, pero sinabi naming timpohon-mesilau ang gusto namin, medyo maangas kami eh. mas mahaba ng 2km ang mesilau trail kesa timpohon. nag-suggest ang mga bantay dun na gawing mesilau-timpohon na lang. dahil daw rolling ang mesilau, baka mapagod kami kung sa pauwi namin kukunin yun. nang sabihin nyang rolling trail ay inisip namin na simpleng taas baba lang mga tipong 10-20m up or down ba. so ang nangyari, mesilau-timpohon nga kami, dagdag kami ng 12 ringgits para sa guide. hintay pa kami ng ilang minuto, medyo naiinip na ang grupo, excited ng pahirapan ang mga sarili. heto na, lumapit na sa amin ang magiging guide namin, sya daw si spencer. mukha naman syang mabait at tahimik. nang iabot na nya ang magiging ID namin sa climb na yun, lalong na-excite ang mga kumag. hindi basta basta yung id, maangas din ang dating.

sakay na kami ngayon sa isang van na may tatak na "bas mini", damn, eto pala yung sinasabi nung ilang driver sa city. malay ba naman naming van pala yun at hindi mini buus. inihatid na nga kami sa aming jump-off, mesilau nature resort. kulang kulang 20 minutes din ang byahe, maayos ang dinatnan naming jump-off point. isang bahagi pa rin ito ng kinabalu national park. dasal muna, nagpasalamat sa ligtas na pagdating dun at humingi ng guidance at lakas para sa araw na 'yun.

heto na, wala ng atrasan. simulan na ang pahirap sa sarili. nagsimula kami sa elevation na almost 1,800MASL. unang bahagi pa lang ay paakyat na at may mga hagdan agad ang dinaanan namin. buti na lang at di naman sementado yung mga hagbdan, nilagyan lang nila ng baytang yung ilang bahagi ng trail, marahil ay upang ma-preserve yung trail ng matagal. at bakit nga ba hndi? sa dami ng umaakyat dito taun taon ay di malayong masira nga agad yun kundi lalagyan. halos di nagkakalayo ang trail dun at sa mga kabundukan natin dito sa pinas. kaya ok lang yung attire namin, hahahah.... tama yung preparation namin.

kada 500m-700m ay may madadaanan kang mga shelter or "pondok" na may mga toilet or "tandas". tuloy pa rin ang lakad namin hanggang maabot namin ang elevation na 2100 at wala pa rin kaming makitang rolling na trail. pero teka, ano 'tong nasa harapan namin ngayon, isang walang katapusang pababa? ito ba an tinatawag nilang rolling terrain. dahil wala naman kaming choice, hala sige!!!! baba! baba pa, sige lang... hanggang sa di namin namalayan na mahigit 200 meters na pala ang ibinaba ng elevation namin. nakampu! panu naman namin mararating agad yung 3,300MASL+ (elevation ng laban rata) kung ganito ang dadaanan namin.

sino na naman bang adik ang nakaisip na ito ang daanan? bukod nga sa mas mahaba 'to ng 2km e may pabababa pang 200meters. pareho din naman papuntang summit yung timpohon at mesilau. mukhang malapit ng palitan ang pangalan ng grupo ah, ADTREK - ADik TREKker.

nang daanan namin ang isang tulay, sinabihan kami ng guide namin na puro pataas na raw 'to, promise! di nga sya nambobola, puro pataas na nga, walang humpay na pataas, may mga gradual, merong steep. may maugat na daan, flat pero pataas pa rin, at syempre mawawala ba yung mga hagdan. nakakaramdam na ng pagod ang aming muse, dito na nabuo ang strangler group. nahati sa 2 ang group, yung apat na maaangas ay sa lead group, habang ang muse, ang hairstylist, ang kapreng walang tigil sa paghithit ng yosi at si bopek ay nasa hulihan kasama ng guide.

at kung sakali nga palang may madadaanan kayong tulay o trail na may chicken wire, dun kayo dadaan sa chicken wire ha. inilagay yun dahil may dahilan. wag nyong gayahin ang isang pasaway na iniwasan ito at anu ang nangyari? nadulas lang naman, bwahahah!pasaway. para saan ngayon ang chicken wire?

sabi sa BMC yun daw pinakamalakas sa group ang dapat nasa sweeper group... e ano naman ang ginagawa nung tatlo sa likod kasama nung muse? malalakas ba sila... oo naman! yung hairstylist, malakas ang appeal sa girls... and boys? chickboy yun eh, pwede sa chick pwede sa boy. ang kapre aka choco, malakas din. malakas magyosi at magsabog ng bio gas. si bopek, ah malakas din yan, malakas humilik pag pagod, bwahahah!! so yung tatlong malalakas na yun ang tumulong at naghintay kay muse.

nagpatuloy sa paglalakad ang grupo hanggang sa abutan sila ng isa pang grupo. 1 girl(burmese) at 3 boys(singaporean). pero kakaiba sila, yung babae ang astig. yung mga lalaki ang medyo mabagal. inunahan nila kami habang nagla-lunch, pero ilang sandali lang ay inabutan din sila ng strangler group. 2 sa kanila ay sinusumpong ng pulikat. dahil likas sa pinoy ang palabati at pagiging matulungin, nag-suggest ang isa na pakainin ng konting asin yung mga pinupulikat. wala daw silang dala, kaya nanghihingi sila ngayon sa amin. kaso mo, nasa lead group, ang meron lang kami ay ang maalat at maanghang na nagaraya. yun na lang ang inabot namin sa kanila. sa simula ay dalawang isip pa sila kung kukunin, siguro'y iniisip kung niloloko ba namin sila. so naging friends namin sila at nagkukumustahan tuwing magpapaang abot kami.

mukhang di pa sapat ang pahirap, bumuhos ang ulan. so ang nangyari, nabawasan pa ang strangler group, medyo giniginaw na raw sya at pagod na kaya mauuna na raw sya. biruin nyo? iniwan ng isang mama yung muse... paano na lang ang wagas na pagmama.... lasakit sa isang kai-bigan. nakakaramdam na rin ng pagod at over fatigue ang tatlong natitira sa strangler group... halos nakakatulog na sa tuwing mapapadaan at magpapahinga sa mga pondok. pero kahit anung mangyari ay wala pa ring iwanan ang mga ito, di tulad ng iba dyan...

at sa hinaba haba man daw ng lakarin at pahirap sa sarili ay narating din namin ang laban rata... tila na ang ulan at medyo malamig na ng dumating kami. pero dahil pinoy at feeling namin ay nasa pinas lang kami kahit na medyo malamig... naka t-shirt lang kaming dumating dun. picture taking muna sa labas, sinasamantala ang magandang tanawin. may nag-aabang sa aming isang galing sa lead group. pinaiwan daw sya ng TL para nga intayin kami. nahan na ang magaling na mamang nang-iwan sa amin? dun na raw sa kwarto, mahusay na bata!

matapos ang ilang picture taking at posing, naisipan muna naming mag hot chocolate sa restaurant dun. pag pasok namin ng restaurant, lahat ng tao ay napatingin sa amin. bakit kaya? di naman kami alien, di naman kami nakahubad. bakit kaya. isa lang ang naisip naming dahilan, lahat sila ay balot ng jacket at mga naka jogging pants at ang iba ay naka-bonnet pa. e kami? t-shirt, at shorts lang, bitbit na namin ang mga poncho namin dahil naiinitan na kami. astig! iba talaga ang pinoy. partida, galing pa sa isang bansang tropikal.

habang ninanamnam namin ang mainit na choco ay dumating si TL, naiinis. bakit? nag-aalala daw kasi sila dun sa kwarto dahil wala pa kami. at ipinagluto pa kami ng mainit na soup, tapos e aabutan nya kaming kampanteng nagkukwenthan dun at painom inom ng chocolate... alam nyo ang nasabi nya... mga hayuf...

maagang natulog ang grupo para makabawi ng lakas na gagamitin nila para sa pag-aasult ng summit. ang ilan ay di na nakuhang kumain, mas gusto na lang na matulog. sadyang nakakapagod ang 2nd day.

D-DAY (adventure and misadventures)

2005-05-17T13:41:00.000+08:00

maagang nagkita kita ang walo sa likuran ng megamall bldg A upang duon ay sumakay patungong clark pampanga. may shuttle kasi ang philtranco na maghahatid sa mga pasahero ng air asia, pero hindi libre at first come first serve basis po. salamat na lang kay choco at nagawa nyang makabili ng ticket isang araw bago ang alis namin kaya sigurado na kaming makakaupo, pero muntik na ring mabulilyaso.

pagdating ng bus ay pinaasakay na agad ang mga pasaherong may ticket na. napansin namin na walang inilagay seat numbers sa aming mga ticket at ang buong akala namin ay free seating din ito

kampante kaming pumili ng mga upuan sa luob ng bus. pero ilang sandali lang ay nagsakayan na rin ang ibang pasahero at may mga seat number silang ipinapakita sa amin kaya wala kaming magawa kundi ang umalis. dahil nga marami na ang napapaalis sa amin, bumaba ang bopek upang magreklamo sa mga nangyayari. ipinaliwanag naman nila na kahit walang nakasulat sa ticket namin ay may naka-reserved para sa amin, ibinigay naman nila.

habang nakikipag negotiate si bopek sa mga inspector ay yung driver naman ang kausap ni babsie. tinanong din nya sa driver yung sitwasyon ng grupo, alam nyo ba ang sabi ng mahusay na driver, kung di raw kami mabigyan ng seat number ay pwede rin daw naman kaming maupo sa gitna dahil may mga mono block silang upuan. ayos ka lang manong?! hindi ba't kaya ka nga magpapa-reserve o magbabayad ng mas maaga eh para siguradong may mauupuan kang maayos.

kalmadong ipinaliwanag ni babsie na di pwedeng ganun dahil nga may reservation kami. alam nyo ang isinagot ng talentadong driver? kung ayaw daw naming maupo sa mono block ay pwede naman daw sa susunod na bus kami sumakay at sigurado namang makakarating din kami dun, ayos di ba? ang problema, ang kasunod na bus ay 11 pa aalis, tamang tama yun dahil 1140 ang flight namin... ang talino nya eh.... humirit pa, kung gusto naman daw namin ay pwede kaming pumunta sa terminal nila malapit dun, 110 lang daw naman pamasahe hanggang sa pampanga (dau yata yun o sa angeles). di ko alam kung alam ba nya ang patakaran o ibig sabihin ng reservation, not to mention na bayaran mo ng mas maaga ang ticket mo... kayo na ang bahalang humusga.

matapos ang mahigit 2 oras na byahe ay narating din namin ang clark at pumila na sa entrance ng airport. nang mabayaran na ang lahat ng dapat bayaran ay pumila na kami sa immigration upang makapunta na kami sa boarding gate sana namin. pero mukhang may kung anung gustong pumigil sa pag-alis namin. mukhang di maganda ang gising ng mga immigration officer na naka duty. yung isang officer ay tinatanung ng husto yung tatlong kasabay namin. anu daw ang gagawin nila sa malaysia... anung trabaho nila... at ng sabihin ng isa na may sarili silang tindahan at may trabaho ang mga asawa nila, alam nyo ba ang isinagot ng butihing officer? "kung ako nga, piloto ang asawa ko hindi ako makapag tour..." ano naman ang pakialam namin sa buhay mo? kasalanan ba namin yun? kailangan pa ba talagang sabihin yun? kailangan bang pahirapan ang mga taong gustong samantalahin ang murang pamasahe upang makapamasyal kahit minsan? di na namin natapos pa ang usapang iyon dahil kami namin ang pinahirapan ng officer na napilahan namin.

hinahanapan kami ng invitation to climb galing ng malaysia. ipinaliwanag namin ng mahinahon na hindi kailangan ng invitation dahil dun nga sa headquarters ng park kukuha ng permit on the day ng climb mo. ayaw pa ring matinag, lahat daw ng climb ay kailangan ng invitation galing sa location nung bundok na aakyatin nyo... ha? with all due respect, pinipilit ba nyang intindihin ang sinasabi namin sa kanya? kalmado pa rin ang grupo, tinanung namin kung pwede na ba yung reservation ng lodging namin sa laban rata? medyo alanganin pa rin sya, pero pumayag din. good.

pero mukhang minamalas talaga kami ngayon ah, walang nakapag-print ng confirmed reservation or yung payment man lang ng lodge namin. nakiusap na lang uli kami at ipinaliwanag namin. pero mukhang wala silang balak paalisin ang mga tulad namin. sinubukan naming humingi ng kaunting tulong sa ilang kawani ng air asia. ang kailangan lang sana namin ay internet access ng ma-i-print namin yung reservation namin. pero, inaalat talaga, matapos kaming paghintayin ng kalahating oras sa opisina nila ay tsaka nila sasabihing di nila kami matutulungan... anak kayo ng mga tatay at nanay nyo ah!!!! pero nag-offer pa rin ang isa sa kanila, pwede raw naming i-fax sa kanila yung reservation kung may makapag-print galing sa aming opisina.

habang nakikiusap pala ang mga organizer ay isa naman sa amin ang inaaway na lahat ng tao sa airport, mula dun sa kasagutan nyang immigration officer hanggang sa mga bantay sa air asia. pero meron pa ring isa na kalmado at nag-iisip ng ibang paraan, ang aming muse. paglabas namin sa "mabuting" tangapan ng air asia ay may kausap syang taga-opisina, so, pina-print nga namin at ipina-fax sa tanggapan ng air asia, pero ayaw daw pumasok nung fax transmission. alam nyo ba ang isa pang ginawa ng isang empleyado ng air line? binawi nya lahat ng claim tag ng bag namin, bakit daw? dahil di raw kami siguradong makakaalis ng 'pinas. imagine that? ikakarga na lang sa eropano pero inalis pa rin. damn.... bakit ayaw nyo kaming paalisin!!!!! medyo tensionado na ang lahat, sino ba ang hindi? nagbayad na kami ng airfare, lahat ng gusto nilang tax, may reservation na rin kami sa laban rata at nakapag-file na kami ng mga VL's.

dahil talagang cool headed ang aming muse, nagawa nyang kausapin yung bisor ata ng mga immigration officer dun at ipinaliwanag ang aming sitwasyon, mukhang cool headed din ang officer na kausap ngayon ng aming muse, naintindihan naman nya at pinayagan nya kami, kinausap nya yung isa pang officer. anu na nga pala nangyari dun sa tatlong babaeng kasabay namin? sabi ng ilan ay nagpa-refund na lang daw at di na tumuloy.

so nakalusot na nga sa immigration ang muse namin, pero talaga yatang pasaway yung officer na may asawa daw na piloto, nakilala nya yung kausap nya sa amin kanina at pilit na iniimpluwensyahan ang officer na pinilahan namin. buti na lang at di nakinig si mr. officer G. (yun ang initial ng surname nya) at sinabihan nya pa si mrs. officer na pangatlong group na kaming ipa-process nya. biruin nyo yun? pangatlo na kami pero mukhang di pa rin sila sanay? so, wala na ngang nagawa si mrs. officer. whheeewww!!! nakalusot din kaming lahat. kaya karga na naman ang bag namin sa eroplano, bwahahah!!! binawi namin ang aming mga claim tag at ipinakarga uli ang mga bag.

paglampas ng immigration, isa na namang xray machine para sa mga carry-on luggage. hinarang ang dalawa sa amin? bakit na naman?!! maayos at malumanay na ipinaliwanag ng security officer na di raw nila pinapayagan ang mga battery sa eroplano (AA yung mga battery namin a), dahil daw pwedeng power source yun ng kung anu man. dahil na nga rin siguro sa mga pinagdaanan na namin, ibinigay na namin sa kanila yun ng wala ng pakikipagtalo pero talagang mabait yung officer, sya na ang nag-suggest na i-check-in na lang daw namin para hindi sayang. so lapit kami sa isa na namang empleyado ng air asia, sa harap ng mga security officer ay sinabi nyang di nya kami matutulungan dun. so ang sinabi ng officer, sasamahan kami sa check-in counter para ibigay sa kanila yng battery at ilagay nila sa mga bag namin. salamat po sa mga security officers, sa sandaling inilagi namin sa airport na yun ay tanging sila lamang ang nakausap namin ng maayos at magalang at matulungin sa mga pasahero, isama nyo na rin pala yung OIC ng immigration at si mr. G.

nakasakay rin ng eroplano ang lahat, unahan nga lang sa pagpila sa boarding gate dahil free seating sa eroplano. ano yung free seating? kanya kanya kayong hanap ng uupuan nyo sa luob. pero wag kayong mag-alala, di ito tulad ng philtranco na overloading at sa mono block pauupuin ang mga pasherong walang seat number. at lumipad na nga patungong kota kinabalu.

pag dating ng sabah, ok pa rin. nakarating kami ng maayos sa center point mall, pinakamalaki sa city ng kinabalu. hanap agad kami ng makakainan, sa food court agad ang tungo. habangnag-iikot kami dun ay may mga lumalapit sa amin at kinakausap kami ng ingles. hanap lang kami, ikot lang ng ikot. hanggang sa may kumausap sa amin ng tagalog. muntik na tuloy naming malimutang wala kami sa 'pinas. ang dami pala nila dun na mga pinoy at ang ilan ay nakakaintindi pa at nakapagsasalita ng tagalog. syempre, san pa ba kami pupunta kung di sa mga kababayan namin, di ba pards?! yan ang itatawag nila sa'yo. matapos ang late lunch namin, namili na ang ilan sa amin para sa supply ng pagkain namin sa luob ng 5 araw, habang ang ilan ay nanginginain ng durian ice cream. nabili na ang lahat, except sa isa, lighter fluid. dahil nga di pwedeng magsakay sa eroplano ng butane, napagkasunduan ng grupo na multi-fuel stove na lang ang dadalhin at dun na lang bibili ng fluid.

so ang nangyari, hanap kami ng lighter fluid..... matapos ang ilang sandaling ikutan sa mall, wala pa rin kaming nakitang lighter fluid, na ang tawag pala sa kanila ay gas lighter. hanap din kami sa mga katabing tindahan sa labas ng mall, wala pa rin!!!! kaya ang naisip na lang namin ay mag unleaded gasoline na lang, kaso mo, ayaw naman kaming pagbilhan sa gasoline station kung walang lalagyang bote. meron kaming canister ng fluid, pero 500ml, baka di umabaot sa apat na araw pang natitira. matapos pa ang ilang sandali ay nakabili na kami ng canister, actually, water canister yung nakuha namin, pero pwede na rin yun.

sa kabilang banda, habang abala kami sa paghahagilap ng fluid, si babsie naman ay nakikipag negotiate ng aming masasakyan patungong kinabalu park. ang hirap pala talagang wala ka sa sarili mong bansa, ang hirap makipag negotiate lalo na kung hindi masyadong sanay sa inglesan ang kausap mo... biruin nyo ba naman, naghahanap kami ng "van" para nga isang sasakyan na lang kaming walo, pero di nila maintindihan ang salitang van..... hhhuuuuwwwaaaa!!!! pano kami magkakaunawaan nito? halos daanin na lang namin sa sign language ang negotiation para lang magkaintindihan, pero alam nyo ba kung pano nagkaintindihan para sa van? nung sabihin ng isa na kung yun daw ba yung "kia" sabay muwestra ng malaking sasakyan.... yun nga!!!! tumpak!!! medyop tinataga kami sa presyo, kaya sinubukan naming humanap uli ng ibang mga driver na may kakilalang van... pero mas mahirap ang naging usapan namin, ang hirap ipaliwanag na gusto namin ng van, na gusto naming pumunta sa kinabalu park...kahit na sabihin namin kia van, di pa rin nila maunawaan. may nagsabing "bus mini", ang pagkaunawa namin ay mini bus. medyo malaki naman yata yun para sa amin. at dahil medyo late na rin, kahit na medyo mahal ang sinisingil sa amin nung una naming kausap ay pinatulan na rin namin.....

hala sige, karga ang gamit at lahat ng pinamili. pero pinakiusapan muna namin yung driver namin na idaan kami sa isang gasoline station para nga makabili ng unleaded. pag dating namin sa isang stasyon, bumaba si choco para bumili ng gas. nilapitan nya yung isang mamang inabutan namin malapit sa isang pump station. nakiusap sya na makabili ng 1.5L na unleaded pero ayaw daw syang intindihin at ayaw daw magbenta. bano.... pano ka ngang pagbebentahan nyan eh di naman pala empleyado ng gas staion yung kausap nya, bwhahahah, not to mention na self service pala, wahihihihi.ang talino mo talaga choco...

makalipas ang may isang oras na byahe ay may natanaw kami sa di kalayuan.... tama ba ang aming nakikita? ang kabundukan ng kinabalu. parang kailan lang ay sa internet, picture at TV lang namin nakikita at pinapangarap lang namin. pero heto kami ngayon, sa bawat paglipas ng oras, sa bawat kilometrong aming nilalakbay ay papalapit na kami sa katuparan ng aming pangarap at pakay.

pasado alas syete na ng gabi ng kami'y dumating sa headquarter ng kinabalu national park. mabait na mga receptionist at manager ang sumalubong sa amin. nang maayos na ang mga bayarin para sa aming accomodation sa gabing iyon ay inihatid na kami ni veronica, ang mabait na receptionist na nakakaintindi rin ng kaunting tagalog. nag-ayos ng gamit, nagluto ang ilan habang naliligo ang iba. habang nag-aayos ng gamit ay may napansin ang isa, nawawala ang mga carabinner nya, so inakalang nalaglag, nanghiram na lang sya sa iba, pero nakampu!!!! lahat pala ng carabiner namin ay nawala. sa pagkakaalala namin, ay walang pagkakataon na hindi namin katabi ang mga bag namin mula sa airport ng kinabalu. ibig sabihin, hindi dito sa malaysia nawala yun, at sigurado rin kami na bago namin i-check-in ay mga nakasabit pa sa bag namin yun bago namin nilagyan ng mga backpack cover. kung hindi sa malaysia? saan? kung gayon.... sino? ayaw man namin magbintang pero kayo na ang bahalang mag-isip kung sino nga. maaga ang lights off dahil pagod na rin ang lahat at maaga pa kaming gigising at mahabang lakarin din ang gagawin.

wow, what a day... and the fun is just beginning.

ang orig na mr. tigasin

2005-05-05T15:37:00.000+08:00

eto si mr. tigasin. ang nag-iisa at walang katulad. bakit tigasin? wag nyo ng tanungin, kasi kitang-kita naman ang ebidensya sa ginagawa niya sa picture di ba? kita nyo naman ang facial expression, maangas pa rin!

at dahil sadyang maraming nagmamahal sa ating mahal na pangalawang pangulo, ang daming nag-contribute ng pictures na nagpapakita ng kanyang natatanging tigasin moments. kunwari kaarawan mo ave, kaya binibigyan ka namin ng tribute hehehe! maligayang happy happy!!!

a treasurer worth treasuring

2005-04-18T16:14:00.000+08:00

nung nakaraang weekend po ay ipinagdiwang ang ika-27 na kaarawan ng ating mahal na ingat-puri este ingat-yaman sa mt. gulugod babsie sa anilao, batangas. salamat kay jorge, philip, at roger para sa engrandeng birthday cake na matiyagang binitbit ni manong bal.

at salamat din kay tikboy sa pagdala ng mga birthday balloons. pansin nyo ba puro sila lalaki dito? hehehe! peace mareng lhen!

pagkababa ng bundok eh dumiretso ang grupo sa philpan dive resort para sa beachineering activities. ang macho ng ating birthday celebrant no?

salamat nga rin pala kila jojo at ave sa pagsagot ng 1877 at beer, at kay tikboy uli sa pagsagot ng cottage. special mention rin pala sa ating pangulong mark para sa masarap na fruit salad nung gabi.

at dahil kaarawan ng ating mahal na kaibigan, hindi ko siya tatawaging bopek ngayon. MALIGAYANG KAARAWAN ULI, ERIC! salamat sa masarap na pagkain lalo na sa marinated markchop, nabusog kaming lahat. hanggang sa uulitin.

nuon at ngayon

2005-03-23T19:50:00.000+08:00

ito kami nuon(october, 2004) sa aplaya campsite ng halcon. basang basa sa ulan. sa luob ng 3 araw dito, 16hrs kaming basa at 8hrs lang tuyo. di namin naabot ang summit dahil sa walang humpay na pag-ulan at sa mga di inaasahang pangyayari.

ito kami ngayon (march 10-13). the whole period ng climb ay mainit. masaya at ligtas naming naakyat ang tuktok at muling nakabalik.

sino kaya nuon ang may balat at di namin narating ang summit? joke lang.... may mga pagkakataon talaga na marami ang di nakakaakyat sa summit ng halcon.

we shall return... para samahan naman ang ilan sa batch 2 at yung mga naiwan sa batch 1... kaya yung mga di nakasama sa amin, may ilang taon pa kayo para maghanda....

cindew

2005-03-18T12:30:00.000+08:00

lahat ng hirap ay kinaya sa pag-akyat ng halcon. sabi ng maraming pinoy mountaineers, ito na raw ang pinakamahirap dito sa 'pinas. pwede ka ng magmalaki pag narating mo ang summit. bakit? umakyat ang group hindi upang magyabang, kundi upang muli ay ihatid sa marami ang magandang karanasang makukuha na bawat isa. ipakita sa mga kaibigan ang magaganda at nakakatuwang larawan. higit sa lahat, pagmasdan at hangaan ang kagandahan ng kapaligiran na KANYANG nilikha.

ito si cindew (name courtesy by roger). ang kaisa-isa at kauna-unahang female ADTREK na kasama ng grupo sa pag-akyat sa summit ng mt. halcon. bagama't nakakaramdam din ng pagod ay di gaanung ipinapakita sa lahat. 'tila ba nanganagantyaw sa bawat ngiti nya habang hinihingal ang karamihan. hindi nya ginamit ang pagiging babae nya bilang excuse upang maging mabagal ang pacing ng group. sa katunayan, hindi sya kasama sa "strangler group" na 1hr behind sa lead group sa summit. kinaya nyang makipagsabayan sa karamihan sa pag-akyat .

ang pagtawid nya sa hanging bridge na ito sa lantuyan ang hudyat na nagawa nga nyang akyatin ang summit at makabalik ng ligtas. nawa'y maging huwaran sya ng ibang members ng grupong ito upang pagsikapang maging sila ay marating ang tuktok ng mt. halcon.

nagsimula syang sumama sa group nuong august 14, 2004 sa taal volcano. at sa 7 months nyang pag-akyat, ito ang pangatlong major climb nya (yung 2 ay sa makiling traverse). kasama rin sya sa double traverse ng maculot.

kaya saludo kami sa'yo cindew!!!! at hihintyain namin yung "treat" mo dahil sinamahan ka namin sa summit di ba?

by eric e.

halcon!!! halcon!!! halcon!!!

2005-03-15T19:14:00.000+08:00

matapos ang ang dalawang araw na pag-akyat, sa wakas ay narating namin ang tuktok ng mt. halcon. ito ang ilan sa mga pictures ng group....

babalik daw uli kami dito... siguro mga.... two years or more...

MATIYO

2005-03-04T11:54:00.000+08:00

BIRTHDAY BOY

ito po si matt, hindi po sya tulad ng iniisip nyo. sa katunayan ay barakong barako ang mamang ito. hindi po pink ang bonnet nya, kung iyon ang tingin nyo, color blind na po kayo. patingin ka na sa beterinaryo.

kilala sya sa grup bilang si matiyo! (courtesy of kiben!), kulot sya kaya sabi ng iba ay salot, este cute daw pala. dahil sa kaarawan nya at request ng isa nating kasama, heto ngayon sya upang inyong makilala.

salamat nga pala sa treat mo after ng manabo climb.... masarap yung special halu-halo ng chowking!!!! ang lupppppeeetttt!!!

happy birthday!!! huli man at magaling... wish namin makahanap ka na ng papa este mama pala (parang si kikay)..... kampai!!!! halcon! halcon! halcon!

Breathtaking climb at Pico De Loro

2005-02-01T01:27:00.000+08:00

ang lakad na ito ay sinimulang planuhin bilang isan fun climb na nauwi sa birtday climb ng isa nating kasamahan. ito ang kwento ng masayang selebrasyon ng kanyang kaarawan, na isang linggo pa ang layo mula sa araw ng akyat.

the team

sabado ng umaga, nagkita kita ang mga dadalo sa party. 15 ang mauuna na sa pico,kasama dito ang ilang kaibigan ng bida, at ang lima ay susunud na lamang kinagabihan. medyo nahirapan sa paghahanap ng masasakyan ang grupo dahil nagkakaisa ang mga jeepney driver sa pagtaga sa amin sa presyo ng arkila. at dahil medyo tinatanghali na rin kami, kinagat na rin namin ang mahal ang singil, anyways eto lang naman ang magiging gastos namin dahil sagot lahat ng birthday boy ang pagkain at inumin, ganyan kalupit ang may kaarawan.

sa madaling sabi ay nakaalis din kami ng manggahan at tumulak patungong ternate, cavite. marahil dahil sa tanghali na kami ay wala kaming inabutang taga-DENR sa jump-off. matapos ang panimulang panalangin ng ating reverend, ay nagsimula na rin kaming maglakad. mainit at tirik na tirik ang... uuyyyy, ano ang tirik? syempre yung araw, kasi nga almost 12pm na kami nag-start. medyo nahuhuli ang ating birthday boy, iniingatan kasi ang tuhod, medyo may konting problema lang... basag lang naman yata yung tuhod nya. at dahil kasama si mr. 15 minutes, kailangan kaming magpahinga ng 5 mins after 15mins of trekking, ito kasi ang di nya malimutan sa kanyang BMC.

ilang sandali lang ay narating na namin ang base camp at dito na lang kami nagpa-register. pahinga sandali, nag-igib ng karagdagang tubig then lakad na naman, ang target - waterfalls. wow! mukhang masaya 'to, dito kasi kami magka-camp. wala pang isang oras ay narating din namin ang waterfalls, dahil sa medyo nasa hulihan din ako, nagulat ako ng makita ang mga nauna. parang di sila masaya sa kanilang nakita. di raw kasi waterfalls ang nandun, shower lang!!! dahil nga sa medyo mainit ang panahon at madalang ang ulan, medyo mahina ang tubig ngayon dun. pero pwede na ring pag-tyagaan, makakapaghilamos ka na rin naman at makakakuha ka na rin ng tubig na panghugas ng mga gamit.

dito na kami nagsalu-salo ng aming mga pananghalian. anu ang handa para sa lunch? ang walang kamatayang manok ng mcdo, marinated tilapya, nilagang itlog, beef tapa at kung anu-ano pa. tulad rin ng plano ay magpapahinga muna dito ang grupo at 330 na lang daw kami mag-start ng assault to summit. ano pa nga ba ang gagawin namin habang nagpapalipas ng oras? syempre tulugan muna! dito na naglabasan ang sandamakmak na hammock o duyan. IN ngayon ang hammock sa grupo e, maraming nagpabili upang gamitin sa ganitong mga pagkakataon. pero may dalawang hammock ang kakaiba ang setup. yun kasing pwesto ng hammock ni tikboy e medyo bumababa dahil yumuyuko yung punong pinagtalian nya. e dun din nakatali yung hammock ni babsie. kilala nyo naman si wild boar di ba? kaya para di sumayad ang nakahiga sa duyan ni tikboy, kailangang nakapwesto si majimbu. counterwieght ba... pero hindi rin e, hindi counterweight ang tawag dun dahil malaki ang difference ng weights nila. bwahahah!!! yun namang walang duyan ay sa tarp na lang nahiga. di ko namalayan na nakatulog na rin pala ako, naalimpungatan na lang ako dahil nagtatawanan ang sambayanang pilipino. nagrereklamo sa mr. 15mins, may trak daw na dumadaan sa tagiliran nya. hindi ko lang alam kung sa magkabilang gilid o isang gilid lang nya.

nang magising na ang lahat, nagkayayaan ng mag-assault. yun nga lang, ayaw pa ni el presidente, mainit pa raw. tila ba takot malitson sa init ng araw. kaya ang ginawa na lang ng lahat ay mag-setup na ng camp site. kanya kanyang tayo ng tent, dagdag pa ng hammock at naghanda na rin ng paglilitsunan este pag-iihawan lang pala. pero sandali lang, kung aalis ang lahat, sino ang magbabantay ng mga gamit? di naman sa wala kaming tiwala sa ibang nandun. nag-iingat lang... at tamang hinala na rin. sino ang naiwan? e di yung huling dalawang nagising, si tikboy at si mr. sumeyt. si tikboy kasi ay galing night shift samantalang si mr. sumeyt ay bangag pa yata dahil ang hirap gisingin. ok lang naman yun e, dahil nga sa may magna-night trek, sila ang makakasama kinabukasan upang masaksihan ang sunrise, we hope.

sa madaling sabi, sugod sa tukaan! este sa tuka ng loro! sa una'y mabilis ang mga lakad, ngunit ng dumating na sa matarik na bahagi ay medyo may mga nahuhuli na. at tulad ng inaasahan ay mahirap na naman habulin si mc-coy. malakas lang siguro talaga ang resistensya nya. pero iba ang theory ni angas1, ikaw na raw ang maging wild boar, di ka ba matatakot sa mga taong nasa likuran mo at baka sibatin sya? hhmmm, magandang theory yan a, anung palagay nyo? narating na rin namin ang sumeyt, pero hindi pa ito ang tukang pakay. picture taking lang muna at konting pahinga, lalo na dun sa mga naghabol sa bilis ng trail master.

way up to the parrot's beak

tugatog ng tagumpay!!!

sunset team

medyo nainip si bopek, excited ng akyatin ang tuka, kaya hayun, iniwan ang group sa summit at nauna na sa tuka. hindi naman naging mahirap, medyo nakakakaba lang sa simula. narating na nya ang itaas ng tuka ay naruon pa rin sa kabila ang buong grupo. dito ay natanaw nyang pababa na rin ang hari ng sablay. pero sandali!!! hoy kumag!!! mali yang dinadaanan mo! may balak yatang mag-suicide ah. salamat naman at nakinig sya. makalipas pa ang ilang sandaling pag-iisa ni bopek ay nagdatingan na rin ang lahat. may kanya kanyang kwento kung paano sila nakaakyat, kung paano ang kabang naramdaman at kung paano ito nilabanan. ikaw na ang umakyat gamit ang tali sa gilid ng bangin, at yung batong aapakan mo ay medyo patagilid sa side ng bangin. pero isa ang namukod tangi, isang magiting na lalaking nag-volunteer na maging apakan ng mga girls. bakit kaya? dahil kaya naruon ang sinayaran nya sa makiling? o dahil nagpapakitang gilas sa mga bisita ng grupo? balita kasi namin ay wala pang BF yung isa e, totoo ba yun kikay? sa tuka ng pico de loro, kanya kanyang sigawan. sigaw ng tuwa at kagalakan. dahil narating ng lahat ang tuktok. may ilan kasing naruon mula ibang grupo ang di magawang umakyat e. mahina pa siguro ang angas level. pinagmasdan ng grupo ang sunset nuong araw na yaon, mahangin, malamig at sadyang napakagandang pagmasdan kahit na nga medyo kumakapal na ang ulap sa dako paruon.

uwian na! traverse ang gagawin, dun sa dating daan kami. pero sandali lang daw po, umaangal ang isang dalaga. iniwan daw po kasi nya yung bag sa sumeyt, kasi ang akala nya ay duon pa rin ang daan namin. ano ba yan? di ba pinaliwanag ng trail master o di lang sya nakinig? buti na lang at naruon ang kanyang prince charming, sige papa, pakikuha ang bag ng iyong mama at ng makabalik na tayo sa campsite at malamang ay naiinip na yung mga bantay natin dun. dahil nga sa taas kami nag-sunset, natural na night trek kami pabalik. kaya naman medyo mabagal ang naging simula ng aming pagbaba. medyo masukal na rin ang dati naming dinadaanan kaya medyo lalo kaming bumagal dahil sa sinisigurong tama ang bawat nililikuan namin.

8 pm na rin ng kami'y makabalik sa campsite. nakapag-ihaw na ang dalawa, nakapagsaing na rin. tinola na lang ang kulang at dagdag na kanin pa. naghahanda na rin ang mga iigib ng tubig sa base camp at sya ring sasalubong sa mga magna-night trek. pero bago pa man sila nakaalis ay heto na ang limang humabol, dala'y sandamakmak na yelo at coke para sa nalalapit na lasingan. ang ilan ay nag-igib muna ng tubig, mga 2-3 KM din yun, habang niluluto pa ang masarap na tinola.

pagdating nga ng mga dakilang taga-igib ay sinimulan na ang pagsasalo-salo para sa kaarawan ni kikay. at ano pa nga ba ang kasunud pagkatapos ng masarap na hapunan? syempre pa, ang masarap at masayang socials - sa tagalog, INUMAN! masaya namang nakigulo sa amin ang mga guests. si mr. 15min ang bumabangka, lahat ay napapansin habang patuloy ang pag-inom ng 1877, ang alak na tumalo kay... kilala nyo pa ba? ang aming pulutan, squid balls at cheeze sticks na paborito ng birthday boy, medyo mahilig talaga sya sa sticks and balls, hhmmm... talaga yatang di paaawat 'tong si plip, akalain nyo ba namang hamunin ang mga guests namin na walang magtatagalog. puro ingles lang daw, pinatulan naman sya ng lahat, kaya hayun, ingles carabao na mga lasing ang maririnig mo. ito namang si horhe, pinag-tripan si bopek. kamukha daw kasi ni bopek yung isang guest pag tumatawa at sinang-ayunan naman ng marami. mga kumag talaga.

iisa lang yata ang nakita naming nagtawag ng uwak sa inumang 'iyon. clue, sa kanya ang mga pamatay na linyang 'to. " Eeehhhhh!!! Limatikkk!!Tanggalin nyo!!!" di nyo pa rin kilala, sige eto pa, "medyo cloudy kaya maulap, di uulan yan". nang maubos na ang alak ay kanya kanya ng tulugan, maliban sa mga officers. pinag-usapan pa ang planong pagpunta ng mt. apo. at si plip naman ay walang humpay ang paglalabas ng kanyang mga saluobin.

kinabukasan, tulad ng inaasahan, nag-assault ang ilan sa tuktok ng loro. hindi nga lang tulad ng plano na 530, tanghali na kasing nagising ang lahat e. ng makaalis na sila ay may dalawang pasaway pa ang humabol. mas maganda kasi ang weather, walang ulap, clear na clear. malaki ang chance na mas magagandang pictures. habang umaakyat na ang pangalawang group, naghanda naman ng almusal ang mga naiwan. masarap na sopas. lumipas pa ang ilang oras, nagbalikan na ang mga nag-assault.

sunrise team

naghanda na ang lahat para sa pag-uwi, dahil ang ilan ay ayos na ang mga gamit. minabuting mauna na ang iba para di maipon sa paliguan sa DENR. ang huling umalis sa camp, si wild boar, bopek, si reverend, si tikboy at si mr. sumeyt. laking gulat na lang ng sweeper group ng may tumawag sa kanila ng malapit na sila sa highway. si nakol, tila daw nawawala, naligaw! paano naman syang nawala? ganito kasi yun:

dahil may mga nauna na nga, pilit syang humabol sa mga 'yon. pag dating nya sa base camp, nilampasan nya yung 2nd group pero nauna pa rin ang 1st group. yun ang hinabol nya, yun nga lang, may isang intersection kasi dun na dapat ay mag left ka. pero marahil siguro kakatakbo at pagmamadali ay di raw nya nabasa yung trail sign. yung pagkalaking trail sign na : "babala!!! to maragondon, 3-4 hrs" hindi kaya nabitin lang sya sa paglalakad? kaya hayun, sakto ng tumawag sya kay mc-coy, kalalampas lang ng sweeper group dun sa pinagligawan nya. kaya ang dakilang presidente, naghintay na lamang sa kanya dun. isa lang ang naging tanung ng mga nasa DENR ng sya'y makabalik ng maayos: "anong batch ka? di ka ba nag BMC?" palagay nyo, tama kaya ang mga tanung na yon para sa kanya? kayo na ang humatol.

campsite watchers

reflection:

sa ating birthday... "boy"?, salamat sa napakalaking salu-salong naganap sa pico de loro. tunay na naging masaya ang lahat, lalo na ng malasing si mr. 15mins. at pagtripan ni horhe si bopek buong magdamag. hiling namin para sa'yo ay tumibay ng muli ang tuhod mo at ng makasama ka na uli sa mga maangas na climb ng group.

sa lahat, salamat naman po at nagawa nating maakyat ang tuktok ng loro. tunay na sa isa't isa tayo kumuha ng lakas ng luob upang magawang akyatin yun. pero syempre, dakila ka plip sa pag volunteer mong maging human stairs para sa ating mga girls nating kasama. ang talagang di ko lang mawari ay kung para kanino ba talaga yung ginawa mong yun?

sa batang nabitin sa paglalakad, at para na rin siguro sa lahat, anu mang pagmamadali ay kailangang maging maingat pa rin tayo sa paghahanap ng trail signs upang di na tayo maligaw muli. lagi nating isipin ang mga natutunan natin sa BMC. ito'y ating gawin sa isip, sa salita sa at sa gawa...

Mt. Marami

2005-01-19T11:06:00.000+08:00

PHOTO BLOG MUNA TAYO.... Photo speaks a thousand words...

also known as Silyang Bato

one of the best peak in mt. marami

our campsite just accross the rockies, 20 tents can accomodate this area

silhouette shots of plip and tikboy(reporting for duty?). early in the morning while the sun is setting up

sunset could have been better if its not very cloudy

the team, happy together :)

the conquerors

exploring the trail, sa tagalog - NAWAWALA

bamboo bridge, obvious ba??? - na sinira ni gelo at kinahulugan ni ....

First Filipino in Mt. Aconcagua

2005-01-12T09:40:00.000+08:00

ADVENTURERS
His Steady Climb to Glory

Updated 09:52am (Mla time) Jan 09, 2005
By Maria Congee S. Gomez
Inquirer News ServiceEditor's

Note: Published on page Q4 of the January 9, 2005 issue of
the Philippine Daily Inquirer.

"AIN'T no mountain high enough," says Romy "Garduch" Garduce with agrin. "Like the air I breathe, the summit is part of my lifestyle,"says the 30-something, Bataan-born mountaineer.

Flushed from his latest conquest, he can't stop talking about Mt.Aconcagua in Argentina which, at 22, 842 feet, is considered thehighest peak in South America. Successfully scaling this mountainwould make him the first Filipino to have climbed the highest peak inthe world, he claims.

But it's not the honor he's after, says Garduch, adding that he's noteven getting any compensation for the feat. The climb, he says, ismeant to raise funds for the internal medicine ward of the PhilippineGeneral Hospital.

Last year, Garduch's climb in Russia was earmarked for the BauanConservation Project in Anilao, Batangas. For this Argentina project,Bukas Sarili Foundation joined him to spearhead the charity work.

"We were able to get sponsors, pledges and other donations to augmentthe funds, but everything else is voluntary," he says. But he had toshell out a considerable amount of personal funds as well-for thetickets, the outfits and contingency expenses.

More than the expense, it is the physical and mental preparationsthat are crucial before setting out to confront nature, saysGarduche, citing the Prana Escalante case. Escalante, a UST coed, wasfound dead on Mt. Halcon several days after she went missing when shedecided to do a solo climb to follow her friends in Mindoro.

"I learned about Prana's case from stories and e-mail sent me bydifferent mountaineering clubs," he says. "I put these together tocarefully draw a similar study with the 1995 accident that alsoclaimed a life on Mt. Halcon."

Important factors

Three important factors are involved in Prana's climb, contendsGarduch-track record, changing weather conditions in Mindoro,specifically on Mt. Halcon, and information. He knew something wasamiss when the searches failed to produce results on the third day.

Expounding on the flash flood, said to have directly caused Prana'sdeath, he says: "This flash flood is similar to an avalanche thatnormally occurs in an alpine setting." Flash floods, he says, leavevery little option for escape or survival. "If you think gettingnearer the ridge or galley is a safe alternative, then you're in fora surprise because you can't swim through or out of a flash flood.Perhaps with fins attached, you might manage a one-knot intensitycurrent, which could immediately turn into five or 10 knots. Nowthat's impossible to swim. Delikado ka (You're in danger).

"Experienced mountaineers rely on a certain degree of risk toleranceacquired through years of climbing. Garduch describes this as theexpert handling of unforeseen danger that puts man's limits to atest. But he admits that he'd probably be at a loss, too, if he werein Prana's shoes despite the expertise. He regrets that his hecticschedule in preparation for the Argentina climb prevented him fromhelping out in the search and rescue mission for Prana.

Not full-time

Of medium height (5' 71/2") and lean at 150 lbs., Garduch says he'snot a full-time athlete. His day job as a systems manager for amultinational IT company keeps him busy on weekdays. On weekends, hesqueezes in time for mountaineering under extreme weather conditions.

Despite his track record as a mountaineer, Garduch's sport was notsomething that his family welcomed. Brief visits to Bataan wouldusually end on a sour note, he says of his family's opposition to hisoutdoor life. But not anymore, he adds. "My family is now doublyproud of my international climbs and respects my decision.

"Garduch attributes his literal climb to glory to Bernie Cabili, whomhe met during frequent laps at the pool at Philam-West, Quezon City.Cabili, a senior member of UP Mountaineering Club and a playing coachof UP's swimming team, brought him along to the club's lectures andgot him interested in the sport. He simply wanted to experience thejoy of being surrounded by nature and nature lovers, says Garduch ofthe sport's initial fascination for him.

Since then, nothing has stopped him from scaling the heights. So far,he's done several peaks in Nepal, East Africa and Pakistan, includingMount Pokhalde (5,806 meters, peak), Mt. Gokyo Ri (5,320 meters,peak), Kala Pahar (5,600 meters, peak), Kongmala (5,600 meters,peak), Cho La(5,300 meters, peak), Uhuru Peak (19,400 feet), K2 Basecamp (5,400meters), Throng La (5,400 meters) and Annapurna Circuit. He hastrekked through Japan, Korea and New Zealand, tackling Mounts Fuji,Rokko, Pukansan, Daedun, Fox Glacier and Cook. An all-aroundsportsman, he does scuba diving, kayaking, white water rafting, rockclimbing, parachuting, sailing, downhill skiing and mountain biking.

Being in peak condition has seen him through more than a decade ofclimbing, says Garduch. Except for a knee injury sustained inPakistan, he's fit and considers his endurance his strongest asset.

Awe and desire

While he considers mountaineering a "macho activity," Garduch says hehas gone past the point of making wishes every time he scales apeak. "I have seen and been to too many peaks that I have practicallyskipped making wishes," he says. Still, natural formations provokethe same awe from him and the desire to climb yet another mountain,he says.

Two things Garduch regrets these days are losing the more seniormountaineers to greener pastures abroad, and missing Bubut Tan-Torres, his role model in mountaineering. The guy was Garduch'smotivating factor at UPMC. Sadly, he kind of felt burned out withoutdoors sports by the time Garduch joined the club, he says. "I'velost track of him. The latest I heard is that he now lives inSiargao. Sayang, we did not meet at all.

"Beyond the regrets, Garduch feels privileged to have seen Argentina'shighest peak and raise funds at the same time. He describes Mt.Alcongua's summit as being "like the roof of the world strewn withhigh points, scattered sculpted slopes and clouds that sail past anicy crest.

"It's so beautiful, it has moved him to wish he spends his lastmoments among the snow-covered peaks. When the time comes, he says,he plans to leave no trace of himself. He'd rather shatter intopieces that rescuers can no longer trace, he says. "It's not too muchto ask, is it?"

ADTREK Christmas Party (with ADGUEST)

2004-12-24T10:07:00.000+08:00

Salu-salo ng mga taong bundok!!!

Konting parlor games muna!!! Kahit magulo ang instructions, naging masaya pa rin...

Dito po naglublob ang mga kalabaw... este ang ADTREKkers

Mga cottages sa luob ng resort na pwedeng pagpilian... cool di ba?

Gender Sensitivity : A Mountaineering Perspective

2004-12-18T11:53:00.000+08:00

Featured Article from www.mfpi.org:
To support this article and the Author sa susunod na climb babae ang magdadala ng TENT at ang mga lalaki KIKAY KIT lang ang dala.... tama ba yun????? hehehehe!!!

Gender Sensitivity : A Mountaineering Perspective
by Heia Natalia, MFPI Individual Member
- posted 04.13.04

“I think the whole secret of women’s liberation is for your man to find it within himself to do things that historically have been classified as ‘women’s work’, and his masculinity should never be questioned when he does these things”. (Jean Stapleton, actress and TV star)

Let’s be honest about something here. We all know that ‘mountaineering’ has been tagged as “man’s world”. But couple of years ago, women have already little by little delved into the activity. Some of them even gained passion for “mountaineering”. Why do you think so? The following discussions may simply address the issue.

Understanding Boys and Girls: Any Differences?

This part is for the BOYS. Do you remember when you were a kid playing “taguan”, “tumbang preso”, “habulan” etc. in your neighborhood? Noticed that you were all playing with the girls in the area? But, when the game is “piko” or “luksong lubid”, definitely the boys will shy away and will no longer participate? It will surely be the girl’s time to play?

Have you ever thought of why boys do not like color pink? And if a boy has a pink short, he will surely be teased by other boys and will be called “bakla”. So what’s the point here? The “norms” are clearly dictated by society.

The other side of course is natural. You boys begin to understand the “metamorphosis” of your biological nature. When you noticed that your neck is beginning to have a small “adam’s apple” and your voice seems to be lower, the more you never wanted to go out of your house. At times, you will notice also that you are beginning to have greater upper body strength, you easily build muscle and you have thicker skin.

As you grow older, you begin to have an increase interest in the opposite sex. This is of course the usual context. Deep inside, you knew that something inside of you is beginning to change you to become something else. This is the time you begin your adolescent stage. You go on a date and the your life goes on.

How about the GIRLS? What is their story? When you started schooling, you knew that you were different from the boys. You dress differently – skirts, tops with laces and so forth. But you never questioned why. You just accepted the fact that every time you have to put on your clothes, it has to be a skirt, a blouse or a “bistida”. Then, there came a time in your life when you started wearing the same clothes as the boys. You started playing the games that boys play – baseball, computer games and even basketball. But similar with the boys, you knew something is different inside of you – physically, emotionally, mentally and spiritually.

Physically speaking, you are not strong as compared to the boys. On an average, men are larger than women. Men have greater spurs of muscular energy. Women’s pelvic anatomy adapted for child-bearing prevents them from running as fast as men. Weight, shape, size and anatomy are tangible and easily measured. At an onset, your breasts, hips and legs for instance, are filled out as compared to the boys. You don’t develop an “adam’s apple”. Instead, you have a very soft voice that any boy could dream to have as a girlfriend. Specially, when you have a charming smile, boys will surely die in front of you upon bestowing to him and witnessing your “Monalisa smile “.

Emotionally, you are more hot tempered specially when your underclothing is stained with blood the first day on a monthly basis. Because sometimes you never know the exact day “it” will come. You just know that you will have the next month. Reason for this behavior is more on hormonal changes during the menstrual cycle which result in a rhythmic variation in acuteness of perception, muscular coordination and even mental concentration in the course of each month. “Oh, the red flag is up!”, as the girls say.

Mentally since girls have four times as many brain cells you tend to be more keen to details. Because girls have more efficient access to both sides of their brain and therefore greater use of their right brain, you always like to plan ahead. But at times, you know that plans are never carved in stone that’s why you always go from one shop to another just to be able to decide which blouse you are going to buy. Girls generally can focus on more than one problem at one time and prefer solving problems through multiple activities.

And lastly, spiritual in the sense that the bible simply put “girls” as the shadow of men.

Bridging Differences

Although boys and girls know they have a lot of differences, they still could work together. They could still trek, be climb buddies or simply be together in an outdoor activity. But what then is the issue here?

Let us say the boys and girls are now “men” and “women”. Since in all relationships whether as friends or as a couple, the main ingredient why the relationship survives is communication. Both men and women communicate who they are, their values, respect and esteem for the other person. Thus, this ingredient should always be inside the backpack of a mountaineer. Every one of you should have a pack of “open communication” inside your load.

So it is understood that whenever a woman feels like peeing, the EL should inform the group to have a break and rest for a while. Similarly, the men may also pee. Here, decency and respect should be observed. The men should step out of the trail and find a place a little bit farther from the group just like what the women do whenever the call of nature occurs.

There are also cases that men generally discriminate women’s abilities in climbing. Often times, you will hear men will say that women will not be able to climb Mt. Halcon, Mt. Banahaw or even Guiting-guiting. Why say so? Because men will always have the concept of if they will be climbing with women, the number of hours in the itinerary will be longer as expected. Worst, if the men feels that since there are “physical” differences between men and women, the women may not be able to climb those mountains mentioned. In such cases, if this type of man who doesn’t have the patience or would like to have a “rat-rat” pacing on the trail or belittles women at large should never give any comment at all. There should be a paradigm shift for both men and women. So, it would be best for women to undergo sufficient training and education before the climb so as not to be underestimated by men.

In a group outdoor itinerary, another classic example will be that of giving out assignments.
Women automatically chair the food committee and the men handle tent committee. Let us all exercise “self-sustenance” as much as possible. Better yet, be sensitive on “gender issues”.

A Retrospect

The bottom line here is the acceptance of the male genre of the insurmountable differences of men and women regardless of gender and sexual orientation. Communication also plays a vital role. Individual respect for other people is another thing. These are the reasons why women in their capacity as “being a woman” keeps on trying to infiltrate the “man’s world” of mountaineering.

References:
Aries, Elizabeth. Men and Women in Interaction, Reconsidering the Differences. Oxford University Press Inc, 1996.
Wilkins, Ronald J. Man & Women. USA: C. Brown Company Publishers, 1975.

Run for the Environment

2004-12-17T15:13:00.000+08:00

Date: Fri, 17 Dec 2004 12:25:18 +0800

Subject: [mfpi] run for the environment

Something not so ordinary happened yesterday...about 15 mountaineers including some members of the philippine everest team run with father robert reyes yesterday from denr to mendiola. at denr, environmental activists including the mountaineers gave a gift of a PAROL --kulay black nga lang to Mike Defensor,DENR Chief.Merry black christmas to someone who doesn't believe all that logging caused the enormous damage in Quezon!

Members of some other environmental groups who were there couldn't run with the mountaineers--kasi malakas daw sila mag yosi, so di nila kaya sumabay..so yung mga mountaineers lang tumakbo with the running priest. a banner saying "Wakasan na ang Pang-aabuso sa Kalikasan" was carried by the group along quezon avenue to the mendiola bridge where Fr. Robert said mass for the government,big business, the everst team, mountaineers and outdoor enthusiasts and the filipino people. the police provided fr. robert's altar table and a stiff table cloth for aesthtic purposes. san daw nakuha ng mga pulis ang tela? eh meron lang daw sila nun...at naki- communion din ang mga pulis.Fr Robert seemed popular with the police along quezon avenue.

Since the announcement for a picket in front of the denr was announced a bit too suddenly, no campaign was made through several concerned egroups.it would have been great to see the firefly brigade,all mountaineers chop suey or mfpi,mga pinoy adventure racers, just about anyone who loves the outdoors. let's say we want to put a stop to all the logging and mining going on. no matter your political belief, the time to say you want the mountains and the outdoors protected is now. I'm sure may ilang mga kampanya pa...sana maraming sumali sa susunod. Dala kayo bike,mag running shoes,mag picket at magalit na rin kayo sa mga abusado--syempre lahat tayo yun.

This is from an e-mail from MFPI yahoo group

WAKASAN ABUSO SA KALIKASAN (Dec 16, 2004)

2004-12-15T13:28:00.000+08:00

To: "MFPI" mfpi@yahoogroups.com

From: "Melay Simoy" melisimoy@yahoo.com

Date: Tue, 14 Dec 2004 17:51:23 -0800 (PST)

Subject: [mfpi] WAKASAN ABUSO SA KALIKASAN (Dec 16, 2004)

WAKASAN ABUSO SA KALIKASAN is a solidarity run and march from DENR Q.C. to Malacanang, calling for an end to the destruction of our rainforest. This run will be led by Fr. Robert Reyes tomorrow, Dec 16, 2004 @ 7am with other mountaineers and concerned groups. An ecumenical service will open the activity by 6am at the Quezon Memorial Circle, participated by GOMBURZA,TBAK, MFPI, AKBAYAN, HARIBON, concerned artists for the environment and others.

More participants are welcome.

ADTREK-MC Goes Beyond Mountaineering

2004-12-13T09:57:00.000+08:00

Bilang tugon sa panawagan ng ilang ahensya ng gobyerno at ilang pribadong sektor matapos ang sunud sunud na bagyo, bumuo ng isang volunteer group ang ADTREK. Matapos ang ilang tawag sa DSWD, NDCC, PNRC, MFPI at ABS-CBN tutungo ang grupo sa ABS-CBN Foundation bilang volunteers na ang nais ay ma-deploy sa Quezon upang makatulong sa pamamahagi ng relief goods.

mga volunteers sa sagip kapamilya noong sabado. nahati ang grupo sa tatlo. 2 nagpaiwan sa abs-cbn foundation volunteer center para mag-repack, 5 na-deploy sa bulacan, at 4 sa bicol for relief good distribution operation

Sabado ng umagang umaga, nagtungo ang walong miyembro sa foundation. sa kadahilanang nakaalis na ang mga grupong patungng Quezon, nagkasundo ang lahat na manatili duon,habang umaasang made-deploy, upang tumulong sa pagrerepake ng mga donations, taga-load at unload ng mga sako-sakong donations sa mga truck na naghahakot. habang tahimik na nagtatrabaho ang grupo kasama ng ilan pang volunteer ay may isang matandang lalaki ang galit na galit na nagsisisigaw sa kalsada, bakit daw makalat sa harapan ng bahay nya? " this is my property!... you're damaging my property!" kasabay ng mga katagang iyon ay ang pagsipa sa ilang kalat na sinasabi nya. oo nga. makalat ang lugar ng datnan namin yun. isang palatandaan na marami ang taong naroon ng gabing nagdaan upang tumulong sa madaliang pangangailangan ng mas maraming taong nasalanta. naisip nya kaya yun habang nagwawala sya? naisip nya rin kayang sa dinami dami ng kapitbahay ng foundation ay sya lang yata ang ganun? para di na lang humaba ang kanyang litanya ay nagtulong tulong na lang ang lahat ng volunteer dun upang linisin ang lugar.

dito pa lang ay nahati na ang grupo, ang lima ay isinama sa isang truck na syang naghahakot ng mga natapos ng i-repack na relief, sa madaling sabi, mga kargador. nakailang balik din sa gandia, studio 14 at amoranto hangang sa nagkaroon ng assignment ang grupo - BICOL. habang naghihintay ng oras ng pag-alis, nabuong muli ang adtrek sa amoranto. dito ay ilang trak ang
tinanggalan at nilagyan ng sako-sakong relief ng makailang ulit. dumating pa ang tatlong adtrekkers at ang coordinator ng mga volunteer at sinabing pwedeng umabot ng 3-4 na araw ang operation sa bicol. tapos tayo dun!!! uwian na? usap muna ang lahat, sa huli ay apat lang ang nagnais na tumuloy sa bicol. at para mas exciting, may kasama kaming 2 6X6 truck ng air force at ang mga volunteer ng fedex/air 21... nang mapuno namin ang truck ng fedex/air21 ay sumama na kami pabalik sa scout gandia upang dun na hintayin ang ilang minuto bago tumulak pa-bicol, yun ang akala namin...

sako-sakong mga damit at pagkain ang binuhat ng mga volunteers, inihahanda ito para deployment sa mga lugar na nasalanta ng bagyo. kitang-kita sa mga mukha ng mg mga adtrekkers ang taos sa pusong pagtulong, kahit mahirap at nakakapagod ay tuloy-tuloy pa rin ang serbisyong totoo :)

pagbalik namin sa opisina ng AFV, wala pa raw yung makakasama namin sa bicol, standby lang daw kami... medyo nahihiya naman ang group na nakatambay lang sa labas, kaya kahit alam na may byahe pa ay sige pa rin ang pagtulong sa pagbubuhat pag kailangan. ilang sandali pa ay nagpatawag uli ng meeting si el presidente, yung di makakasama sa bicol ay isasama sa operation sa bulacan, 6 ang naatasan dito. matapos pa ang ilang oras ay lumakad na ang Bulacan team, 5 adtrekkers, 3 AFV's, 7 PNP personnel. teka, di ba't 6 yung dapat na kasama? oo nga, sana... ang problema, isang 6x6 lang ng PNP ang gagamitin nila, wala ng paglagyan ng tao. kaya iwan na lang ang isa... ok lang yun, sobra naman sipag ni daddy bad grass sa paghahakot e (sino yun!!!??)... ano naman ang nangyari sa Bicol team? ayun, nakatunganga pa rin...

lulan ng 6x6 pnp truck na ito ay relief goods na sapat sa 1000 pamilya. kabilang sa grupo na ito ay 5 na adtrekkers, 3 na abs-cbn volunteers, at 7 na pnp officers

dinumog ng mga tao ang evacuation center na ito sa barrio matiktik sa norzagaray bulacan, hindi lang mga evacuees ang nakinabang sa relief good na dala ng sagip kapamilya, pati na rin mg residente ay nakipila na rin, tsk tsk tsk

past 5pm ng ipatawag na ang Bicol team, inayos ang mga dadalhin... pupunta raw muna kami sa audience entrance ng channel 2 upang duon i-meet yung 2 6x6 ng militar. sa kabuuan, 4 adtrekkers, 4 AFV's, 6 PAF's, 3 galing sa fedex/air21 at 3 galing sa mekeni products ang bubuo ng Bicol team. matapos ang ilan pang paghahanda at ilang mga paalala ay handa na sana ang grupo, isa na lang ang kulang... hapunan. medyo gabi na rin at medyo gutom na ang lahat. matapos ang masarap na hapunan, lakad na ang grupo. hiwa-hiwalay ang 4 adtrekkers at 4 na AFV's sa apat na trak na gagamitin.

sila po ang matitipunong grupo na na-deploy sa bicol

pagsakay pa lang ng 6x6 ay ikinasa na ng mga katabi naming sundalo ang mga armalite na dala nila... tila ba naghahanda sa giyera,kakalabitin na lang ang gatilyo nito. di namin malaman kung makakaramdam ba kami ng security o para yatang mas gusto naming kabahan... sino naman ang di mag-iisip ng kung anu ano? hindi ba't kailan lang ay sampung sundalo na tutulong sana sa mga nasalanta ang in-ambush sa bulacan. ito rin ang isang dahilan kung bakit late kami ng 6 na oras. gusto ng mga sundalo na lahat ng gilid ng truck nila ay may banner ng AFV o channel 2, and take note sila ang nakagitna sa apat na truck. sa isang banda ay ok na rin yung nag-iingat. habang nasa byahe na kami, mga bandang 8pm, ay napag-alaman namin na katatapos lang ng bulacan team sa norzagaray. dahil sa gabi na at medyo mataas pa ang tubig sa ilang bahagi ng bulacan ay di na sila nakatuloy sa angat. napag-alaman din namin na nasiraan pa sila habang pabalik ng foundation.

matapos ang 3 stop over, isang ligaw, at siyam na oras na byahe ay binabaybay na namin ang quirino highway at dito kami naipit ng sobrang trapik. dahil medyo madilim pa at medyo liblib ang lugar ay alertong alerto ang mga kasama naming militar. habang abala ang team lider namin sa pakikipag-usap sa PDCC at mga kinauukulan para makaalis kami dun sa lalong madaling panahon ay isang military official ang lumapit sa mga kasama namin. nang malaman na anim lang ang kasama naming sundalo ay tumawag sya sa isang kampo malapit dun upang magpadala pa ng ilang sundalo sa lugar habang di pa kami makaalis dun, mabuti na nga rin yung nag-iingat. at sa tulong nga ng eskort naming taga PDCC ay binigyang priority ang aming convoy na makadaan dun... ang sanhi ng trapik ay ang gumuhong kalahating bahagi ng maharlika hi-way sa may bandang sipocot, kaya pala kung ilang kilometro ang pila ng mga 10 wheeler at container van. at sabi ng ilang driver dun ay isang linggo na sila dun na naghihintay na magawa ang kalsada. matapos pa ang ilang oras na byahe ay narating din namin ang ABS-CBN Naga station, 13 oras mula channel2 sa QC hanggang Naga City.

sa kabila ng panganib na kasama ang militar sa ganitong klaseng operation ay di alintana ng mga adtrekkers, makatulong lang sa mga kapatid nating nasalanta ng bagyo

ang masamang kondisyon ng lansangan ay di hadlang para maisagawa ang relief operation

sa kabuuan ay anim na bayan sa camarines sur ang nabigyan ng relief goods ng foundation, humigit kumulang sa tatlong libo. lahat ng pamimigay ay tinapos lang sa luob ng isa't kalahating araw, kasama na duon ang konting tulog. sa dami ng dala naman ay di pa rin nagawang bigyan ang lahat ng pamilyang nakapila sa bawat bayang aming pinuntahan. may maririnig kang pasasalamat, pakunswelo mo na yun, may mga kung anu-ano ang sinasabi lalo na at di mo nabigyan. mabigat pa nun ay pag kinausap ka nila gamit ang lenggwahe nila, maghahanap ka muna ng translator mo bago kayo magkaintindihan. sa aming obserbasyon ay hindi ganun ka-grabe ang inabot nila sa mga bagyong nagdaan na gaya ng inabot ng nueva ecija, quezon at aurora. ang ilan sa problemang nakita namin ay ang mga binahang palayan at black out sa maraming lugar at ang gumuhong kalsada sa maharlika hi-way. matapos ang huling bayan na dinalhan namin, ang bayan ng camaligan, ay pinakain kami ng vice-mayor dito sa isang masarap na kainan sa Naga City. matapos ang hapunan ay ilang volunteer ang dumaan sandali sa simbahan ng Peñafrancia. nang makabalik sa station ay pinaghanda agad kami para sa byaheng pabalik ng manila. ayos! uwian na, sa matagtag na byahe na lang kami magpapahinga. may 2 pasaway na nag-setup ng mga hammock nila sa luob ng truck na sinasakyan namin. akala nila ay magiging masarap ang tulog nila. bwahahahaha!!!! mas naging matagtag para sa kanila ang byahe at mas mabilis silang nahilo kaysa makatulog. paano ba naman, kung magpatakbo ang aming mga driver ay akala mo bang hinahabol ng bagyo sa bilis. makalipas ang mahigit sa walong oras na byahe ay di na namin namalayan na nasa alabang na pala kami.

si mr. tigasin ay may malambot na puso sa mga kababayan natin na nasalanta ng bagyo

napapawi ang pagod ng mga voluntees kapag nakikita mo na nagiging masaya ang mga evacuees sa tulong na natatanggap nila

6 na munisipalidad ang natulungan ng bicol relief operation group sa loob ng 2 araw. nakakapagod ika nga ng mga volunteers pero masaya ang pakiramdam dahil naging matagumpay naman ang operation doon

sa araw ng pagbalik namin ng manila(martes), ay isang grupo na naman ng adtrekkers ang nabuo upang sila naman ang magtungo sa foundation at tumulong sa kung anu mang paraan. matapos ang isang maghapon na pagrere-pack at pagbubuhat ay na-deploy rin sila sa ibang bayan naman ng Bulacan.

Reflection:

sa kabuuan ay 14 na miyembro ng ADTREK-MC ang kusang luob na nagtungo sa foundation upang makatulong sa anumang paraan na magagawa nila. anuman ang nagtulak sa kanila upang gawin yun ay walang nakakaalam kung hindi tanging sila lamang. ngunit wag sana nating kalimutan na ilan lamang sila sa libo libong tumulong sa mga kapatid nating nangangailangan. kung wala ang mga donasyon, ang pagtulong sa pagrere-pack ng marami, ang pagbubuhat, pag-transport ng mga relief at pamamahagi nito ay di rin magkakaruon ng katuparan ang isang relief operation. isang maliit na tulong ng bawat isang tao, kapag pinagsama sama ay sadyang nakamamangha. wag din nating kaliumutan na di lamang ABS-CBN foundation ang may relief operation, ang channel 7, NDCC, DSWD, PNRC at ilang pribadong sektor. tunay na lumalabas ang pagkakaisa ng mga Filipino sa mga ganitong pagkakataon? kailan kaya magtutulungan tulad nito na walang sakunang magaganap?

sa ganang akin, ang lahat ng paghihirap at pagod na ibinigay ng mga volunteer ay di kayang tapatan ang paghihirap na nararamdaman ng mga kapatid nating nasalanta. kung makikita lamang ng personal ng bawat Filipino ang dinaranas nila ay malamang na maisip nila ang ilan sa mga ito: mapalad ka pa dahil ang problema mo lang ay wala kang load na pang-text, wala kang pera upang makasama sa gala ng barkada o makakain sa mamahaling restaurant, wala ka pang bagong damit para sa pasko, nawalan ka ng boyfriend/girlfriend. ikaw, oo... ikaw nga na nagbabasa nito ngayon, mapalad ka kung ito lang ang problema mo. silang nasalanta? wala ngayong makain, walang ilaw at ligtas na tubig na maiinom, nawala ang bahay, nawalan ng kabuhayan at ilan ay nawalan ng mahal sa buhay..... mapalad ka at nababasa mo pa 'to ....

need volunteers!

2004-12-03T10:20:00.000+08:00

Mail from MFPI

To: mfpi@yahoogroups.com

From: "MFPI Philippines" <mfpi_safetycom@yahoo.com>

Date: Thu, 2 Dec 2004 02:03:26 -0800 (PST)

Subject: [mfpi] REQUEST OF VOLUNTEERS....

To our fellow mountaineers,

The MFPI Mountain Safety Committee are calling for volunteers for possible deployment in Rescue and Relief Operation for the affected areas of the typhoon Yoyong. The MFPI President Regie Pablo has coordinated DOTC Usec. Art Valdez for land transport vehicles and for a possible of airlift support. Volunteers are requested to call or txt Mark Murcia (0917-8414614) for proper coordination.

Thanks!

SAFETYCOM

mt. malabo

2004-11-30T15:39:00.000+08:00

nakakatawag pansin ang mga nakaraang climb ng adtrek tulad ng sa mt makulit, mt halfcon, at mt malabo pero sabila ng lahat masaya pa rin, di nawawalan ng pag-asa at matatag pa rin, di kaya epekto yan ng bmc? hehehe, that the spirit!

si risk07 nalang magtutuloy ng mga kwentong naganap sa mt malabo. >>>abangan<<<

mt. halfcon

2004-11-10T13:15:00.000+08:00

Ito ang kwento ng "kabiguan" daw ng ADTREK sa pag-akyat sa Mt. Halfcon.

Miyerkules, dalawang grupo ang naunang pumunta sa Mindoro, ang una ay upang mag-sekyur ng kanilang permit at ang ikalawa ay upang duon na makapagpahinga bago umakyat kinabukasan. Ang siste, pag dating ng naunang grup, wala si meyor pati na rin ang pipirma para sa turisim. Si meyor, nag-aanak sa mass weding kasama ang kanyang may-bahay, na sya rin palang pipirma para sa turisim. Sa madaling sabi, ang dalwang pobre sa unang grup ay walang nagawa kundi hintayin si meyor sa labas ng simbahan. At sa hinaba haba man ng kasalan, sa hanimun din ang tuloy, este natapos din ang seremonyas. Pagkatapos na pagkatapos ay pinapasok kami ng eyd ni meyor sa luob ng simbahan upang magpapirma ng permit. Isa lang masasabi ko kay meyor, mabait at konsern sa kapakanan nating mga mawnteynir, sa ganang akin lang naman yun…Matapos kay meyor ay sa pulis isteysyon naman nagpunta ang grupo para sa paynal aprubal ng permit. Binigyan kami ng konting payo tungkol sa mga "pogi" sa Mt. Halcon, sa limatik at sa putikang aming susuungin.

At ng makumpleto na ang aming permit, byahe agad kami papuntang dyamp op, sa Lantuyan. Duon kami magpapalipas ng gabi kina aling meri at nanay tseri. Sa byahe pa lang ay sinalubong na kami ng ulan, at hindi magandang senyales yun para sa amin. Dahil sa traysikel lang ang nasakyan namin ay hindi kami naihatid hanggang kina aling meri, di raw kaya ng traysikel, sabi ng drayber. Kaya wala kaming nagawa kundi maglakad ng kung ilang metro sa gitna ng ulan at dilim. Napakaagang pahirap nun…

Matapos na marating ang dyam op, nagpaluto kami ng makakain at naghanap ng masisilungan para sa gabing iyon…at matapos ang ilang tawaran ay nakakuha rin kami ng maayos na matutulugan. At talaga namang maayos at maganda ang kubong aming nakuha, kasya kahit siguro 12 katao. Para masarap ang tulog ng lahat ay tumoma muna ng 2 bilog, kahit na nga bitin yun ay pwede na rin…

Habang himbing na ang lahat ay tumawag si babsie, naruon na rin daw sila malapit kina aling meri, ngunit, subalit, datapwat di nila malaman ang tamang daan. Pagtingin sa orasan ay alas tres na ng umaga at umuulan ulan pa rin. Matapos ang ilang palitan ng pito, ay nahanap na rin nila ang kubong aming tinutuluyan. Ang ilan naman sa kanila ang natulog habang ang unang grupo ay naghanda na ng mga gamit. Bago mag ika-lima ng umaga ay ginising na ang lahat upang maghanda na at mag-almusal. Matapos ang kainan, paynal tsek, ilang paalala, piktyur teyking at dasal ay lumakad na ang grupo. 19 na hinati sa tatlong grup, tamang tama sa tatlong tim lider na nakapunta na duon.

Unang bahagi ng lakaran ay ang pagtawid sa hanging brids sa Carayrayan river. Ang usapan ay per grup ang pagtawid upang di masyadong magalaw ang tulay. Pero sadya yatang makukulit ang grupong ito, di pa man nakakapangalahati ng tulay ang grup 2 ay sumunod agad ang grup 3 ng marinig ang "piktyur, piktyur". Kaya hayun, tili naman ng tili ang ang isa dahil natatakot sa tuwing umuugoy ng malakas ang tulay. Matapos ang pagtawid sa hanging brids, asolt naman! kulang kulang din na isang oras na puro pataas, mga 45-70 degri ang slowp. pagtawid ng unang ilog ay may nadaanan kaming dyanksyon, ang kaliwa ay may treyl sayn...rong wey/do not enter. sa di malamang kadahilanan ay ito pa rin ang piniling daan ng treyl master. ngunit makalipas lang ang ilang minuto ay mukhang di na pamilyar sa kanya ang daan na ito at may isa na namang dyanksyon. miting muna ang tatlong grup lider, tanungan kung tama ba ito. sa huli ay naghiwa-hiwalay ang mga lider, ang lider ng mid at teyl grup ay nagtig-isa sa dalawang daan, habang ang pasaway na treyl master ay nagbaktrak papunta sa naunang dyanksyon. pahinga muna ang iba. para mas masaya, dinagdagan pa ng buhos ng ulan. Nang magkita kita uli ang tatlo, nagkasundo na magbaktrak ang buong grupo, gud. bakit kaya yung may harang ang dinaanan nya? masukal daw kasi yung walang harang at mas malinis yung treyl na may sayn na "WRONG WAY", aaaah, yun naman pala e,ok. dito rin sa lugar na ito, nagsimula ng dumami ang mga lintek na limatik.

Tuloy uli ang lakaran, maputik at malimatik. madalang ang pahinga dahil sa takot na mas madaling malimatik at bihira din ang piktyuran dahil nga nagsisimula na ang ulan. marahil dahil sa mga ginawang pisikal na paghahanda ng grupo ay nakayanan nito ang medyo mabilis na peysing. yun nga lang, pagsapit ng ika-11 ng tanghali ay isa isa ng nagrereklamo ang mga ito sa gutom. sino nga naman ang di gugutumin, alas-5 pa ng umaga ng mag-almusal at matinding lakaran na ang ginawa nila. nais man ng mga lider na habulin ang ginawa nilang lunch area nuon ay di na makapaghintay ang ilan, kaya napilitan din sila na miryenda muna. matapos makabawi ng konting lakas ay sige na naman sa paglalakad, matapos ang maputik pa rin, mabato at magkaminsan ay mababangin na daan, narating din ang sinasabing lunch area, umaambon pa rin pero tuloy sa pagkain, tila ba ilang araw na di kumain.

Nakaraos din sa gutom, pero di pa tapos ang lakaran kaya hala sige lakad! di pa man nakakalayo ay may nasalubong na pauwing grupo. di raw sila nakapunta sa summit dahil nga sa sama ng panahon sa taas. "definitely, mataas ang tubig ngayon sa dulangan". hayan tuloy, habang naglalakad ay kung anu-ano na ang naglalaro sa isip ng ilan, mataas nga kaya ang tubig sa ilog? makakatawid kaya kami? magawa kaya naming marating ang summit? pero bago sagutin ang mga tanung na yan, kailangan muna naming maabot ang campsite. matapos ang sandamakmak na riber krosing, walang humpay na ulan, paglusong sa baha at putik, pagdaan sa madudulas na bato, gilid ng bangin, walang humpay na tanggalan ng limatik, maya't mayang tanung ng "malapit na ba?" at mahigit sa tatlong oras na lakaran, narating din ang aplaya. ito ang magiging campsite sa unang gabi.

Talaga yatang di kami tatantanan ng ulan, di pa man nakakapangalahati sa pagtatayo ng mga tent ay buhos na naman! pero dahil walang ibang choice, tuloy! nagtayo ang ilan ng tolda upang duon magluto at kumain. pero dahil nga sa panay ang ulan at may panaka nakang lakas ng hangin, ang grup 2, sa luob ng bestibyul na lang nagluto at sa luob ng isang tent nagkainan. dahil ayon sa IT, walang sosyals ngayon, maagang natulog ang karamihan. lumipas ang maulan na magdamag, ang ilan ay gininaw ng husto, ang iba naman ay binaha ng konti, pero pinilit pa ring makatulog para makabawi ng lakas.

Dey2
Tanghali na nagising ang karamihan samahan mo pa ng masama pa ring panahon, kaya ang naging pasya ng tim lider, assault na lang sa summit. matapos ang agahan at sanlaksang paghahanda, tumulak na patungo sa minimithing summit. mabilis na mabilis ang peysing ngayon, tila ba may mga humahabol na kung anu. pagdating sa dulangan river, tyempong may napadaan na mga mangyan at gumawa ng isang tulay para masimulan ang pagtawid dito. miting muna ang grup, nagbigay ng taning si TL, kailangan daw na bago mag 2pm ay nasa summit na kami. anu naman ang mangyayari kung di umabot? kung di umabot, kahit nasaan pa kami ng 2pm, babalik na sa campsite. kasi naman, dapat maaga talagang nag-start ang assault at 1pm ang target sa summit, pero talagang di maiwasan ang pasaway at maangas sa grupo e. eniwey, nag-agri ang lahat sa gusto ng TL. kaya ang nangyari, halos magtakbuhan na ang lahat sa pagmamadali, marating lang ang tuktok. medyo maganda pa ang panahon ng mga oras na yun at wala halos limatik kaya walang problema. hindi na iniinda ang mga baha at putik, sige lang ang lusong. may mga nadudulas na pero sige pa rin, may sira ang sapatos, ayaw pa ring tumigil.
Umabot kami sa balugbog baboy o gulugod baboy o kung anu pa mang tawag dun, basta kamag- anak yata yun ni babsie. ang mga grup lider ay nagulat sa bilis ng peysing, kaya nabuhayan ng luob ang lahat na maaabot namin ang summit sa takdang oras. matapos ang ilang piktyur at konting pahinga, takbo na naman. natawid namin ang isang maliit na batis, wala pa ring problema. ngunit ng malapit na sa susunud na water source, isang pangyayari ang babago sa lahat. sa di inaasahang pagkakataon, may isang nadulas at tumama sa bato ang binti at napatuon pa ang kamay. ARAAAYYY!!! geym ober na ba? matapos suriin ng TL ang kalagayan nya at napag-alamang di nya na kakayanin, nagdesisyon ang karamihan na babalik na ang buong grupo. bakit karamihan lang? dahil aminin nyo man at sa hindi, hindi lahat ay sumang-ayon dito. bagama't nais ng nadulas na ituloy ng grupo ang assault at magpapaiwan na lang sya at babalik na lang sa campsite, kasama ng ilang nag-volunteer na samahan sya, ninais pa rin ng karamihan na bumalik na lang, ano pa nga ba ang magagawa ng iba, e lahat ng grup lider ay pumayag na bumalik na lang lahat. matapos syang mabigyan ng 1st aid, nagsimula na ang mabagal na pagbalik sa campsite. habang naglalakad ay nabuo ang bagong plano, assault kinabukasan, 4am ang start, yung kung sino na lang ang gustong sumama, ang ayaw ay magpapaiwan na lang sa campsite. sa kabilang banda ay nagawang pagmasdan ng grup ang kanilang mga nadaanan, di kasi halos nagawa yun dahil nga nananakbo sila.

Ang nangyari, piknik na lang sa dulangan river. pagdating ng teyl grup (karamihan ay galing na sa grup 1 and 2), naliligo na ang ilan at nagpapatuyo na ng mga basang damit sa matinding sikat ng araw. yun ang akala namin, na magtutuloy tuloy na ang magandang panahon. habang masayang nagkakainan ay bumuhos na naman ang ulan, talaga naman o... matiwasay pa rin kaming nakabalik ng campsite matapos ang maulan na tanghalian. nang gabing iyon habang nagluluto ang lahat ay bumuhos na naman ang ulan, tila ba wala talagang katapusan ito. buti na lang at habang nagkakainuman ang ilan, dahil ang iba ay mga tulog na, nakisama ng konti ang panahon. nagkaroon ng konting clearing kaya lumiwanag ang campsite dahil sa sinag ng buwan. pero di rin nagtagal yun dahil... alam ko nasa isip mo, umulan na naman? TAMA! buhos na naman ang ulan buong magdamag na yun hangang paggsing kinabukasan.

Dey 3
Umaambon ambon pa habang nag-aalmusal ang lahat hanggang sa pag-aayos na ng mga gamit ay wala pa ring humpay. kaya lahat ng gamit namin ay basang basang basa. talagang tunay ang sinasabi nila, maraming water source dito sa halcon... maraming ilog, batis, bukal at isama mo na rin ang galing sa taas, ang ulan. matapos makapag-impake ng lahat at makapagdasal ay nagsimula ng bumaba ang grupo. tama lang ang peysing, bumabagal lang sa tuwing napapadaan sa mga maputik, madulas at mabatong pababang daan. habang nananghalian ang grupo ay nagkaroon ng konting panik, sa di malamang dahilan, ang isa sa amin ay pinasukan ng limatik sa mata. paano kaya nangyari yun? di nya nakita habang pumapasok? bakit may tinitingnan syang iba? At sa hinaba haba at sa tagal ng paglalakad ay nakabalik rin kami kina aling mary sa lantuyan. di na ginawang maligo ng ilan duon sa carayrayan river, dun na lang kina mike sa naujan naligo ang iba. dun kasi kami magpapalipas ng gabi, dahil nga
maaga kaming bumaba di ba? dapat ay linggo pa ang baba namin galing dulangan. ang mga nangyari kina mike ay ibang kwento na lang... masyado na itong mahaba e... siguradong masakit na ulo mo kababasa nito.

Reflection:
Sa dinami dami ng paghahandang ginawa ng grupo, di pa rin narating ang summit. hindi dahil sa kulang pa, halos pinanis nga ng karamihan ang treyl. kung kalikasan na mismo ang ayaw ay wala na tayong magagawa dun. bagama't nakapanghihinayang ang pagod, gastos at oras ay tingnan pa rin ang mabuting naidulot nito. naging masaya pa rin naman ang bawat isa kahit paano hindi ba? kasama sa pakikipagsapalaran sa mga kabundukan ay ang tsansang maabot ang tuktok nito, come to think of it, sa dinami dami ng group na nagtangka ng mga panahong iyon, walang nakapunta sa summit. at tayo lang ang grupong tumawid ng dulangan ng taym na yun. sa ganang akin, kung walang nadulas sa atin at bumuhos pa rin ang ulan, di rin natin ma-enjoy ang summit(pero kahit na, sayang talaga, at least narating man lang) at malamang ay naging miserable ang buhay natin pababa galing dito. sa tuwing naaalala ko ang mga ginawa ng grupo at mga pinagdaanan ay di ko maikaila sa aking sarili na ang mountaineering nga ay ang tinatawag nilang "the art of suffering". sino naman ang hindi magdurusa sa walang humpay na ulan, paglusong sa tubig baha, pagdulas sa putikan, paggapang sa mga landslide sa gilid ng ilang bangin, madudulas at mababatong daan, at ang walang kamatayang mga LIMATIK. idagdag mo pa ang maraming nasakang, bwahaha!!!

Pero tulad ng pangako ng bawat isa, WE SHALL RETURN! Hindi upang ma-conquer ito kundi upang muli ay subukang masaksihan ang magandang likha ng nasa itaas. ang sigaw ngayon ng ADTREK, halfcon! halfcon! halfcon!

by Eric E 11.10.04

Oo nga naman pala, sa hinaba haba ng kwento ay bakit nawala si TUOD… aaahh, alam ko na kung bakit, masyado kasing tahimik sa likuran (swiper grup). Mukhang masyado ang kaba sa limatik e. bawat hakbang ay masusing pinagmamasdan sa nakaambang "kaibigan" nya. Pero kung nakita nyo sya, mag-iisip kayo kung paano pa makakapitan ng limatik si TUOD. Ang suot nya kasi ay ang mga sumusunod… jogging pants, sa luob nuon ay naka tights pa sya, medyo mahabang medyas, syempre nakasapatos at may gaiters pa… tapos naka-brief din siguro sya, ewan ko lang ha, di ko rin sure kung meron nga e. kung ako man ang limatik, mahihilo muna ako ng husto bago makakapit sa balat nya. Meron din syang arm guard para sa braso nya. At sa dinami dami ng suot ay nag-spray pa ng off, nagpahid pa ng vicks sa mukha at leeg, at may nakahanda pang alkohol… ibig sabihin nun, hindi sya takot sa limatik… naghahanda lang po ng husto. Naisip ko lang, kung sya kaya ang napasukan ng limatik sa mata, ano kaya ang gagawin nya? Mag-collapse kaya yun sa nerbyos… buti na lang at di nakasipsip sa kanya ang mga kaibigan nyang limatik. SAYANG!!!

Babsie, salamat sa malasakit mo ha, tunay na magkaibigan talaga kayo ni TUOD. Gusto mo patas lagi kayo… sana naman ay masaya ka na sa karagdagang kwentong ito.

by Eric E. 11.12.04

Summit...

2004-10-21T17:10:00.000+08:00

Mt. Makulot (Double Traverse)...para sa Halcon

2004-10-20T10:05:00.000+08:00

photo by : j. nazareth

Huling yugto ng paghahanda para sa Halcon ay dumating. Ang target… dalawang traverse ng Mt. Maculot. Maangas? Medyo… pero mas maangasan ka kung malalaman mong ginawa lang ito sa luob ng 9hrs, kasama na dito ang isang oras para sa lunch break. Di lang yun, pul batel gir pa ang karamihan sa kanila. Ibig sabihin, kung ano ang dadalhin nila sa Halcon, e yun din ang dala dala nila dito.

At ito ang kwento ng kaangasan ng ADTREK at ilang bisita sa Mt. Maculot.

Nagsimula ang ilan sa grupo nung ika-16 ng Oktubre, apat sa kanila ay nag-nayt trek ng 10pm at ang apat pa ay 2AM na. ang lima naman ay mas maangas, bumaba pa sa taal leyk at dun magpapalipas ng gabi at susunud na lang daw kinaumagahan. Bakit mas maangas? Ikaw na ang umakyat-baba ng 1,500 steps na hagdan wan wey at maglakad ng kulang kulang dalawang kilometro, di ba mas maangas yun? Ang ilan naman ay susunud na lang sa kamp sayt sa linggo ng umaga.

Pag dating ng naunang apat sa kamp sayt, nagtalo talo pa kung maglalagay daw ba play syit, di kasi malaman kung uulan ba o uulan. Buti na lang at may kasamang weder porkaster, at ito ang kanyang payo… "klawdi ngayon kaya medyo maulap, hindi uulan yan". Aba'y natural!!! Pag klawdi e maulap, di ba't tinagalog lang yun… maloloko naman kami nyan sa'yo e… mga bandang alas-tres ng umaga, habang ang lahat ay mahimbing na natutulog, dumating naman ang apat pang kasama. Reklamo agad ang narinig namin sa isa, sa simula pa lang daw ng lakad nila ay medyo nagdidilim na ang kanyang paningin. Hindi kaya dahil sa nayt trek sila kaya medyo madilim? Palagay nyo? Ginamit kaya nya ang hed lamp nya? Pagkatapos i-set-up ang kanilang tent, tulog na rin agad, wala ng sosyals at piktyuran ngayon….

Linggo, matapos magdatingan ang ilan pang kasamahan, maliban sa dalawa pang leyt, sinimulan na ang paghahanda sa matinding pahirapan, isang pagpapahirap makasama lang sa Halcon. Sa simula ay nagagawa pa ng ilan ang makapagpa piktyur habang nasa treyl. Masukal ang unang bahagi, at maputik, matinik at paahon ang sumunud. Bawat isa ay may kanya kanyang paraan upang malibang at hindi isiping babalikan pa nila ang daang ito makalipas lang ng ilang oras. Meron dyang pakanta kanta, panay ang angas, meron naman panay ang sigaw ng "distansya amigo", kawawa naman ang nasa likod nun. At ang ilan naman ay nagsasabing "para sa halcon" sa bawat hakbang nila. Medyo natagalan ang grupo sa pag-akyat, dahil trapik. Ha? Di ba't sa EDSA lang ang trapik? May nasalubong kasi ang grupo na mga pababa naman ng kamp sayt galing sa sumeyt. Makalipas ang mahigit sa isang oras, narating ng grupo ang tuktok ng makulot, dito na rin nakahabol ang dalawang leyt. Matapos ang ilang minutong pahinga at konting miryenda at walang piktyuran, lakad na naman ang pasaway na grupo.

Mabato ang sumunod na bahagi ng lakaran, sa isang parte nito ay kailangang gumamit ng lubid ng ilan. Dito ay nakakuha ng pagkakataon na makapag piktyur teyking habang isa-isang bumababa. Matapos ang pagbaba sa mababatong bahagi, init ng araw, pagbaba sa hagdanan at ilang oras pang lakaran ay narating na rin ang dyamp-op sa ibaba ng grotto. Salamat naman po… natapos na ang isang rawnd, tapos na ang kalahati ng paghihirap. Tsaw taym muna, hanap ng tindahang mapupuwestuhan at mabibilhan ng sopdrinks. Awa ni kulapo, may nahanap naman ang grupo, may tinda pang saging kon yelo, at binigyan pa kami ng libreng malamig na tubig. Marahil ay nahabag sa aming itsura.

Habang nanananghalian ay napag-alaman ng grupo na isa sa kanila ay hirap ng maglakad at handa ng sumuko sa lakad na ito…meron bang susuko sa grupong ito? May iniwan na ba sa ere ang ADTREK? Hindi ba’t wala pa, at hindi ikaw ang magiging una. Marahil sa pinaghalong sandamakmak na kantyaw at sanlaksang paghikayat upang tapusin ang sinimulan, hindi nga sya sumuko. Nagtanung ang ilang residente duon kung pauwi na kami, ngunit ng aming sabihin na hindi pa at pabalik pa kami sa aming pinanggalingan, mababakas sa kanilang mukha ang gulat at tanung. Marahil ay naiisip nila " naghahanap ba talaga ng sakit ng katawan ang mga batang ito?" At matapos nga ang isang oras na lants breyk, lakad na naman ang grupo. At sa pagkakataong ito ay nauna na ang ilan, sa isang banda ay mabuti na rin ito upang hindi maipon ang buong grupo sa parteng kinakailangang isa isa lang ang pagdaan o pag-akyat.

At tulad ng inaasahan, marami na sa grupo ang nakakaramdam ng matinding pagod sa rawnd tu. At marahil ay nagtatanung sa sarili, "bakit ba ako nakasama dito?" o kaya naman ay "sino bang walang magawa ang nakaisip nito?" Pero tulad din ng inaasahan, walang sumuko. Maraming maaring dahilan, ang mangilan ngilang biruan ng grupo, ang paghikayat sa bawat isa, at marahil ay ang determinasyong tapusin ang nasimulan. Determinasyon at kahandaan na syang kakailanganin ng bawat isa sa halcon. Habang papalapit ng matapos ang paghihirap ay unti unti na ring nagbibigayan ang mga tuhod at katawan ng ilan. Meron nga daw nawala na ang ankel nya, bumigay na raw. Yun kayang anti nya, bumigay na rin? Pero ang malupit sa lahat ng kwentong ito ay ang pag-iibigan ng dalawa nating kasama… pag-iibigan nga ba o pag-ibig ng isa? Di ko pa kasi alam kung da filing is myutuwal…pag nalaman ko, share ko agad sa inyo ha….kahit anung pagod ni lalake at kagustuhang matapos na ang paglalakad, ay talaga namang di nya iniwan ang sinisinta, bwahaha.. Parang mga linya ba sa pelikula nung unang panahon? Sa hinaba haba man ng lakaran, natapos din ang paghihirap. At di nakapagtatakang nahuli ang mga tropang galing pa sa taal leyk. At ang sumalubong sa bawat isa, masarap na pansit bihon at malamig na kowk.

Sa pagtatapos ng akyat na ito, maraming napatunayan ang bawat isa sa grupo. Determinasyon ang pundasyon upang ipagpatuloy ang nasimulan kahit na nga marahil ay maraming balakid sa iyong dadaanan. Kung iyong nanaisin ay mas mangingibabaw ang lakas ng isipan sa lakas ng katawan kung magpokus ka lang, tulad nga ng lagi kong sinasabi, "it's only in you're mind…you can do it, just believe in yourself!" Maaring pwede na nating sabihin, na handa na pisikali ang bawat isa para sa Halcon. Ang pagdyaging, ang treyning klaymb sa makiling, ang pag-akayat sa pico, manabo at makulot (isang trabers lang) at ito nga, ang maangas na dobol trabers. Maliban na lang sa paghahanda sa limatik, yun na lang siguro ang problema ng ilan sa atin, di ba TUOD? Hindi naging ganung karami ang piktyur teyking sa akyat na ito, marahil ang gusto ng karamihan ay tapusin na sa lalong madali ang lakaran na ito, bawi na lang tayo sa Halcon.

Salamat sa mga sumama sa paghahandang ito, kahit na nga ang ilan ay halos murahin na ako sa sobrang hirap na naranasan. Higit sa lahat, nais kong papurihan si Kit, ang taong bumigay ang tuhod pero itinuloy at tinapos pa rin ang sinimulan. Anu man ang naging dahilan nya at itinuloy pa rin sa kabila ng paghihirap nya, saludo kami sa'yo. Ganun din kay Ave, Jhunhel at kay Myles(ang ating bisita), na simula pa lang sa taal leyk ay sila na ang magkakasama, na hindi nagawang iwan si Kit sa kanyang paghihirap. Kahit na nga panay ang drama ng pobreng mama, "sensya na kayo ha, kung pati kayo ay nahuhuli" at "sige ok lang, una na kayo". Kung ako marahil ang nakarinig nun, malamang sipain ko pababa yun para bumilis at tigilan ang drama. Pero dyok lang yun, magagawa ko ba naman yun sa kanya, e di wala na tayong napagkatuwaan sa mga susunud na lakad, di ba?

Hanggang sa muli…kita kita tayo sa Halcon…. 7 days to go….

P.S.
To whom it may concern, paakyat na po ang grupo sa Halcon, matutuloy kaya ang sponsorship sa lakad na ito? Nagtatanung lang po… kayong mga sasama sa Halcon, palagay nyo matuloy kaya ang pagsagot nya dito?

by : eric e.

skinny dipping

2004-10-18T13:20:00.000+08:00

bmc sa makiling (ikalawang yugto)

2004-10-07T09:29:00.000+08:00

Ito na ang hinhintay mong katapusan ng treyning klaymb. Nabasa mo na ba yung part 1? Ano? Hindi pa? aba’y tigilan mo muna ang pagbasa nito. Saan ka naman nakakita na inunang panoorin o basahin ang part2 sa part1? Kung isa ka dun, pasaway ka nga, pero ikaw ang bahala…..

Sekend dey, 4:30 pa lang ng umaga ay gising na ang lahat. Naghahanda na sa bagong araw ng matinding lakaran. May isang taong hindi raw nakatulog, bagamat malamig e ambiyent naman daw sa luob ng tent nila. Ang problema, iba pala ang nagpapalabas daw ng lamig. Isang pambihirang musika sa buong magdamag. Hindi naman sya makapalag dahil nakikitulog lang sya at baka palabasin daw ng tent, kawawa naman. Kaya hayun, masakit daw ang ulo dahil sa puyat. Matapos ang almusal, empake ng gamit at kung anu anung seremonyas pa, tumulak na naman si pedro. Pero iba ngayon ang sistema, ang swiper grup ang mauuna. Bakit? Dahil kailangan daw na mauna ang malalakas. May mga bahagi sa dadaanan kailangang may humila pataas sa ilan. May nagprisinta mula sa ibang grup na sasama sa kanilang mauna, ayaw pumayag sa una. Sa isang wagayway ng kamera, pumayag din, kailangan daw kasi na madokyument ang ilan sa paghihirap ng grupo, heheheh!!!, mga palusot. Tama nga ang treynor, sadyang pang matataas na angas lebel ang dadaanan nila ngayon, bangin kaliwa’t kanan, nagtataasan at naglalakihang mga bato ang aakyatin gamit ang mga tali. Buti na lang at maganda pa rin ang mga tanawin kaya bahagyang nabawasan ang pagod at takot ng ilan, syempre, kahit anung pagod nawawala basta may nakatutok na kamera sa’yo habang umaakyat, mga adik!!! Pagkarating ng buong grupo sa haring bato, isang matindi at panibagong paghahanda na naman. Ngayon naman ay para sa kinatatakutan ng ilan, ang maninipsip na limatik. Panay ang punas ng biks sa buong mukha, kahit na nga maiyak. Kanya kanyang lagay ng ir plag, isprey ng op lowsyon sa buong katawan, pwera pa ang balut na balot ng kung anu anung damit, at ang panalangin na sana’y wag silang madapuan ng limatik. Lagot ka TUOD!!! Sugod mga kapatid!!! Lakas luob na sinuong ang kagubatan, kung nung nagdaang araw ay panay gapang nila, mas matinding gapangan ngayon, na lalo pang pinatindi sa dami ng limatik na pwedeng sumipsip sa’yo. Matapos ang mahigit dalawang oras na takot sa limatik, gapang sa putik, di mabilang na “paglilinis” treyl at sabit sa mga ugat at sanga ng mga puno, narating na rin nila ang pinakamataas na bahagi ng makiling. Bilang ng kaswalti ng limatik? Isa lang daw, swerte si TUOD. Ilang minutong pahinga, kain at piktyur teyking uli, lakad na naman sila, ngayon ay tuhod ang kanilang dapat paghandaan. Puro pababa na at napakahabang lakaran, syempre, di pa rin nawala ang tinamaan ng magaling na putik at limatik. May ilang pasaway na galit na galit sa treyl pag nadudulas o kaya ay nasasabit. Akalain nyo bang yung isa ay hinampas daw yung nakausling kahoy ng maumpog sya. Tama ba yun? Ang grup por o ang dakilang grupo, panay ang reklamo sa hulihan. Medyo nahihirapan daw sila sa ilang bahagi ng treyl, masyado raw kasi ang pagkakalinis ng mapuputik na daan. Dahil nga sa tatlong grupo na ang nauna sa kanila, patag na ang ilang daan at talagang parang pinakinis, ok lang yun, di ba’t kayo nga ang pinakamalulupit?

Natapos ang kalbaryo sa putikan at mga pababang treyl, eto na ang batuhan, halos katulad din ng sa tapulao. Kapag tinatanung mo ang treynor kung ganu pa kalayo, konti na lang daw, isang oras papunta sa unang tindahan, 30 minits pa uli para sa kainan, at kung anu ano pang 30 minits, tila ba walang katapusan ito. Sa wakas, narating na rin naming ang UPLB/Makiling forestry, at may mga karinderya dito. Kahit anung pagod, nagagawa pang magpakitang gilas, dyaging daw, kasi may nakatutok na bidyo, talaga naman. Habang nagkakainan ay tuloy pa rin ang piktyur teyking, at talagang ititigil ang pagsubo makapag pows lang sa kamera. Sabi ng treynor, mga isang oras pa papunta sa paliguan, sa may dyambori ba yun? Seryoso ba kayo? Wala na bang katapusan ang kalsadang pababa at batu bato? Buti na lang nakikinig si manang sa aming usapan at sinabing may dyip daw na pwede naming maarkila. Yahu! Walang nagawa si treynor, pagod na ang karamihan at tinamad ng maglakad dahil nga bagong kain. Nagkayayaan ding mag swiming na lang sa isang resort para mas masaya. Matapos ang tawaran, nagkasundo na si pedro at ang drayber ng dyip, ihahatid nya sila sa splash mawnteyn. Hapit sa manong drayber, sa kagustuhang maisakay ang 26 na katao sa dyip nya, ang ilang bag ay sa bamper inilagay. Ang ilan ay sa bubungan naupo, sa may harapan ha, kaya ang mga putikan nilang sapatos ay pwedeng magsilbing wayper ng dyip, hapit ka manong! Ang ilan ay di na sumama, nagpaiwan na lang sa dyambori.

Pagdating sa resort, tinginan ang karamihan ng nanduon. Wari ba’y nag-iisip, “saang sakahan nanggaling ang mga taong ito?” Pahinga ng konti, linis ng ilang gamit hanggang mapuno ng putik ang kanilang mga lababo, sugud sa pul. Sa sobrang dami nila at sobrang ingay, na animo’y mga taong bundok (hindi ba?), naglayuan ang ilang naliligo at ang ilan ay lumipat na lang ng ibang pul. Ang ilang naruon ay natutuwa at naaliw na pinapanuod ang mga kalokohang ginagawa nila, nariyan ang sinkronays swiming, walang humpay na sigawan, piktyur teyking, harutan, sabayang pagtalon at ang mga pows na tila mga kandidato ng mis pilipinas gey, bwahahah!!! Pinagpilitan ding makabuo ng yuman piramid sa pul, pero di nila maperpekto ito kaya tinigilan na lang. dumating ang oras na kailangan na raw umuwi ng ilan sa kanila, luto muna ng nudels at miryenda bago sila pauwiin. May ilang adik talaga sa swiming na nagpaiwan pa rin, animo’y walang mga pasok kinabukasan. tuloy sa paglangoy at kulitan. Matapos ang ilang minuto ay may naglatag ng kalahating keys na bir, dahil kaya sa bago sya? Ang kalahati ay nasundan pa ng kalahati uli, at may nanlibre din ng mga soda at kung anu anong tsitsirya at yosi para sa mga sunog baga. Matapos ang dalawang rawnd ng bir, nagkaisa ang 12 adik ng huling lusong sa pul, tulad ng inaasahan, alisan na naman ang mga naruon, mga siga talaga. Ditto nasaksihan ang meyl bold star ng grupo, member yata ng hotdogs ‘to e, hanapin nyo na lang ang piktyur nya. Matapos ang hubaran, este muntik ng hubaran, nagsipaghanda na ang lahat para sa uwian. Bakas sa mukha ng ilan ang kasayahan at lungkot. Masaya dahil nagkasama sama na naman ang grupo, lungkot dahil tila ba parang kulang ang dalawang araw sa mga kalokohan at tsikahan nila.

At dito nga natatapos ang bagong simula ng buhay pamumundok ni pedro. Ngayong ganap ng nagtapos ang kanilang BMC, nadagdagang muli ang kanyang kaalaman sa tama at mas ligtas na pamumundok. Dito nakita ang pagakakaisa ng bawat grupo, kahit na nga kung minsan ay may pasaway, kung paanu kikilos sa oras ng kagipitan. Sa unang pagkakataon ay nagkaroon ng grupings na nasunod, di gaya ng sa napulauan.

Sa grup1, sa kabila ng di pagsipot ng kanilang grup lider, ang pagkakaisang ipinamalas nyo ay isang magandang halimbawa. Sa grup2 at grup3, bagama’t may mga bago sa inyong grupo, nagawa pa rin nating masundan ang peysing ng grup1 ng hindi iniiwan ang bawat miyembro nito. Sa grup4, ang dakilang pulutong, salamat sa inyong pagtityaga sa paghihintay sa tuwing bumabagal ang nasa unahan. Batid naming kinailangan nyong magbaon ng napakaraming pasensya upang hindi unahan ang ibang grupo.

Sa mga kasamahan nating di nakasama, sa kung ano mang kadahilanan, tunay na marami kayong na-miss. At ganun din naman kami, mas nagging masaya sana kung kumpleto ang batch1 ng ADTREK. Ganun pa man, handa ang ilan upang samahan kayo sa inyong meyk up klamyb, pero pagkatapos na ng HALCON!!!, wala pa nga yung sponsor e.

To ADTREK Batch1, congrats sa ating lahat at natapos na rin natin ang BMC, after ng kung ilang taong pamumundok. Nawa’y ipagpatuloy pa natin sa mga susunod na akyat an gating mga natutunan. See you all soon in our next climb. Always have a fun and safe climb.

ADTREK Definition of Terms/Phrase

Babalik-babalik – kapag ikaw ay di gumapang ng mababa at sumabit ka sa sanga, siguradong ito ang mangyayari sa’yo

Distansya amigo – lumayo ka sa sinusundan mo! Asahan mong maglalabas yan ng bio gas/weapon

Bangin! Keep right – ang totoong kahulugan nito ay nasa right side ang bangin

Bangin! Keep left – nasa left side ang bangin (pasaway po ang nagpasimuno nito)

Nilinis ang trail – binawasan ang putik or pinadulas pa ng husto ang trail gamit ang iyong puwitan o anumang bahagi ng katawan (lalo na at nadulas ka)

Mabolo – tawag sa lalaking nakainom na at iba na ang kulay

Makopa – ito naman ang tawag sa babaeng nakainom na at iba na rin ang kulay

May sayad – ang paghawak ng kamay habang inaabot ang tagay

TUOD – takot sa uod

BOPEK – boses …. (sensor daw)

BABSIE – tawag sa taong ipinagpipilitang muscles daw yung nasa katawan nya at hindi taba

Pinggon – tawag sa plato ng mga taong nakainom

by Eric E.

Dakilang Pulutong

2004-10-06T11:12:00.000+08:00

Sabi nga ni JUN ang sweeper daw ay tinatawag na "DAKILA",pati sya ibig sabihin dakila--hehehehe…. Sa kagrupo ko, wala akong masasabi kundi ang LUPIT ninyo mga DAKILA!!!….Mam Neth, Maraming Salamat po sa pagiging Responsable nyong Kagrupo!!! Alam nyo po bang sa bawat hakbang ng group 4 eh kasama namin kayo, bakit po? Nasa tyan at isipan namin ung presence nyo, Lagi ngang usapan eh sana andito si mam neth, at ang dahilan?? ksi ang sarap po ng pabaon nyo sa amin, eventhough hindi po kayo nakasama eh you've done the responsibilty that assigned to you!!!

In behalf of grupong DAKILA, Thank you mam NETH for being a responsible person!!! Hope to see you all on the next climb…………

CcCcCCCCCcCCiiiiiiiiiiiiAAAaaaaaAaAAAoOOoooOOoOO……..

MHON ABRERA
Pinuno ng Dakilang Pulutong

---

Photo Layout by J.Nazareth

bmc sa mawnt makiling

2004-10-04T01:06:00.000+08:00

group 1

group 2

group 3

group 4

Ito ang araw na pinakahihintay ni Pedro, ang katapusan ng simula ng bagong pananaw nya sa pamumundok. Araw ng treyning klaymb, sa bundok makiling ang tungo, nagsimula sa santo tomas, batangas at magtatapos sa los banyos, laguna. Nahati sa apat ang grupo, ang pinakahuli ay ang grup por, sila ang swiper grup dahil nasa kanila ang pinakamalalakas, daw.

Sakto sa oras na itinakda ang pagdating nya, kahit na ba may ilang pasaway na leyt dumating sa unang tagpuan. Pero sandali lang, narito na si pedro ngunit wala pa ang dalawang treynor, di kaya ipinasara na naman ng yakult ang rohas bolibard at may patakbo na naman sila? Di ba’t sabi nila ay sori sa mahuhuli at iiwan ng grupo dahil kailangang maging mahigpit sa iskedyul? Iwan na lang kaya natin…sige! At bakit? May nakakaalam ba sa atin ng daan?..... wala!!! Sabi ko nga e, sige hintayin na lang natin sila. Sa hindi rin maipaliwanag at di inaasahang pagkakataon, lima sa ating mga kasama ay hindi nakarating. Wag nyo ng piliting alamin ang dahilan, may mga bagay na sadyang di kayang maipaliwanag ng siyensya. Di bale, mag meyk ap klaymb naman daw sila e, hindi yung inilalagay minsan ni kikay sa mukha na pampaganda habang kumakanta ng la la la la la….

Sa wakas, dumating na rin ang ating mga treynor. Matapos ang ilang minuto, tumulak na ang buong grupo sa dyamp op at naghanda na para sa isang matinding laban. Kung anu anu ang ipinagsusuot, may pangontra sa limatik, sa init ng araw, sa talahib at kung anu ano pa. Matapos ang maigsing panalangin ng ating pastor, at ang paalala na wag munang masyadong maingay sa daan dahil marami pang kabahayan ay sinimulan na ang paglakad. Pero sadyang may mga taong maligalig, di pa man nakaka isang daang metro ay panay na ang sigaw, waring di alintana ang mga nabubulabog nya, sige, ilista na lang muna yan.

Sa dyamp op pa lang ay kita na ang mga pik na aakyatin at kung ganu ito kalayo. Masukal ang daan, dagdag pa sa maputik dahil sa pag-ulan ng nagdaang gabi. Pero hindi ito ang pipigil kay pedro, may nakapigil na ba sa kanya? Hindi ba’t wala pa. Bagama’t ganito ang dinadaanan, naaalis ang kanyang pagod dahil sa ganda ng kapaligirang kanyang natatanaw at syempre ang walang kamatayan at sadyang nakapapawi ng pagod, piktyur teyking! Di pa man ganap na nakakalayo ay may naghahanap na ng “5 minute break every 15 minutes”, wala syang magawa kundi ilista na lang muna at subukang habulin ang nasa unahan nya. At bakit sya lang daw ang mukhang hinihingal sa grupo? Ang sikreto, takbo ng di bababa sa 30 minuto, 2 o 3 beses isang linggo. Matapos ang dalawang oras na lakad ay pahinga muna daw ng isang oras dahil mabilis naman ang peysing at maaga pa. Yahu, tsaw taym at syempre, piktyur piktyur! Ang sumunud na bahagi ng treyl ay sadyang pasaway, matataas na kogon, ekspows sa araw, pataas at maputik na daan. At talaga yatang ginawa ang treyl na ito para sa maaangas, dahil may ilang bahagi nito ay kailangang gumapang, as in literal na gapang. At magkaminsan ay may sisigaw ng babalik babalik? Bakit? Dahil sa hindi pag gapang ng mababa ay sumasabit ang bag nya at kusa syang bumabalik na wari mo’y may humihila sa kanya, kaya sige, gapang pedro! Matapos ang ilang minutong hawian ng kogon at gapangan, nakarating din sa isang patag na bahagi at pahinga muna, syempre, piktyur teyking uli para mabilis mapawi ang pagod. Lakad ng 10 minuto pa at tanghalian na. Matapos ang kain, merong nag siesta, naglaro ng baraha, nagpapaganda at ang intrigahan. Anu daw ang leytest? May nagbigay daw ng kung ano sa isang kasama natin… sinu ang nagbigay ng ano kanino? Kung sumama ka, nalaman mo sana, heheheh!!! Dito rin nalaman na kapag daw matulis ang tyan ng buntis ay malamang daw na lalaki ito. Panu naman napunta dito ang usapan? Sukat ba namang banatan ng isa ang treynor ng ganito “kuya mar, nagpa ultra sound ka na ba? Malamang lalaki yan, matulis (malaki) kasi ang tyan mo e” bwahahah! Sus ginuong bata ito, pasaway!

Matapos pa ang ilang kantyawan, lakad na naman si pedro. Pero sa pagkakataong ito, wala na ang matataas na kogon, pero maputik pa rin. Pero may bago silang kalaban ngayon, ang halaman na kung tawagin ay “lipa” Kapag daw nadikitan ka ng dahon nito, asahan mo ng magkakamot ka ng kulang kulang isang buwan. Awa naman ni kulapo, walang nadikitan ito. Magkaminsan ay may sumisigaw ng “bangin sa kaliwa” o kaya naman ay “bangin sa kanan”. Mababait yata ngayon, panay ang bigay ng warning sa mga nasa likuran, isa rin yan sa natutunan nya sa BMC. Matapos ang isa’t kalahating pakikipagbuno sa mga bangin, ugat sa luob ng kagubatan, takot sa limatik at lipa, sa wakas ay malapit na sa kamp sayt. Pero talaga yatang pinagpapala ang mga loko, akalain nyong biglang bumuhos ang ulan, mga 10-15 metro na lang ang layo sa kamp sayt, swerte talaga! Ang ilan ay kuntodo suot agad ng mga kapote, ang ilan ay di na alintana ang ulan at may mga taong payong ang gamit. Oo! Payong sa luob ng kagubatan.

Salamat naman po at natapos na ang unang araw ng lakaran. Matapos ang kanya kanyang pagtatayo ng tent, naghanda na ang bawat grupo sa pagluluto ng kanilang makakain bago sila abutan ng dilim. Bakit naman nag-aalala sila ngayon sa dilim? Dati namang nakakapagluto kahit madilim na a? Dati yun! Ngayon kasi, wala yung mga erya lamp ng grupo, ang isa, walang nabiling byuteyn,pasaway! Yung isa naman, wala yung taong magdadala, pasaway din ba? Emergency daw! Ang grup wan, napakalaki ng problema ngayon, dala nila ang mga lulutuin, kasama ang magluluto, may baon din silang byuteyn. Anu ang problema? Wala silang kalan, wala silang mga kaldero! Nasaan? Wala ang taong magdadala nito! Pasaway!? Emergency daw! Sa isang banda ay nakatulong ito upang matutunan ng bawat isa sa grupo na mabuhay sa gitna ng kagipitan, ang lahat ay kumilos at gumawa ng paraan. Merong nanghiram ng kalan, habang ang isa ay naghihintay ng mababakanteng kaldero mula sa ibang grupo at habang ang ilan ay inihahanda na ang mga lulutuin. Saludo kami sa inyo grup wan, dun lang sa mga present ha. Ang grup por naman, bagama’t hindi nakasama ang nagluto at magdadala dapat ng pagkain ay masaya pa rin. Sa kabila ng di pagsama ng kanilang myus, nagawa pa rin nyang maibigay ang parte nya sa grup. Ipinagluto pa rin nya ang grup at ipinadala pa rin sa kanila. Sa ganun mang paraan ay kasama pa rin sya, di lamang ng grup por kundi ng buong ADTREK bats 1. Salamat po sa bikol ekspres, kahit konti lang ang nakarating sa ibang grup, heheh!!! Natapos ang kainan, ng hindi sabay sabay. Per grup na rin ang naging sistema ng kainan e, medyo okey na rin yun, mas madaling ayusin. Ito na ang pinakahihintay ng lahat, ang sosyals, sa simula pa lang ay mainit na ang kantyawan. Paano ba naman, may isa silang kasama na masama ang pakiramdam, giniginaw dawn a para bang lalagnatin. Iisa ang nasa isip ng karamihan, kailangan nya ng “init”, at anu nga ba ang mabisang sors ng init? Yakap at kalinga daw…pero mukhang bisi ang magbibigay nito. Habang patuloy ang sosyals, lalong umiinit ang usapan. Akalain nyo, nagkaroon ng “pagsayad” habang nagkakasayahan. Tanung ng bayan! Kailangan bang pasayarin pa ang kamay habang inaabot ang tagay mula sa ibang tao? Pwede namang hindi, e bakit “sumayad” ang kamay nitong isang baguhan sa isa nating myus? At huling huli ng sambayanang Pilipino ang mga nangyari. Porke ba wala yung isa, dahil may emergency daw, ay may “sasayad” na?

Layts op…..

by Eric E

mountaineering fitness

2004-10-03T21:19:00.000+08:00

Many people ask us what they should do to prepare themselves for a summit climb. Although there is no single “best” method, the following information should help you create an effective preparation plan for your climb.

The key to general mountaineering is aerobic fitness. You should be a very strong walker. Weekend hikes, extended walks around town, increased use of the stairs, getting off the bus a few stops early - all of these things will help you get in shape for climbing. It is important, however, to begin these regimens as early as possible - one hike or one week of after-work walks will not appreciably increase your fitness level.
The actual climb days are long: usually 10 to 12 hours of nearly continuous movement. However, the pace is quite a bit slower than you might think, so your training should concentrate much more on continuous movement over many hours, rather than on sprints or speed. Its better conditioning to walk 4 miles without stopping, than 6 miles with several long breaks for lattes (seriously!).
To put these climbs in the perspective of speed, understand that most of our actual summit climbs do not exceed 6 miles round trip, and yet they may take us 10 hours or more to complete. On a trail, that would be an intolerably slow pace, but on snow, and at higher altitudes, you will not need to break this roughly one-mile-per-hour speed limit. You will just need to keep going.
If you use a gym, the most useful equipment will be the treadmill and the stair-stepper, and to a lesser degree the stationary bike. Consider walking the treadmill at a rapid pace rather than running, but going for a longer period of time. Likewise with the stair-stepper, keep the pace slow but go for longer intervals.
Doing any kind of training or hiking at higher elevations immediately prior to a climb will help your body acclimatize to the altitude. Walking or hiking is better than bicycling because you are using the same muscle groups you will need for the climb. Cycling is great exercise, but not as effective for mountaineering preparation as being on your feet.
Hikes in the Columbia Gorge are perhaps the single best conditioning for mountain climbing because they tend to be quite steep. These hikes are superior to working out in a gym for several reasons: they keep you going for longer intervals, they help to train your sense of balance and they take place at greater altitude. Since most of us can’t get to the Gorge more than once a week, remember to supplement your hikes with the gym or with walks near home.
What you eat and drink just prior to a climb also matters. Carbohydrate-rich foods are generally good. Greasy, overly spicy or dairy-rich foods are not so good. Hydration in advance of the trip is very important. Drink more water than you normally do and less of coffee, tea or cocoa, as these are diuretics and contribute to fluid loss. It is also important to restrict or eliminate alcohol consumption prior to your climb.
Do not discount the effects of a positive attitude! Don’t let fatigue on a longer hike cause you to lose confidence in your ability to climb a peak. It’s almost physically impossible to hike as slowly as you will be climbing on the mountain. Many people of only average fitness have climbed Mt. Hood at the pace we set. Most of those who have not made the summit were actually feeling ill or had adverse reactions to the altitude, both of which are statistically quite rare. We have climbed recently to 10,000 feet with a ninety year-old, and to the summit with a blind climber. In these cases attitude mattered much more than altitude!
If you have significantly improved your fitness level, are well rested, well hydrated, have eaten responsibly just prior to your climb, and can maintain your positive attitude, you will be in a great position to make the summit, and to enjoy the process of climbing the mountain.

hapi hapi bday

2004-09-28T01:12:00.000+08:00